رامین بهنا در تهران روی صحنه می‌رود

«ایران ۱۱» با موضوعیت شهر تهران منتشر می‌شود

رامین بهنا، در جدید‌ترین تجربهٔ آهنگسازی خود، از صدای امروز تهران بدون هیچ افکتی بهره برده است و نام هر قطعه را به نام مکانی که از آن صدا‌ها استفاده کرده، انتخاب کرده و تلاش داشته نگاه کاملا شخصی به شهر مدرن تهران داشته باشد و با استفاده از نشانه‌ها و تکنیک‌های موسیقی، ملودی‌ای مدرن اما بهره‌مند از فضای موسیقی ایرانی را ارایه دهد.

کد خبر: ۴۶۴۹۱۶

شنبه - ۰۷ آذر ۱۳۹۴ / November 28, 2015

به گزارش گره فرهنگی خبرگزاری دانشجو، «رامین بهنا» - آهنگساز و نوازندهٔ پیانو- بعد از ایام عزاداری سالار شهیدان، آلبوم «ایران ۱۱» را منتشر و کنسرتی از این اثر که در فضای «الکترو آکوستیک» با موضوعیت شهر تهران است انجام خواهد داد.

او در جدید‌ترین تجربهٔ آهنگسازی خود، از صدای امروز تهران بدون هیچ افکتی بهره برده است و نام هر قطعه را به نام مکانی که از آن صدا‌ها استفاده کرده، انتخاب کرده و تلاش داشته نگاه کاملا شخصی به شهر مدرن تهران داشته باشد و با استفاده از نشانه‌ها و تکنیک‌های موسیقی، ملودی‌ای مدرن اما بهره‌مند از فضای موسیقی ایرانی را ارایه دهد. خودش دربارهٔ آن می‌گوید: «این اثر دارای یک دیدگاه کاملا شخصی است و جنسی از موسیقی را از شهر تهران به مخاطب ارائه می‌دهد که در آن صداهای قالب شهری که زندگی می‌کند را خواهد شنید.» این اثر شامل ۹ قطعه با نام‌های پارک‌وی، پیاده‌رو، بازار، سیدخندان و البته تنهایی و عاشقانه است. او پس از پایان ماه محرم و صفر، کنسرتی ارایه خواهد داد که از قطعات این آلبوم استفاده خواهد کرد و در آن کسری ابراهیمی، سیاوش امامی، بهرنگ بقایی، سهیل پیغمبری، درامز، گیتار، تار، کیبورد ۲، پیانو، کلارینت و…. خواهند نواخت.

در این سال‌ها بسیاری از آهنگسازان دربارهٔ صدای تهران فعالیت‌هایی انجام داده‌اند که از جملهٔ آنان می‌توان به «حمیدرضا اردلان» اشاره کرد که مشغول تهیهٔ نقشهٔ صدای تهران است؛ او در این پروژه میزان تخریب شنیداری مردم تهران را نشان می‌دهد و راه‌هایی برای مدیریت این بحران دارد. رامین بهنا تاکنون آهنگسازی بیش از ۴۰ فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی را بر عهده داشته که ‏از جملهٔ آن‌ها می‌توان به موسیقی متن فیلم‌های «نسل سوخته» و «کمکم کن» از آثار رسول ملاقلی‌پور و مجموعه‌های تلویزیونی «دوران ‏سرکشی» و «قصه رودخانه» از ساخته‌های کمال تبریزی، و «داستان‌های ‏هنر» اثر مجتبی می‌رتهماسب اشاره کرد.