مسئول بررسی و تحلیل بسیج دانشجویی دانشگاه پیام‌نور ارومیه:

نگرش و رفتارهای تبعیضانه انسان‌ها دلخراش است

مسئول بررسی و تحلیل بسیج دانشجویی دانشگاه پیا‌م‌نور ارومیه با اشاره به بمب‌گذاری در نزدیکی یکی از استادیوم‌های پاریس که منجر به کشته شدن تعدایی از مردم بی‌گناه شد، احساس همدردی کرد و گفت: یک مسلمان هیچ وقت از مرگ مظلومانه کسی خوشحال نیست؛ اما از نوع نگرش‌ها و رفتارهای تبعیضانه انسان دلش به درد می‌آید.

کد خبر: ۴۶۱۳۲۵

دوشنبه - ۲۵ آبان ۱۳۹۴ / November 16, 2015

مهدی سید رضایی، مسئول بررسی و تحلیل بسیج دانشجویی دانشگاه پیام نور ارومیه در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجو در ارومیه، با اشاره به بمب گذاری در نزدیکی یکی از استادیوم های پاریس که منجر به کشته شدن تعدایی از مردم بی گناه شد، احساس همدردی کرد و گفت: یک مسلمان هیچ وقت از مرگ مظلومانه کسی خوشحال نیست؛ اما از نوع نگرش ها و رفتارهای تبعیضانه انسان دلش به درد می آید.

وی فرانسه را یکی از حامیان تروریسم خواند و افزود: فرانسه طی پنج سال گذشته از جمله حامیان مهم تروریسم در سوریه بود و این موضوع حتی به تایید مقامات آن نیز رسیده، حمایت های غیر مستقیم فرانسه حتی تا اردیبهشت ماه امسال ادامه داشته است و این قدرت اقتصادی اروپایی در قراردادهای حیرت آور، هواپیمای رافال را به قطر واگذار کرد.

این مسئول بسیجی با اشاره به انتشارات غلطی که سیاستمداران از طریق رسانه به مردم می رسانند، گفت: هر چند که عاملان اصلی این قضایا سیاستمداران غربیاند که داعش را بوجود آورده اند و حتی ممکن هست خود نویسندگان این سناریو باشند، کشتن مردم بی گناه در هرجا محکوم است(مرگ بر آمریکا، مرگ بر داعش) و البته لعنت بر رسانه های غربی که نمی گذارند مردم واقعیت را بدانند.

سید رضایی با اشاره به عکس العمل دولت کنونی در این خصوص تصریح کرد: حالا زمانی است که وزارت امور خارجه باید انگشت اتهام را بسوی حامیان اصلی داعش یعنی ترکیه و عربستان سعودی و قطر و امارات بگیرد و رئیس جمهور در این سفر یاوه گویی های آل سعود و ترکیه را بشدت پاسخ دهد.

مسئول بررسی و تحلیل بسیج دانشجویی در پایان به تبعیض در بین بشریت اشاره کرد و گفت: در حالی که همه از پاریس حرف می زنند هیچ کس از حمله دیروز داعش به بیروت چیزی نمی گوید. من برای هر دو کشور دعا می کنم. به طور طبیعی ابراز تاسف و تاثر از چنین حادثه ای نشان از زنده بودن وجدان بشری در میان آدمیان دارد و کسی نمی تواند به آن خورده بگیرد؛ اما این سئوال بی پاسخ می ماند که چرا در حوادث مشابهی که پنج سال است کل منطقه غرب آسیا را با کشتار بی رحمانه زنان و کودکان مواجه ساخته است، چنین موج اعتراضی به چشم نمی خورد؟