نامه پزشکان کشور به دبیر کل سازمان ملل جهت پیگیری فاجعه منا

جمعی از استادان دانشگاه های علوم پزشکی، پزشکان و پیراپزشکان کشور با ارسال نامه ای خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد، خواستار رسیدگی ‏فوری به فاجعه منا شدند و اینکه سوء تدبیر و قصور سعودی ها در مدیریت بحران این فاجعه، قابل پیگیری است.

کد خبر: ۴۴۵۶۹۹

سه‌شنبه - ۰۷ مهر ۱۳۹۴ / September 29, 2015

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، پزشکان ، در این نامه با انتقاد از سوء تدبیر دولت سعودی در کنترل بحرانی که منجر به بروز فاجعه منا شد، عدم پاسخگویی و رسیدگی ‏فوری به این حادثه را از منظر پزشکی قابل پیگیری دانستند و در 42 بند مصادیق کوتاهی سعودی ها را که در بروز این فاجعه دخیل بوده است، متذکر ‏شدند.

همچنین در این نامه از بان کی مون خواسته شده است تا کمیته ای حقیقت یاب بی طرف با حضور نهادهای مرجع و بین المللی برای بررسی این حادثه تشکیل شود.

متن نامه یاد شده به شرح زیر است: ‏

جناب آقای بان کی مون

دبیرکل محترم سازمان ملل متحد

با سلام و احترام

حادثه غم انگیز و تاسف بار منا در جریان برگزاری مناسک حج امسال در عربستان سعودی که منجر به از دست رفتن جان هزاران تن از پاک ترین ‏بندگان خدا در هنگام عبادت الهی شد، موجی از غم و اندوه و تاسف را در میان کشور ها و ملت های اسلامی به راه انداخته است، در این میان سوء ‏تدبیر، قصور و تقصیر دولت سعودی در ایجاد، استمرار و گسترش ابعاد حادثه و نیز عدم پاسخ مناسب و فوری به این فاجعه از دیدگاه فنی و ‏تخصصی پزشکی و مدیریت بحران قابل پیگیری و رسیدگی است.

در حالی که براساس علم مدیریت بحران و پیشگیری، برای کوچک ترین ‏تجمعات در حد یک مسابقه ورزشی، در دنیای امروزی، جامع ترین تمهیدات و برنامه ریزی ها طراحی و پیشرفته ترین امکانات پیش بینی می ‏شود، کمترین شواهدی از برنامه ریزی علمی و عملیاتی برای این تجمع میلیونی از سوی دولت سعودی مشاهده نمی شود که در زیر به بعضی از ‏آنها اشاره می شود. ‏

‏1-‏ ‎ ‎عدم وجود برنامه مشخص مدیریت خطر تجمعات فوق انبوه‎ (Mega Mass Gatherings) ‎برای پیش بینی، پیشگیری، کاهش ‏اثرات، آمادگی در برابر این حادثه، پاسخ (‏Response‏) مناسب و بموقع و بازیابی (‏Recovery‏) شرایط پی از وقوع حادثه‎

‎
‏2-‏ عدم اجرای اقدامات لازم جهت پیشگیری‎ (Prevention) ‎و کاهش اثرات‎ (Mitigation) ‎این نوع حوادث؛ مواردی مانند نصب ‏سایبان و سامانه های تهویه ای برای جلوگیری از گرمازدگی

‏3-‏ عدم مدیریت صحیح ازدحام و ناتوانی در برقراری جابه جایی و حرکت صحیح جمعیت و عدم وجود مامورین راهنما در داخل جمعیت

‏4-‏ ‎ ‎عدم اتخاذ تدابیر بموقع و طراحی و اجرای فوری برنامه های عملیاتی بر اساس صحنه حادثه‎ (Incident Action Plans) ‎جهت حل ‏معضل پدید آمده

‏5-‏ ‎ ‎فقدان منابع کافی مورد نیاز متناسب با حجم انبوه جمعیت؛ به ویژه آب آشامیدنی

‏6-‏ ‎ ‎عدم پیش بینی مکان های استراحت برای حجاج سالخورده، معلول و بیمار در میان راه

‏7-‏ ‎ ‎عدم پیش بینی محل خاص عبور خودرو ها و تیم های امدادی‎

‎
‏8-‏ ‎ ‎عدم پیش بینی تیم های امداد پزشکی بلایاDMATs

‎
‏9-‏ فقدان مکان های استقرار پست های امدادی سرپایی در طول مسیر

‏10-‏ ‎ ‎عدم تامین کافی آمبولانس و اتوبوس آمبولانس جهت انتقال فوری مصدومین

‏11-‏ ‎ ‎عدم پیش بینی سامانه اورژانس هوایی و نبود بالگرد امدادی و ملزومات آن نظیر پد فرود

‏12-‏ ‎ ‎عدم پیش بینی پست امدادی پیشرفته‎ (Advanced Medical Post) ‎و بیمارستان صحرایی‎ (Field Hospital) ‎کارآمد و ‏پاسخگو

‏13-‏ نبود تعداد کافی نیروی انتظامی برای انجام تدابیر فوری و ضروری

‏14-‏ عدم ارائه آموزش های خاص به نیروهای انتظامات و پلیس مستقر در منطقه حادثه

‏15-‏ عدم رفع انسداد بموقع مسیر پس از اطلاع از وسعت مشکلات پدید آمده

‏16-‏ عدم پیش بینی راه های خروج اضطراری در طول مسیر

‏17-‏ عدم پیش بینی و وجود نرده ها و دیواره های متحرک در کناره های مسیر (به جای دیواره های ثابت فعلی) ‏

‏18-‏ عدم وجود برنامه تخلیه اضطراری‎

‎
‏19-‏ ‎ ‎عدم وجود امکانات اطلاع رسانی شرایط به حجاج در طول مسیر (مانند صفحات بزرگ تلویزیونی و سامانه های صوتی و هشدار دهنده) ‏

‏20-‏ برخورد خشن، امنیتی و پلیسی با حادثه به جای برخورد مدیریتی و امداد محور

‏21-‏ عدم وجود عملیاتی سامانۀ هشدار سریع‎ (Early Warning System) ‎و نبود واکنش بموقع‎

‎
‏22-‏ ‎ ‎فقدان یا بی کفایتی امکانات پایش‎ (Monitoring) ‎مسیر مانند دوربین ها و نبود سامانه مراقبتی‎ (Surveillance System) ‎برای جلوگیری از ایجاد یا گسترش ابعاد این نوع حوادث

‏23-‏ عدم وجود سامانه فرماندهی حادثه‎ (Incident Command System) ‎و به تبع آن عدم استقرار پست فرماندهی حادثه ‎ (Incident ‎Command Post) ‎در محل برای مدیریت کارآمد، هماهنگ، صحیح و علمی حادثه

‏24-‏ عدم پیش بینی تدابیر بهداشتی حداقلی برای جلوگیری از وقوع حوادث ثانویۀ بهداشتی نظیر اپیدمی هایی چون کوروناویروس با توجه ‏به استعداد این شرایط و حضور حجاج از پنج قارۀ جهان

‏25-‏ عدم وجود برنامه مشخص برای مدیریت اطلاع رسانی حادثه و نبود سامانه مشترک اطلاع رسانی‎ (Joint Information Center) ‎و ‏بی خبری بستگان بسیاری از حجاج اعم از افراد سالم و حادثه دیدگان تا مدت ها پس از وقوع حادثه

‏26-‏ عدم وجود سامانه مدیریتی یکپارچه حج و عدم استفاده از ظرفیت سایر کشورهای اسلامی در مدیریت حادثه از جمله ممانعت از ورود ‏اطبا و امدادگران هیات مستقل پزشکی حج ایران وابسته به جمعیت هلال احمر

‏27-‏ فقدان مراکز بین المللی و ملی هماهنگی فوریت ها (‏International and National Emergency Coordination‏) در سطوح ‏عالی و عدم وجود یا عملکرد مرکز هدایت عملیات فوریت ها در سطوح عملیاتی (‏Coordination Center‏) ‏

‏28-‏ ‎ ‎عدم وجود تریاژ مناسب در صحنه حادثه برای اولویت بندی انتقال مصدومین حادثه

‏29-‏ عدم استقرار سامانه اورژانس پیش بیمارستانی‎ (Emergency Medical Services) ‎کارآمد در صحنه که منجر به انتقال با تاخیر ‏زیاد مصدومان حادثه و عدم رعایت های استانداردهای درمانی حداقلی در حمل و نقل‎ (Transfer) ‎و نیز انتقال‎ (Transport) ‎مصدومان شد. ‎

‏30-‏ وجود گزارش های متعدد از بی تفاوتی برخی از تیم های امدادی حاضر در صحنه حادثه و عدم انجام اقدامات لازم برای عملیات احیای ‏قلبی – ریوی‎ (CPR) ‎و نجات فوری جان مصدومین‎

‎
‏31-‏ ‎ ‎فقدان برنامه صحیح و کارآمد برای مدیریت اجساد‎

‎
‏32-‏ وجود گزارش هایی از انتقال همزمان مصدومین و اجساد به کامیون های سردخانه دار که منجر به مرگ بسیاری از مصدومان شد

‏33-‏ ‎ ‎عدم مدیریت رسانه ها و اظهار نظرهای متعدد و عجولانۀ مقامات سطح بالای سعودی که با فرافکنی به جای التیام آلام منجر به شایعه ‏پراکنی، تشویش اذهان و افزایش نگرانی ها شد

‏34-‏ ‎ ‎عدم اعلام بهنگام و صحیح آمار کشته ها و مصدومین و مفقودین و تفاوت جدی آمار رسمی با مشاهدات سایر منابع موثق خبری و در ‏نتیجه رشد شایعات و اعلام آمارهای متعدد توسط منابع غیررسمی

‏35-‏ عدم وجود برنامه مشخص برای توزیع مصدومین انبوه حادثه‎ (Patients Distribution Plan) ‎و توزیع بی برنامه مصدومان در ‏شهرهای مختلف که منجر به افزایش پیچیدگی حادثه به ویژه در ابعاد روان شناختی شد

‏36-‏ ‎ ‎عدم وجود برنامۀ مشخص برای شناسایی و ردیابی‎ (Tracking) ‎افراد اعم از حجاج سالم، مصدوم و فوت شده با وجود تجربه صد ها ‏ساله در مدیریت این مراسم عظیم و در نتیجه بی خبری از سرنوشت تعداد

قابل توجهی از حجاج با گذشت چندین روز از حادثه

‏37-‏ عدم آمادگی بیمارستان های سعودی در مدیریت صحیح این حجم از مصدومین و عدم مشاهده اجرای برنامه آمادگی ‏‏ (‏Hospital Disaster Preparedness Plan‏) بیمارستانی

‏38-‏ عدم وجود برنامه فراظرفیت عظیم (‏Surge Capacity‏) در نظام سلامت برای پاسخ همه جانبه به این بحران

‏39-‏ ‎ ‎بی توجهی به استفاده از ظرفیت های تخصصی حجاج کشورهای مختلف (نظیر حجاج پزشک، پرستار و امداگر) جهت مدیریت مردم ‏محور‎ (Community Based Disaster Management) ‎در حوادثی از این دست. ‎

‏40-‏ ‎ ‎بی توجهی تمام عیار به حرمت و کرامت انسانی در ابعاد مختلف مدیریت حادثه

‏41-‏ ‎ ‎کارشکنی در سرکشی تیم های پزشکی ایران به بیمارستان ها جهت ردیابی بیماران‎

‎
‏42-‏ بی توجهی به ابعاد روان شناختی حادثه و عدم وجود برنامه برای بازتوانی روانی‎ (Psychological Rehabilitation) ‎حادثه دیدگان

جناب آقای دبیر کل! ‏ما جمعی از اساتید دانشگاه های علوم پزشکی، پزشکان و پیراپزشکان کشور جمهوری اسلامی از جنابعالی مصرانه درخواست می کنیم که ‏سازمان ملل متحد با تشکیل یک کمیته حقیقت یاب بی طرف با حضور نهادهای مرجع و بین المللی نظیر کمیته دائمی بین سازمانی‎ (IASC) ‎، ‏فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر (‏IFRC‏)، سازمان جهانی بهداشت‎ (WHO) ‎، نمایندگان دبیر کل، سازمان همکاری ‏اسلامی و کشورهای آسیب دیده از این فاجعه عظیم انسانی، به تهیه گزارشی بی طرفانه و بررسی ابعاد فنی ماجرا، ارایه راهکارهایی برای جبران ‏نسبی ابعاد آن و جلوگیری از تکرار بروز چنین فجایعی بپردازد.

فاجعه منا پنجشنبه هفته گذشته همزمان با روز عید قربان و هنگام حرکت زائران برای رمی جمرات بر اثر سوءمدیریت و بی کفایتی مسوولان سعودی رخ داد.

169 زائر ایرانی در این فاجعه کشته و 46 تن مجروح شدند و 298 تن نیز همچنان مفقود هستند.

در این حادثه دلخراش در مجموع نزدیک به دو هزار زائر جان خود را از دست دادند و به تایید منابع خبری بیش از این تعداد نیز مجروح شده اند.امسال 64 هزار زائر ایرانی حج راهی عربستان شدند.

بازگشت حجاج ایرانی به کشور تا 25 مهر ماه ادامه دارد.