شکوری در گفت‌وگوی تفصیلی با خبرگزاری دانشجو:

نفرین جنبش دانشجویی پشت سر کسانی است که این جنبش را وابسته چپ و راست کردند

مسئول روابط عمومی جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان گفت: عده‌ای دانشجوی فریب خورده با سودای زندگی در کشورهای اروپایی و یا گرفتن پست اجرایی در دولت‌ها، همیشه زمینه را برای ایجاد وابستگی فراهم کردند؛ البته همیشه نفرین جنبش دانشجویی پشت سر کسانی که جنبش را وابسته چپ و راست کردند، تا قیام قیامت خواهد بود.

کد خبر: ۴۶۷۶۷۱

سه‌شنبه - ۱۷ آذر ۱۳۹۴ / December 08, 2015

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در آستانه 16 آذر و فرا رسیدن روز دانشجو بهانه ای شد تا سراغ امیرحسین شکوری، یکی از فعالین دانشجویی دانشگاه زنجان و مسئول روابط عمومی جامعه اسلامی دانشگاه زنجان رفته و مصاحبه ای را با وی ترتیب دهیم .

امیرحسین شکوری با وجود این که تنها دومین ترم تحصیلی خود را در دانشگاه می گذراند؛ اما در همین ایام اندک نیز با حضور فعال و مستمر در برنامه های دانشجویی سیاسی نام خود را به عنوان یکی از فعال ترین دانشجویان تشکیلاتی دانشگاه زنجان بر سر زبان ها انداخته است.

دانشجوی رشته مهندسی برق دانشگاه زنجان با شور و هیجان خاصی صحبت می کند و گاها کلماتی به کار می برد که ناخودآگاه خنده بر لبانت می نشاند؛ اما خود شکوری اذعان دارد که برخی افراد شایسته به کاربرده شدن این گونه کلمات هستند.

مسئول روابط عمومی جامعه اسلامی دانشگاه زنجان اطلاعات عمومی بالایی در زمینه جنبش دانشجویی و سابقه تشکیلاتی این جریان دارد که این مسئله نشان از توجه وی به مقوله مطالعه تاریخ جنبش دانشجویی است. امری که متاسفانه امروزه کمتر به چشم می آید.

رهبر معظم انقلاب مدتی است که بر روی کلید واژه نفوذ تاکید فراوان دارند. شما علت تاکید مکرر ایشان در این ایام اخیر را چه می دانید؟

یک مسئله مهم و کلید واژه در سخنان رهبری کلید واژه نفوذ است که بعد از مذاکرات هسته ای مطرح شد. با کنار هم گذاشتن سخنان رهبری به این نتیجه می رسیم که نگرانی های رهبری بیشتر در حوزه نفوذ فکری و آن هم نفوذ در میان نخبگان و افراد تصمیم ساز کشور است. وقتی که تفکر امریکایی که تفکری کاملا پراگماتیستی است بر ذهن نخبگان غالب شود، آن وقت با این نوع تفکر، تمام آرمان های انقلاب ناپدید می شود و آن وقت است که رئیس جمهور و وزیر امور خارجه ما می گوید برای آبادی کشور راهی جز آمریکا نیست و روزگار تلخ اعمال کاپیتولاسیون دوباره به کشور باز می گردد.

نفوذ پذیرترین انسان ها انسان های ضعیف النفسی هستند که با دیدن خیابان های تمیز که در اطرافش یکی دو تا لعبتک هم می پلکد، دلشان و ذهنشان سرتا پا غربی و متجددگرا آن هم از نوع رضاخانی می شود. امام در جمله ای تاکید دارند که ما اگر از دست دشمنان مان خلاص شویم از دست تربیت یافتگان شرق و غرب خلاص نمی شویم. حال شما ببینید اکثر افرادی که در طول حیات نظام زمام امور را در دست گرفتند و حرکت های مسئله سازی را انجام می دهند، تربیت یافته و درس خوانده کشورهای غربی هستند. از مرحوم بازرگان گرفته تا همین امروز می توان مثال های متعدد فراوانی برای تایید این ادعا زد؛ البته این مسئله مربوط به افراد ضعیف النفس و دنیا طلب است.

شما افراد با اراده ای چون شهید چمران را می‌توانید مشاهده کنید که در مرکز کانون آلودگی های نفسانی به مثال آینه پاک ماندند؛ البته باید ببینیم که چند تا از این شهید چمران ها تربیت کرده ایم تا بخواهیم کل این نظریه را رد کنیم؟ طبیعی است برای تربیت شهید چمران ها نیاز به یک دانشگاه اسلامی داریم.

از نظر شما جنبش دانشجویی (صرف نظر از این بحث که آیا چنین جنبشی در ایران وجود دارد)، چه امکاناتی را می تواند برای جنبش های مدنی و حرکت های سیاسی و جنبش های معطوف به بحث زنان، محیط زیست و کارگری و غیره داشته باشد؟ به عبارت دیگر جنبش دانشجویی تا چه حد میتواند بطور مستقل نقش آفرین باشد؟

اگر بخواهیم ریشه ای نسبت به این موضوع صحبت کنیم باید گفت که حرکت های اجتماعی مدنی، پس از شکل گیری نهضت اسلامی اکثرا مبدا دانشگاهی داشتند و یا این حرکات در مسیر خود از دانشگاه تاثیر پذیرفتند.

برای مثال حوادثی مثل ۱۳ آبان ۱۶ اذر و ۱۷شهریور همگی متاثر از دانشگاه بودند و این روزها از روزهای تاثیر گذار انقلاب اسلامی هستد؛ البته اگر به برخی حوادث و حرکات تلخ سال های بعد از انقلاب هم نگاهی بکنیم حوادثی مثل کوی دانشگاه و مجموعه گسترده ای از حوادث سال ۸۸ از تجمعات و اتفاقات درون دانشگاهی به سطح خیابان ها کشیده شده اند و پس از آن به لایه های مختلف مردم نفوذ کردند .

يکي از پيش فرض هاي تحليل گران در بررسي جنبش هاي دانشجويي و نقش آنها، اين است که مي گويند خصلت دانشجويان فعال «عدم وابستگي و عدم نگاه شخصي و دنيوي به فعاليت هاست و دانشجو وابستگي افراد ديگر جامعه را ندارد». اين پيش فرض را براي ايران قبول داريد؟

این پیش فرض در ایران و کشورهای آزادی خواه دنیا بسیار مشهود است و عملا جنبش دانشجویی در کشور ماست که واقعیت دارد؛ چرا که با نگاه به دانشجویان کشور های اروپایی می بینیم که صرفا عده ای سیب زمینی که توانایی حل مسئله را دارند به عنوان دانشجو در جامعه ظاهر می شوند؛ اما در کشور ما دانشجویان به دلیل عدم وابستگی دنیوی و عملا نداشتن چیزی جز آزادی برای از دست دادن، کاملا شجاعانه و بدون ترس و واهمه حرکت می کنند و نتیجه این می شود که همین دانشجویان خالق حماسه هایی همچون ۱۳ ابان۵۸ می شوند و در سال های دفاع مقدس سکوی فرماندهی را بدست می گیرند .

شما فکر می کنید چرا در طول تاريخ اغلب فعالين دانشجويي ايران بر خلاف ديگر کشورها، وابستگي هاي سازماني و حزبي داشته اند؟ آیا اساسا این وابستگی مذموم است؟

در پاسخ به این پرسش شما، با توجه به سئوال قبلی این را باید بگویم که جنبش دانشجویی به دو جنبش اصیل و جنبش غیر اصیل تقسیم می شود. در جنبش دانشجویی اصیل، دانشجویان گروه های  مختلف با توجه به حقیقتی که به آن دست یافتند از یکی از مکاتب فکری حمایت و پیروی می کردند؛ اما در جنبش دانشجویی غیر اصیل مثل گروه های چپ گرا وابسته به شوروی و انجمن اسلامی تحکیم وحدت در بازه زمانی دولت سازندگی و احیای مجدد، می بینید که عده ای از سیاسیون برای متاثر کردن جامعه در زمان حال و همچنین نیروسازی برای آینده اقدام به نفوذ و تحت تاثیر قرار دادن از طرفی عده ای دانشجوی فریب خورده با سودای زندگی در کشور های اروپایی و یا گرفتن پست اجرایی در دولت ها، همیشه زمینه را برای ایجاد وابستگی را فراهم کردند.

این وابستگی ها باعث شد که جنبش دانشجویی در قسمتی از تاریخ برای کشور هزینه تراشی کند البته همیشه نفرین جنبش دانشجویی پشت سر کسانی که جنبش را وابسته چپ و راست کردند تا قیام قیامت خواهد بود.

چرا دانشجوي امروز هر روز بيشتر نسبت به جامعه و به خصوص طبقات زحمتکش، بي ارتباط تر و بي تعهد تر و بيگانه تر مي شود؟

این صحبت و سئوال شما درباره دانشجوی سیب زمینی و شلغم کاملا درست است و علت آن هم چیزی جز رفاه طلبی نیست که در اندیشه توسعه مبانی غرب نهفته است و باید به این نکته نیز اذعان کرد که اصول و مبنای دروس دانشگاهی امروز ما اسلامی نیست؛ اما این حرف برای یک دانشجوی انقلابی و نخبه و با روحیه بسیجی که ۹ ماه از سال را جهاد علمی می کند و تابستان جهاد سازندگی، صحبتی کاملا غلط است. چطور می توان دانشجویی را که در اردوی جهادی عرق می ریزد را به عنوان فردی بی تفاوت نسبت به قشر زحمت کش جامعه و طبقات محروم دانست؟

شما به عنوان فردی که در یک تشکل رسمی دانشگاهی فعالیت می کنید، آيا فعاليت در تشکل هاي رسمي دانشجويي مثل انجمن اسلامی که فعاليت هاي آنها بايد مورد تاييد دولت ها باشد و زیر ذره بین آن هاست، را فعاليتي اصيل و دانشجويي مي دانيد؟

فعالیت دانشجویی به دلیل حساسیت بالا و همچنین پرشور و انرژی بودن قشر دانشجو، همیشه می تواند برای هرکس دردسر ساز و زمینه ساز ایجاد تشنج در جامعه باشد؛ بنابراین دولت برای جلوگیری از تشنج های حاصل تشکل های دانشجویی را زیر ذره بین می برد؛ با این حال دانشجوی آزاده و انقلابی در هر شرایطی چه مطلوب و چه غیر مطلوب، مطلوب خود را انجام می دهد؛ اما باید اینجا یاد کنم از تشکل های یک بار مصرف انتخاباتی که همیشه پس از پیروزی احزاب چپ در دانشگاه ها رشد می کنند.

تشکل هایی که رد پای افراد دولتی و سیاسی در تشکیل آنها مشهود است و از طرفی هم حضور فتنه گران و سیاسیون دولتی به عنوان مهمان ویژه در برنامه های دانشگاهی شان به شدت نمایان است .

برادران و خواهران حاضر و عضو در این تشکل ها باید به آغوش جنبش اصیل دانشجویی پناه بیارورند؛ چرا که امثال آن ها مثل دستمال کاغذی امروز در زباله دان ها هم جایی ندارند و صرفا پله ای برای به قدرت رسیدن عده ای ضعیف النفس هستید .

شما رکود در جنبش دانشجويي ايران را داراي علل بيروني مي دانيد يا قشر دانشجوي امروز را دچار استحاله فکري مي بينيد؟

مسئله رکود در جنبش دانشجویی مربوط به صرف این ایام نیست و ریشه این مقوله را باید در سال های گذشته جستجو کرد. رکود امروز در جنبش دانشجویی حاصل تمام آن چه است که اصلاح طلبان در مزرعه دانشگاه کاشتند.

اصلاح طلب ها با خیانت به جنبش و استفاده ابزاری از جنبش دانشجویی، از اثرگذاری این جریان کاسته و باعث شدند نسل جدید دانشجو تمایل به فعالیت داشته باشد و در نتیجه موجب رکود در تمامی سلیقه های سیاسی شود.