برگزاری نهمین نشست حافظ شناسی در تاجیکستان

نهمین نشست ادبی ـ فرهنگی حافظ‏ شناسی با عنوان «هرجا که هست، پرتوی روی حبیب هست» به همت رایزنی فرهنگی ایران در تاجیکستان برگزار شد.

کد خبر: ۵۰۳۰۹۴

سه‌شنبه - ۳۱ فروردين ۱۳۹۵ / April 19, 2016

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو؛ نهمین نشست ادبی ـ فرهنگی حافظ‏ شناسی با عنوان «هرجا که هست، پرتوی روی حبیب هست» به همت رایزنی فرهنگی ایران در تاجیکستان در محل کتابخانه رودکی این نمایندگی فرهنگی برگزار شد.

در این نشست ادبی که جمعی از علاقه‌مندان شعر حافظ حضور داشتند، ابراهیم خدایار، رایزن فرهنگی کشورمان نهمین نشست آشنایی با میراث ادبی حافظ از زبان حافظ را برای مخاطبان ارائه کرد.

وی طی سخنانی، دو ویژگی دیگر از نظریه عشق عرفانی حافظ را «عشق و ملامت و عاشقی و ملامتی» و «عشق و وحدت ادیان و مذاهب» عنوان کرد.

خدایار در رابطه با اینکه در نظریه عشق عرفانی حافظ، عشق و ملامت قرین یکدیگرند و بسیاری از حافظ‌پژوهان، ملامت را در دستگاه اندیشگی حافظ از ویژگی‌های اصلی رندی وی می‌شمارند، گفت: عرفا ریشه ملامتی بودن را در قرآن کریم می‌جویند، آنجا که خداوند در آیه 54 سوره مائده می‌فرماید: «ای کسانیکه ایمان آورده‌اید! هر کس از شما، از آیین خود بازگردد، به خدا زیانی نمی‌رساند؛ خداوند گروهی را می‌آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد می‌کنند و از سرزنش هیچ ملامتگری هراسی ندارند. این، فضل خداست که به هر کس بخواهد (و شایسته ببیند) می‌دهد؛ و (فضل) خدا وسیع، و خداوند داناست».

وی در ادامه با ذکر خلاصه‌ای از داستان شیخ صنعان عطار افزود: حافظ وقتی که می‌خواهد عاشق را به شکوه عشق و نهراسیدن وی از ملامت ملامت گران برانگیزاند، اینگونه به این داستان اشاره می‌کند: «گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن/ شیخ صنعان خرقه رهن خانة خمار داشت».

رایزن فرهنگی ایران در سخنان خود، با اشاره به اهمیت گوهر عشق در وحدت بخشی به ادیان و مذاهب و قرائت ابیاتی از حافظ، مکتب عرفانی و مشرب اندیشگی این شاعر را دعوت به صلح و آشتی بین ادیان و مذاهب عنوان کرد.

خدایار همچنین، هسته مرکزی این اندیشه در عرفان را احترام به نوع انسان به عنوان خلیفه‌الله دانست. وی با اشاره به حوادث اخیر دنیای معاصر و توجه به میراث عرفانی، را یکی از نسخه‌های شفابخش پرهیز از تعصب و تفرقة مذاهب مطرح و شعر حافظ را مبلغ و مروج وحدت نوع انسانی معرفی کرد.