شاهكار مثلث كفاشيان، تاج و قطبي؛

ترس و دلهره ايران براي صعود با 700 تماشاگر!

چه بلايي سر فوتبال ايران دارد مي آيد كه بايد از تيم هاي درجه دو و سه آسيا شكست بخوريم؟ چقدر بايد خون دل بخوريم كه تيم ملي، سربلند از بازي بيرون آيد؟ ولي صد افسوس كه اين خون دل خوردن ها ادامه دارد.

کد خبر: ۴۹۵۷۳

سه‌شنبه - ۰۳ آذر ۱۳۸۸ / November 24, 2009

به گزارش خبرنگار ورزشي «شبكه خبر دانشجو»، تيم ملي فوتبال ايران، يكشنبه شب در دور برگشت مسابقات مقدماتي جام ملت هاي آسيا در اردن به مصاف اردن رفت و در يك بازي كاملا نااميد كننده با يك گل مغلوب شد و به ايران بازگشت.

اردن كه خوب مي دانست در صورت حتي تساوي در اين بازي، بايد از جام ملت هاي آسيا خداحافظي كند به مصاف ايراني رفت كه يكي از ضعيف ترين بازي هاي خود را در اين چند سال اخير انجام داده بود.

تيم ايران كه در حد و اندازه هاي نام خود نبود، در يك بازي كاملا انتقادي و پرحرف و حديث به ديدار اردن باانگيزه رفت و همان طور كه از مدت ها قبل معلوم بود، نتيجه را واگذار كرد تا شرايط صعود از اين گروه به روزهاي پاياني برسد.

بازي كردن با تيم هاي درجه چندم اروپايي كه زنگ تفريح حريفان در قاره سبز هستند، نمي تواند معيار مناسبي براي سنجيدن عملكرد تيم ملي باشد.

با وجود برد ايران در برابر ايسلند و تساوي در برابر مقدونيه، تيم فوتبال كشورمان توان مقابله با اردن را نداشت و در نهايت از تيم درجه دو آسيا، با فضاحت باختيم تا تلنگري به فوتبال دوستان زده شود كه تيم ملي تا مدت ها كار دارد.

قطبي كه هميشه بر روي افكار عمومي مردم تاثيرگذار است و ادعاي بار فني در تيم را دارد اين بار علت شكست را نبودن نكونام و شجاعي دانسته و گفته است: بايد از شكست در برابر اردن درس بگيريم!!

بهتر نيست كه فدراسيون فوتبال از عملكرد ضعيف قطبي درس بگيرد و بيش از اين با طناب پوسيده اين مربي به چاه نرود!

مسئولاني كه از عملكرد دايي انتقاد مي كردند، چرا ديگر حرفي نمي زنند و سكوت اختيار كرده اند؛ مگر نه اين بود كه تيم دايي مي توانست امتياز لازم را از تيم هايي همچون اردن بگيرد؟

يعني سطح كيفي فوتبال ما اين قدر پايين آمده است كه اردن را به عنوان حريفي قدرتمند مي پنداريم و شكست خوردن آن را مايه افتخار مي دانيم؟

چرا بايد عملكرد تيم ملي طوري باشد كه فقط 700 نفر براي تماشاي بازي تيم ملي به ورزشگاه بيايند؟

قطبي بهتر نيست به جاي وعده و وعيدهاي توخالي كه از زمان مقدماتي جام جهاني تا به حال داده و همه آنها به ضرر ايران تمام شده است به فكر اين باشد كه از تيم ملي خداحافظي كند.

كسي كه در بستن قراردادهاي تركمانچاي شهره عام و خاص است، اين جرات را دارد كه در صورت كسب نتيجه هاي ضعيف از سرمربيگري تيم ملي استعفا دهد.

آيا مسئولان فدراسيون به فكر فوتبال رو به زوال ايران هستند يا هنور درگير اين موضوعند كه قطبي بهترين گزينه ما براي به عهده گرفتن تيم ملي است؟ آيا به رتبه ايران در جهان و جايگاه اين تيم در آسيا فكر كرده اند؟

چه بلايي سر فوتبال ايران دارد مي آيد كه بايد از تيم هاي درجه دو و سه آسيا با خفت شكست بخوريم؟ چقدر بايد خون دل بخوريم كه تيم ملي، سربلند از بازي بيرون آيد؟ ولي صد افسوس كه اين خون دل خوردن ها ادامه دارد.

در گروهي كه ايران با هفت امتياز از چهار بازي صدرنشين است و سنگاپور با شش امتياز، تايلند با پنج امتياز و اردن با چهار امتياز تعقيب كنندگان ما هستند، آيا بايد ترس از صعود به دور بعد را داشته باشيم؟

اميدواريم كه مسئولان به داد تيم ملي برسند تا بيش از اين آبروي فوتبال ناب ايراني نرود و هواداران فوتبال بيش از اين نااميد و دلسرد نشوند./انتهاي پيام/