روحانی به کوتاهی در مبارزه با پولشویی اعتراف کند

روزنامه اصلاح‌طلب جهان صنعت درباره رتبه ایران در پولشویی نوشته است: صفحه نگاه نخست: نادر کریمی جونی- نخستین واکنش ایران به قرار گرفتن نام کشورمان در صدر فهرست دولت‌های متهم به پولشویی چیست؟

کد خبر: ۵۲۹۴۳۹

يکشنبه - ۱۰ مرداد ۱۳۹۵ / July 31, 2016

به گزارش گروه اقتصادی خبرگزاری دانشجو، روزنامه اصلاح‌طلب جهان صنعت درباره رتبه ایران در پولشویی نوشته است: صفحه نگاه نخست: نادر کریمی جونی- نخستین واکنش ایران به قرار گرفتن نام کشورمان در صدر فهرست دولت‌های متهم به پولشویی چیست؟

مقامات دولت تدبیر و امید از فرصت تعطیلی هنگام انتشار خبر سود جستند و در قبال آن سکوت پیشه کردند. تنها واکنش در این‌باره البته به صداوسیما بازمی‌گردد که این اعلام را سیاسی و براساس سوابق پنج سال گذشته خواند.

واکنش دولت هم کمابیش می‌تواند همین باشد چراکه در نمونه‌های مشابه و هنگامی که دولت به برخی رفتارهای نامتعارف با جامعه جهانی متهم می‌شد، اقدامی جز انکار اتهام و دفاع از خودش نداشته است. در نمونه حاضر هم احتمالا دولت ابتدا اعلام خواهد کرد که گزارش یادشده غیرفنی و سیاسی بوده و بعد ساعت‌ها در این‌باره که مقامات پولی و اقتصادی کشورمان چقدر خوب هستند و به همین دلیل هیچ‌گاه به سوی انجام کارهای خلاف و ناشایست نمی‌روند، سخنرانی خواهند کرد.بخش دوم دفاعیه دولت هم احتمالا به مقصر دانستن دولت پیشین می‌پردازد و با متهم کردن گذشتگان در جهت اثبات این مساله تلاش می‌کند که همه کارهای خلاف به گذشته تعلق داشته و از زمان روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، انجام همه فعالیت‌های ناشایست متوقف شده است.اما گزارش یادشده حتی اگر بازه زمانی پنج ساله را هم دربرگیرد، باز هم انجام بخشی از این اقدامات به دولت کنونی و روحانی و همکارانش بازمی‌گردد یعنی همان‌قدر که دولت پیشین در وقوع این تخلف موثر بوده، دولت کنونی هم در آن نقش ایفا کرده است.

علاوه بر این حتی اگر تمام مقامات جمهوری اسلامی ایران یکصدا سیاسی و نادرست بودن گزارش انستیتو بازل در مورد پولشویی در ایران را تایید کنند، باز هم شرکا و همکاران تجاری ایران گزارش مذکور را مهم تلقی می‌کنند و در مراودات تجاری- اقتصادی خویش با ایران آن را مدنظر قرار می‌دهند. جالب توجه است که مجامع و مراجع بین‌المللی مانند سازمان ملل متحد و بانک جهانی نیز به چنین گزارش‌هایی اعتماد و براساس آن سیاست‌های خویش را در مورد کشورهای گوناگون تنظیم می‌کنند.

بر این پایه روحانی و همکارانش اگر با خود صادق هستند و واقعیات اقتصادی ایران که گاهی عناصر یا نهادهای فرادولتی در آن نقش‌های موثری ایفا می‌کنند را درک می‌کنند، باید به جای شکستن آینه، خود را بشکنند و برای اصلاح واقعیت‌های تلخ تلاش کنند.