نشریه سینمایی ورایتی نوشت

سبک فیلمسازی «برزگر»، حتی در جشنواره‌های جهانی مخاطب کمی دارد

نشریه ورایتی در گزارشی درباره فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» نوشت: برزگر در آثارش ریتمی کند و خالی از لحظات درام را برگزیده. این نوع فیلمسازی حتی در جشنواره‌های جهانی، تنها می‌تواند عده قلیلی را به عنوان مخاطب خاص جذب کند.

کد خبر: ۴۸۴۲۹۰

سه‌شنبه - ۱۳ بهمن ۱۳۹۴ / February 02, 2016

به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری دانشچو؛ فیلم سینمایی «یک شهروند کاملا معمولی» به کارگردانی «مجید برزگر»، کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده سینمای کشورمان است که پیش از این فیلم‌های دیگری چون «ممیرو»، «پرویز»، «پریدن از ارتفاع کم» و «پرویز» را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است.

این فیلم که پیش از این در چند جشنواره خارجی از جمله جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو به نمایش درآمده، قرار است امروز بعد از ظهر در بخش سینمای هنر و تجربه سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نیز اکران شود.

نشریه سینمایی ورایتی»، فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» را به فیلم قبلی «مجید برزگر»، تحت عنوان «پرویز» بسیار شبیه دانسته و در این رابطه می‌نویسد: یک فیلم یک درام شیب دار است که در خلال آن یک تراژدی معمول با ریتمی بسیار کند و آهسته به وقوع می‌پیوندد.

ورایتی در ادامه عنوان می‌کند: جزئیات مربوط به داستان فیلم به صورت یک پازل آرام آرام در کنار یکدیگر قرار می‌گیرد ولی حتی زمانی‌که این پازل تکمیل می‌شود، نتیجه چندان رضایت‌بخش نیست.

این نشریه درباره داستان «یک شهروند کاملا معمولی» می‌‌افزاید: داستان فیلم در تهران پاییززده اتفاق می‌افتد. «آقای صفری»، با حدود 80 سال سن، فردی بازنشسته که به مرور دچار فراموشی می‌شود. او به تنهایی زندگی می‌کند و سرنوشت همسرش نیز مبهم است. پسرش، پرویز، نیز به کانادا مهاجرت کرده و نمی‌تواند به ایران بازگردد، ولی از همسایه‌اشان خانم «پروین» خواسته تا از پدرش چشم برندارد ولی پس از مدتی مجبور می‌شود که دختری جوان به نام سارا را به عنوان پرستار پدرش استخدام کند، و به مرور آقای صفری به این پرستار جوان علاقمند می‌شود تا آنجا که شروع به تغییر ظاهر خود از جمله رنگ کردن موهایش می‌کند تا شاید بتواند نظر این پرستار جوان را به خود جلب کند.

منتقد ورایتی با گذری به داستان فیلم، بر این نکته تأکید می‌کند: «برزگر» در آثارش ریتمی کند و خالی از هر گونه لحظات درام را برگزیده و همچنان به همین روش ادامه می‌دهد. این نوع فیلمسازی بدون شک، حتی در جشنواره‌های جهانی، تنها می‌تواند عده قلیلی را به عنوان مخاطب خاص جذب کند. بازی «سورن مناساکانیان»، بازیگر نقش آقای صفری، نیز اگر کمی با احساس‌تر ‌بود، می‌توانست در جذب مخاطب تأثیر بیشتری داشته باشد. به علاوه اینکه پیرمردی چون او در صحنه‌ای که در آپارتمان پروین روی می‌دهد، بدون هیچ مشکلی حرکت می‌کند و حرف می‌زند، رقص اندک او با چوب، یادآور رقص «چارلی چاپلین» در فیلم «موسیو وردو» دارد.

منبع : فارس