يادكردي از زنده ياد سهراب سپهري به مناسبت سي امين سال درگذشت او

من وضو با تپش پنجره‌ها مي گيرم ...

شعر سهراب، صداي بيدار زمان و زمانه‌ انسان امروز است. برآيند انديشه و تدارك تخيل‌ و هماوردي فهم و معرفت او در آيينه واژه‌هاست و اين همه را سهراب از شگرفي شعر و سترگي فكر و تمركز ناب و تبحر بي نظيرش در تصوير پردازي و تصويرسازي شاعرانه‌اش دارد.

کد خبر: ۵۰۱۶۴

يکشنبه - ۰۸ آذر ۱۳۸۸ / November 29, 2009

سهراب سپهري شاعر رازها و آيينه‌هاست، شاعر آب‌ها و صداها. درنگ سبز او در كشاكش «گل نيلوفر» و «قرن»، «پي آواز حقيقت»، است و تامل او از متن عرفان اسلامي تا تجليات انديشگي عرفان بودايي و برهمايي در يك همسفري گرم و لطيف با طبيعيت و انسان، از او نموداري ساخته است براي برتافتن آنچه هست تا آنچه بايد باشد.

سهراب، با گرم ترين واژه‌ها، سردترين و صعب ترين يخ‌هاي وجود آدمي را روان و سرشار از عبور به ملكوت سكوت و لاهوت ديدار مي برد و مرز ناسوت را در تاملي سبز و سترگ مي شكند.

و اين همه در ساحت‌هاي گوناگون حضور و ظهور سهراب، از شعر و نقاشي گرفته تا سفر و عرفان و ديدار، عرصه رويارويي ما با جذابيت‌هاي خلسه آور يك ذهن پاك و بي آلايش است.

خورشيد ابدي ذهن پاك سهراب، صداي پاي آب را براي هميشه تاريخ فهم و فكر و ذكر، براي مخاطب معصومش به ارمغان مي آورد و اين عصمت و عظمت ماحصل همان روح بزرگ و سبز و شگرف اوست كه به تمامي در خدمت آب و آيينه، حديث مهرباني و آرامش و دقت در آفرينش بود.

شعر سهراب، آيه آيه، نشانه‌هاي خداست و نقاشي‌هايش، لحظه لحظه، تداعي تر و ترانه هايش....

ماندگاري سهراب، انعكاس تلاقي و دلدادگي‌هاي فطري مخاطب به فطرت آرايي‌هاي دعاورانه سهراب است در داد و ستدهاي فرم آورانه از وراي واژه‌هايي كه خود، جابه جا سرشار از لطافتي بكر و ذكري فكرت آموزند.

سهراب، نماد و نمود گرماي پرخون، لطافت انساني، انسان است و تجلي باقي مانده ناب و نابود ناشدني فطرتي است كه در پس روزگار و فراتر از سوز نار اين آخرين برهه معطلي در فرش و رسيدگي از عرش، گويا و جوياي ملك بودن كسي است كه روزي مرغ باغ ملكوت بود و به راستي سهراب، اين همه هست و اين همه، تمامي سهراب نيست كه او از سترگ ترين و پايا ترين استوانه‌هاي شعر پارسي و از وفادارترين‌ها به نيما و پايه گذار روحيه‌اي شاعرانه در سبك مدرن شعر ماست.

تدرجي كه شعر مدرن ايران پس از نيما طي كرد، موقفي غيرقابل انكار و ستايش برانگيز دارد و رشك انگيز كه سهراب باشد و سپهر مهرآور شعر پارسي در درخشش ستاره سهراب، روشنايي خارق العاده‌اي گرفت كه هرگز به خاموشي نخواهد گراييد./انتهاي پيام/