دعاي امام سجاد(ع) در هنگام رعد و برق؛

خدمتگزاران خدا!

بار خدايا! سود اين ابرها و بركت و فزونى نيكى آنها را بر ما فرو فرست، و آزار و زيانشان را از ما بگردان، و در آنها به ما بيمارى مرسان، و بر آنچه زندگانى ما به آنها وابسته است آفتى مفرست.

کد خبر: ۵۰۲۰۹

يکشنبه - ۰۸ آذر ۱۳۸۸ / November 29, 2009

بار خدايا! اين برق و رعد دو نشانه از نشانه‏هاى تو و دو خدمتگزار از خدمتگزاران توأند كه در فرمانبرى از تو، به رساندن رحمت سود دهنده يا عذاب زيان رسان مي‌شتابند، پس به سبب آنها باران ضرر و زيان (بارانيكه ساختمانها و كشتزارها را ويران نمايد) بر ما مبار، و رخت بلاء و گرفتارى بر ما مپوشان و ما را بتنگى در زندگى و بى‏آذوقه‏گى گرفتار مكن.

بار خدايا اگر آن ابرها را براى عذاب و كيفر بر انگيخته‏اى و از روى خشم (دور ساختن رحمتت از ما) فرستاده‏اى پس ما از خشمت به تو پناه مي‌بريم، و براى درخواست عفو و گذشتت بدرگاه تو زارى مي‌كنيم، پس خشم را به كفّار بگردان، و آسياى عذابت را بر آنانكه جز تو را مي‌پرستند بگردش در آور.

بار خدايا خشكى زمينهاى شهرهاى ما را به باران فرستادن خود زايل گردان، و وسوسه و انديشه بد (يا كينه يا دشمنى يا خشم) دلهامان را با روزى دادن خويش بيرون نما، و ما را از خود، به ديگرى مشغول و سرگرم مكن، و فزونى‏ پيوسته احسانت را از همه ما خدا پرستان جدا مساز، زيرا غنىّ و بى‏نياز كسى است كه تو او را بى‏نياز كرده‏اى، و سالم و بى‏گزند كسى است كه تو او را از آسيب‏ها نگاه داشته‏اى.

چون نزد كسى جز تو از هر پيشامدى دفاع و باز گردانيدنى نيست، و نه در كسى از غلبه تو امتناع و باز داشتنى است، زيرا به هر چه خواسته بر هر كه خواهى فرمان مي‌دهى، و به آنچه اراده كرده درباره هر كه اراده كنى حكم مي‌كنى بى‏آنكه چيزى تو را بر آن باعث شود، يا تو را از آن مانع گردد.

پس تو را است سپاس بر آنكه ما را از بلاء و آسيب نگاه داشتى، و تو را است سپاس بر نعمتهائى كه به ما بخشيده‏اى، سپاسى كه سپاس سپاسگزاران را پشت سر گزارد (بر سائر سپاسها برترى داشته و از روى اخلاص باشد) سپاسى كه زمين و آسمان خدا را پر سازد (بسيار و بى‏اندازه باشد).

زيرا توئى بسيار نعمت دهنده و بسيار بخشاينده نعمتهاى بزرگ، پذيرنده‏ سپاس اندك، پاداش دهنده سپاس كم، نيكوكار خوشرفتار، داراى فضل و احسان، جز تو خدائى نيست (شايسته اين صفات نمي‌باشد) مرجع و بازگشت بسوى تو است (مرجع كارها بجائى است كه كسى جز تو قادر بر بسود، زيان، امر، و نهى نيست).(1)

1- دعاى سى و ششم الصحيفة السجادية.