فرق بين اسلام و ايمان‏؛

آيا اسلام آوردن همان ايمان آوردن است؟!

ايمان آن است كه در دل جاى گيرد و به طرف خداوند هدايت كند، و اعمال بر او گواهى دهد و خدا را اطاعت نمايد و تسليم اوامر او گردد ولى اسلام آن است كه در گفتار و كردار آشكار شود.

کد خبر: ۵۱۴۹۶

پنجشنبه - ۱۹ آذر ۱۳۸۸ / December 10, 2009

سماعة گويد: از امام صادق(ع) سؤال كردم بفرمائيد اسلام و ايمان با هم فرق دارند، فرمودند: ايمان با اسلام مشاركت دارد ولى اسلام با ايمان مشاركتى ندارد، گويد: عرض كردم آن دو را براى من تعريف بفرمائيد.

فرمود: اسلام آن است كه به وحدانيت خداوند شهادت بدهيد و رسالت رسول خدا(ص) را تصديق كنيد در اينجا جان شما محفوظ مى‏باشد و نكاح و ارث جريان شرعى پيدا مى‏كند، و مردم با اين دو كلمه در زمره مسلمانان در مى‏آيند و نام مسلمان بر آنها گذاشته مى‏شود؛ اما ايمان به معنى هدايت است و اثبات عقائد اسلامى در جان و دل و عمل به احكام و دستورات خداوند، ايمان بالاتر از اسلام مى‏باشد و يك درجه از آن فراتر است ايمان در ظاهر با اسلام شريك است ولى اسلام با ايمان در باطن مشاركت ندارد و اگر چه در گفتار و تصديق با هم يكى هستند.

كنانى گويد: به حضرت صادق(ع) عرض كردم: ايمان بهتر است يا اسلام، كسانى كه قبل از ما بودند مى‏گفتند اسلام افضل است، امام فرمود: ايمان افضل است، گفتم، بيان فرمائيد تا مطلب را درك كنم، امام فرمود: درباره كسى كه از روى عمد مسجد الحرام را نجس كند چه مى‏گوئيد گفتم: او را شلاق مى‏زنند.

امام(ع) فرمود: اگر كسى از روى عمد كعبه را نجس كند چه مى‏گوئى، گفتم او را بايد بكشند، فرمودند: پس مشاهده مى‏كنى كه كعبه افضل است، كعبه با مسجد مشاركت دارد ولى مسجد با كعبه مشاركتى ندارد و ايمان هم با اسلام شريك است ولى اسلام با وى مشاركتى ندارد.

حمران گويد: امام باقر(ع) فرمود: ايمان آن است كه در دل جاى گيرد و به طرف خداوند هدايت كند، و اعمال بر او گواهى دهد و خدا را اطاعت نمايد و تسليم اوامر او گردد ولى اسلام آن است كه در گفتار و كردار آشكار شود.

ابو بصير گويد: حضرت امام صادق(ع) فرمود: قلب بين سينه و گلو در حال حركت مى‏باشد تا ايمان در آن به پيوندد، هنگامى كه ايمان در آن پيوند خورد استقرار پيدا مى‏كند، و همين است گفتار خداوند كه فرمود: هر كس به خداوند ايمان آورد دلش راه پيدا مى‏كند و هدايت مى‏گردد و مطمئن و آرام مى‏شود و ثبات پيدا مى‏نمايد.(1)

1- بحار الانوار، ج‏1.