باشگاه دانشجویان/

باید در کوچه‌های شهر فریاد بزنیم

باید فریاد بزنیم چون پدر و مادرها نمی‌دانند که اگر خودکار ایرانی برای فرزندشان خریداری کنند ۵ هزار جوان ایرانی را شاغل کرده‌اند. باعث تاسف است که به مردمان ایران زمین نگفته‌ایم حتی به واسطه جویدن آدامس ایرانی برای ۲۰ هزار نفر نوید شغل و خوشبختی می‌آورند.

کد خبر: ۵۵۴۷۴۰

چهارشنبه - ۰۵ آبان ۱۳۹۵ / October 26, 2016

اخبار دانشگاهی را از «کانال اخبار دانشگاهی SNN.ir» دنبال کنید

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یادداشت دانشجویی؛ چند سالی است ک تا سخن از اشتغال و اقتصاد و بیکاری و.. به میان می آید آنهایی که اندکی روزنانه می خوانند و از اخبار مطلع اند بادی به غبغب انداخته و میگویند تا اقتصاد مقاومتی اجرا نشود آش همان آش است و کاسه همان کاسه. دیگران هم سری به نشانه تایید تکان داده و منتظر میمانند تا کسی بیاید و اجرایش کند.

نگاه مردم این روز ها به اقتصاد مقاومتی این است که فرد، نهاد، ارگان یا هر چیزی غیر از خودشان بیاید و زحمت اجرای این طرح را بکشد. شاید این طرح را مثل یک قطعه فیلم‌ می دانند که باید کسی یا جیزی باشد و دکمه اش را بزند و اجرایش کند.

با حکومت این نگاه به افکار  است که مردم خود را حاشیه نشین این بازی می‌بینند که به خود تلقین تماشا چی بودن می‌کنند. و از این رو است که بدل شده اند به کسانی که جز تشویق آراء موافق و تقبیح افکار مخالف کار دیگری ندارند. شاید ندایی در گوششان زمزمه میکند که بیرون گود بایستند و نظاره گر باشند.

اغلب  انتظارات اقتصادی شاید  منتهی شود به اشتغال و حقوق و بیکاری. که هر چه بیشتر می‌گذرد و جلو تر میرویم زه کمان بی اعتقادی مردم به اثر گذاری خود بیشتر کشیده می‌شود تا پیکانی که در این کمان است زخمش بر پیکره اقتصاد این کشور کشنده تر شود. به گمان اشکال کار در بی اطلاعی است که به بی اعتقادی منجر شده. بی اعتقادی به نقش تعیین کننده مردم در اقتصاد مقاومتی.

خانواده ایرانی در خواستگاری نقل مجلس شان بیکاری داماد است و شرط شان هنگام تهیه جهیزیه  خرید اجناس خارجی. شاید نمی‌دانند. باید فریاد بزنیم تا همه بدانند که تهیه جنس کوچکی مثل شامپو از تولیدات داخل ۲۳۵۰ نفر را شاغل می‌کند.

باید فریاد بزنیم چون پدر و مادر ها نمی‌دانند که اگر خودکار ایرانی برای فرزندشان خریداری کنند ۵ هزار جوان ایرانی را شاغل کرده اند. باعث تاسف است که به مردمان ایران زمین نگفته ایم حتی به واسطه جویدن آدامس ایرانی برای ۲۰ هزار نفر نوید شغل و خوشبختی می‌آورید.

آنگاه که دهان میگشاییم به انتقاد از آمار معتادان و طلاق رو به افزایش جامعه، خوب است بدانیم که اگر فقط کفش ایرانی به پا کنیم ۳۰ هزار نفر به واسطه اشتعال از این آمار کسر خواهد شد.

مادری که نگران آینده شغلی کودک شیر خواره اش هست خوب است بداند اگر از پوشک ایرانی استفاده کند شاید فرزندش یکی از آن ۲۵ هزار نفری باشد ک به واسطه این کار صاحب شغل شده اند.

کاش بودند کسانی که بلند گو به دست در کوجه های شهر فریاد می‌زدند ک با مصرف چای ایرانی، حمایت از کالای ایرانی، پوشیدن لباس ایرانی و نخریدن کالای قاچاق می‌توانند در اشتغال قریب به ۲ میلیون جوانی سهیم گردند که کمتر به دام اعتیاد و جرم و طلاق می‌افتند.

انتخاب با خود این مردم است

در کوجه های شهر فریاد بزنید....

محسن فلاحتداری-فعال دانشجویی

انتشار یادداشت‌های دانشجویی به معنای تایید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است.