برگرفته شده از غم نامه کربلا؛

نام حسين(ع) بر پيشانى ابديت‏

همان گونه كه براى ادامه زندگى تكرار نفس كشيدن، ضرورى است، و اگر متوقّف شود موجب مرگ است، نام حسين(ع) و ماجراى شهادت او همانند نفس كشيدن براى حفظ حيات اسلام ناب همواره بايد تكرار شود.

کد خبر: ۵۳۱۴۸

دوشنبه - ۳۰ آذر ۱۳۸۸ / December 21, 2009

امام حسين (ع) و ماجراى كربلاى او دريايى است كه به اقيانوس ابديّت پيوسته است، آن گونه كه هرگز خشكى به آن راه ندارد، بايد امواج حيات همواره از اين دريا باران رحمت بگيرد و آن باران بر صفحه روح و جان انسان‌ها ببارد و در نتيجه مزرعه دل‌ها با نشاط و خرّم شده و به ثمر نشينند؛ اگر اين باران متوقّف شود مزرعه دل مى‏خشكد و همچون بيابانى خشك بدون هر گونه تحوّل و رشد و نشاط خواهد شد.

البته بايد حسين‏ شناسى در كنار اسلام‏شناسى و شرايط ديگر در دل‌ها فراهم شود تا باران درياى وجود حسين عليه السّلام در باغستان دل، لاله روياند، وگرنه از شوره‏زار جز خار و خس چيز ديگرى نمى‏رويد.

امام حسين عليه السّلام به جهان آمده تا هميشه بماند و چرخ‌هاى جريان طاغوت‏زدايى را همواره در همه جا به حركت درآورد.

او با نهضت خونينش آمده تا انوار اسلام ناب پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم و على عليه السّلام را در دل‌ها روشن كند، و روشن نگه دارد، حادثه غمبار كربلاى او مخصوص سرزمين كربلا و ماه محرم سال 61 هجرى نيست، بلكه مربوط به همه قرن‌ها، سال‌ها، ماه‌ها، روز و شب‏ها، ساعت‌ها، دقيقه‏ها، بلكه لحظه‏ها است و در سراسر زمين از عصر آدم عليه السّلام تا آخر دنيا حكومت دارد؛ چرا كه در بينش اسلام ناب، «كلّ ارض كربلا، و كلّ يوم عاشورا، هر زمينى كربلا و هر روزى عاشورا است».

از اين رو امام سجّاد (ع) و امامان ديگر عليهم السّلام همواره خاطره عاشورا حتّى جزئيّات آن را تجديد مى‏كردند و ابراز احساسات در رابطه با مصائب جانسوز كربلا را از عالي‌ترين عبادات و ارزش‌ها مى‏دانستند.

محمد محمدي اشتهاردي