دل‌نوشته دانشجویی/

اینجا مثل هیچ جایی نیست!

اینجا مثل هیچ جایی نیست! آبش مزه گذشت، خاکش بوی غیرت و هوایش صفای کربلا را دارد، در این سرزمین دل‌هایی را یافتیم به پهنای سیم خاردار خفته در شب، روحی به لطافت ابرهای گریان در شب والفجر ۱و چشمانی به بصیرت دیده‌بان خفته در خون.

کد خبر: ۴۹۸۲۸۴

شنبه - ۱۴ فروردين ۱۳۹۵ / April 02, 2016

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سلام بر فاطمه (س) بنت المصطفی، ام السادات و سیده النساء العالمین. سلام بر حسین قافله سالار کربلا و سلام بر لب های ترک خورده که هر شب روبه قبله انتخاب شاهد چشمک زدن ستاره ها بوده و درس عشق را با خود مرور می کردند.

وقتی که سردی هوا رو به پایان و خورشید گیسوی طلایی خود را برای خاکیان می افشاند از اعماق زمین صدای پای بهار شنیده میشد، صدایی که حاوی دعوتنامه ای لاله گون بود. دعوتنامه ای از سوی شهیدان برای دل های عاشق.

آری... دعوت شده ایم که معنای «شجاعت، صبر و مردانگی» را بفهمیم.

دعوت شده ایم که در دانشگاه «ایثار » درس جاودانگی را بیاموزیم.

دعوت شده ایم که طعم زیبای دلدادگی را بچشیم و با آن زندگی کنیم.

دعوت شده ایم که با ولایت تجدید میثاق کرده و بگوییم تا ابد ولایی خواهیم ماند.

پس لبیک می گوییم و عازم می شویم به همان جایی که بوی خدا می دهد، بوی بهشت، بوی کربلا و بوی زهرا (س) را. به دیدار کسانی میرویم که در عین آسمانی بودن، پر صلابت و استوار همچون ارتفاعات میمک، روان همچون اروند و درخشان همچون قطرات الماس گونه چشمان مادر منتظر بودند.

اینجا مثل هیچ جایی نیست! آبش مزه ی گذشت، خاکش بوی غیرت و هوایش صفای کربلا را داشت. در این سرزمین دلهایی را یافتیم به پهنای سیم خاردار خفته در شب، روحی به لطافت ابرهای گریان در شب والفجر یک و چشمانی به بصیرت دیده بان خفته در خون.

دوستان خوبم! این بار نیز قلم در دست گرفته و گذری بر سفر عشقمان یعنی سفر به سرزمین نور داشتم، بر کاغذ فشاردم آنچه را که دیدم، هرچند وصف آنجا و ادای واقعیات بسیار سخت و حتی ناممکن است؛ اما همین بس که بدانیم آنها که آمدند و زیبا رفتند صرفا بخاطر حضور پر صلابت امروز من و شمایی است که آمده ایم ولی چگونه رفتنمان با خودمان است، آنها به دستور پیشوای خود و برای دفاع آمدند، چه جاودانه ماندند و چه شجاعانه با گمنامی رفتند. کاش ما نیز امروزمان را طوری بسازیم که اگر رفتیم بگویند: برای خدا رفت، «همچون شهدا».

آنها رفتند و با رفتنشان یک بار دیگر به همگان ثابت کردند که ایران تحت هیچ شرایطی تسلیم زور نمی شود و ازخواسته های بر حقش دست نمی کشد و اثبات کردند که همواره «خونشان بر شمشیر و حق بر باطل » پیروز است.

و زیبا کلام پدرم: یاد کانالها بخیر که گنداب خودنمایی در آنها جریان نداشت و روشن بودند همچون قلب نوزاد یک مفقودالاثر...

تهیه و تنظیم: سیده زهره مجیدیان