گزارش/

سعودی چگونه بی‌خیال ارسال ۱۵۰,۰۰۰ نیرو به سوریه شد؟/ لاف سلمان در شام!

بعد از لاف سعودی مبنی بر اعزام ۱۵۰هزار نیرو به سوریه،آمریکا و روسیه در نشست امنیتی مونیخ به یک تفاهم برای آتش‌بس ظاهری رسیدند؛ اما ...

کد خبر: ۴۸۸۱۴۸

دوشنبه - ۲۶ بهمن ۱۳۹۴ / February 15, 2016

گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، اتفاقات و اخبار مرتبط با سوریه، به‌موازات هم و با سرعت‌بالا در حال رخ دادن هستند، از یک‌سو نیروهای متحد دولت سوریه و ارتش این کشور در حال فتح قسمت‌های مختلف در اطراف حلب هستند و از دیگر سو اخبار زیاد با رویکردهای متفاوتی مخابره می‌شود. روزی خبر از لاف سعودی مبنی بر ارسال 150000 نیروی زمینی به سوریه شنیده می‌شود، درحالی‌که تحلیل گران مشغول بررسی توان سعودی در اجرایی کردن این لاف هستند، خبر توافق برای آتش‌بس در سوریه مخابره می‌شود. سرعت وقوع اتفاقات تا آن حد بالا رفته است که خبرهای متضاد در یک روز می تواند در تیتر یک رسانه‎ها قرار گیرد.

لاف سعودی‌ها در غریبی!

با ورود عنصر اثرگذار روسیه به سوریه و حجم بمباران گسترده توسط این کشور موازنه‌ای که بین دو طرف درگیری طی سال‌ها پدید آمده بود به هم خورد و گروه‌های تروریستی-تکفیری وابسته به جناح عربی-صهیونیستی به‌صورت تدریجی در حال از دست دادن مواضع و عقب‌نشینی هستند. یکی از این وقایع در زمان مذاکرات صلح اخیر رخ داد که باعث خروج معارضان از نشست صلح شد، رفع حصر دو شهرک شیعه‌نشین نبل و الزهرا باعث شد تا معارضان حس کنند دستشان برای معامله بر سر میز خالی‌شده است و میز مذاکره را ترک کنند. بعد از ترک میز مذاکره توسط گروه‌های تروریستی وابسته به عربستان سعودی مشهور به معارضان ریاض، عربستان اعلام کرد 150000 نیرو به سوریه خواهد فرستاد، از ابتدای امر تحلیل گران این سخن را لافی بیش نمی‌دانستند و بیان می‌داشتند اگر سعودی چنین توانی داشت تاکنون در یمن به کار گرفته بود. و اصلاً عربستان این نیروها را از چه طریقی به خاک سوریه می‌توانست بفرستد؟ یا باید از طریق اردن باشد که در اولین گام با گروه های تروریستی دیگر و ارتش سوریه رو به رو می شود تا داعش و بر فرض نبود آن ها هم باید در بیابان های سوریه با داعش بجنگد چرا که داعش در شمال شرق سوریه شهرهارا در اختیار دارد و از این رهگذر تلفات جانی بالایی به عربستان خواهد رسید، یا آن که با صرف هزینه ای بالا باید از طریق کانال سوئز نیروها را به ترکیه بفرستد تا از آن جا وارد خاک سوریه شوند، که در این صورت جز هزینه های سرسام آور، این نکته مطرح می شود که آیا ترکیه حاضر است از سرمایه گذاری که تا الان بر داعش کرده بگذرد و اجازه دهد عربستان چنین کند یا عربستان باید باج هنگفتی به ترکیه برای این امر بدهد.

طرف غربی- عربی دریافته است با حضور تمام‌قد روسیه در سوریه توان بازیگری چندانی ندارد و هرروز باید شاهد عقب‌نشینی گروه‌های تروریستی از مواضع کسب‌شده و تحلیل رفتن نیروهای آن‌ها باشد. نکته‌ی دیگری که باعث شده است حامیان این تروریست‌ها را به ترس بیندازد، بازگشت تروریست‌ها به کشورهایشان و تولید جو ترور و وحشت در این کشورها است، به این دلایل سعی دارند تدابیری را اتخاذ کنند تا مانع از یکسره شدن کار تروریست‌ها و وقوع خطر برایشان باشد، اینان در سوریه باد کاشته‌اند و اینک حس می‌کنند با نزدیک شدن فصل برداشت باید طوفان درو کنند و از این اتفاق واهمه دارند.

بعد از لاف سعودی و سخنانی که بیشتر بوی شوخی می‌داد تا بر اساس واقعیات، وزیر خارجه آمریکا و روسیه به یک تفاهم برای آتش‌بس ظاهراً رسیده‌اند و در نشست امنیتی مونیخ نیز اعلام‌شده است، بنا شده ظرف یک هفته در سوریه آتش‌بس اعلام شود، اما این آتش‌بس مشمول دو گروه جبهه النصره و داعش نخواهد شد.

آتش‌بس فوق‌الذکر بیش از گذشته نشان داد که سعودی‌ها لاف زده‌اند، چراکه اگر توان اعزام نیرو داشتند زیر بار این آتش‌بس نمی‌رفتند و یا لااقل مانع از قربانی شدن جبهه النصره می‌شدند. این آتش‌بس نشان داد واقعیت میدان مبارزه چنان باعث فشار بر حامیان تروریست‌هاست که خلاف سخنان اولیه‌ی خود حاضر به پذیرش این آتش‌بس شده‌اند. لاف سعودی‌ها مبنی بر ارسال 150000 نیرو به سوریه و ترک اجلاس صلح سوریه توسط معارضان ریاض، بخواند تروریست‌های موردحمایت سعودی، ناشی از شکست‌های اخیر و خصوصاً رفع حصر نبل و الزهرا بوده است.

لاوروف تلاش داشت تا این آتش‌بس زودتر از 20 روز آینده اتفاق نیفتد تا در این فاصله تکلیف چند منطقه‌ی دیگر روشن شود و طرف غربی-عربی توانست زمان یک هفته را به‌عنوان موعد آتش‌بس مقرر کند تا مانع فشار بیشتر در میدان بر گروه‌های تروریستی گردد. حتی کری بعد از توافق برای آتش بس ظرف یک هفته، مجدد از روسیه خواسته تا از ادامه‎ی بمباران تروریست‎ها دست بردارد. این تلاش‌ها نکته‌ی دیگری را به خوبی عیان کرد دست حامیان تروریست‌ها خالی است و مدام در حال لاف زدن هستند و واقعیت میدان عمل چیز دیگری است.