فارن پالیسی: طرفداران براندازی اسد منزوی شده‌اند

نشریه «فارن پالیسی» نوشت، اقدامات روسیه در سوریه موقعیت مسکو را فراتر از منطقه خاورمیانه تقویت خواهد کرد در حالی که سیاست مبهم امریکا در منطقه، اروپایی‌ها را عقب نشانده است.

کد خبر: ۴۴۷۲۱۸

يکشنبه - ۱۲ مهر ۱۳۹۴ / October 04, 2015

به گزارش گروه بين الملل خبرگزاري دانشجو ، بعد از آغاز حملات هوایی دقیق روسیه به مواضع داعش در سوریه، رسانه‌های جهان انگیزه‌های احتمالی متعددی را در پس تقویت حضور نظامی روسیه در منطقه مطرح کردند.

در این گمانه‌زنی‌ها، تحکیم رژیم بشار اسد، متحد رئیس جمهور روسیه و پر کردن خلا قدرت که از عدم توجه امریکا نشات می‌گیرد، از جمله این انگیزه‌های مطرح شده هستند.

این در حالی است که به نظر می‌رسد همگان آثار مهم جانبی اقدامات ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه را فراموش کرده‌اند.

فارن پالیسی نوشت: «اقدامات پوتین در سوریه همچنین ممکن است موقعیت وی را فراتر از خاورمیانه و در جبهه دوم یعنی اروپا تقویت کند.»

به گزارش فارن پالیسی، عملیات در سوریه به مسکو فرصت می‌دهد تا کانون سیاست خارجی کشورهای اروپایی را تحت تاثیر قرار دهد.

در این مقاله آمده است: «دولت‌های اروپایی که از آغاز بحران سوریه، در حمایت از رویکرد واشنگتن سرمایه سیاسی صرف کرده‌اند، هم اکنون که برای اولویت دادن به جنگ علیه داعش به جای براندازی اسد تحت فشار قرار دارند، ناگزیر به این می‌اندیشند که آیا پوتین در تمام مدت حق داشته است. آیا وی نسبت به واشنگتن متحدی قابل اعتمادتر است؟»

خسارت‌های ناخواسته از مناقشه سوریه، کشورهای اروپایی را تحت تاثیر قرار داده است. مواجهه با بحران پناهجویان و تهدید تروریستی ستیزه‌جویان اروپایی‌تبار، ائتلاف به ظاهر غیرگسستنی میان امریکا و اتحادیه اروپا را برهم زده است.

نشریه فارن پالیسی در مقاله خود این سؤال را مطرح می‌کند که «امریکا تا کی می‌تواند از متحدان خود انتظار داشته باشد مساله‌ای را که خود به ندرت به دفاع از آن می‌پردازد، حمایت کنند؟»

در این مقاله آمده است: «به نظر می‌رسد برخی از سران کشورهای اروپایی که هنوز بر ضرورت براندازی اسد تاکید دارند به طور فزاینده منزوی شده‌اند.»

نویسنده مقاله تصریح می‌کند، اقدامات اخیر پوتین سبب شده است وی نسبت به واشنگتن، بازیگری مورد اعتمادتر و منسجم‌تر به نظر برسد. روسیه با توجه به محدودیت‌های امریکا، فراتر از خاورمیانه در حال گسترش است و ممکن است در سال‌های آینده به وحدت اروپا و دو سوی اقیانوس اطلس لطمه وارد کند.