حفظ زبان

داني که زبان به چه کارت آيد؟!

برادر تا توانى در حفظ زبان بكوش كه اين عضو را آفريده‏اند تا از ذكر خدا، تلاوت قرآن، ارشاد مردم و اظهار حاجت‌هاى دين و دنيا بهره‏مند شوى، اگر در غير منظور اصلى آفرينش به كار بردى، سخت زيان كرده‏اى.

کد خبر: ۵۵۷۶۷

چهارشنبه - ۲۳ دی ۱۳۸۸ / January 13, 2010

بايد زبان را از هشت چيز نگه دارى:

اول: دروغ كه از جدى و شوخى آن بپرهيز؛ زيرا اگر در مزاح به دروغ عادت كردى، كم كم به جدى هم سرايت مى‏كند؛ حال اينكه دروغ از بزرگترين گناهان كبيره است.

دوم: خلف وعده، مبادا وعده‏ احسانى دهى و تخلف كنى. بايد احسانت هم عمل باشد، نه حرف؛ اگر ناچار به وعده شدى مبادا تخلف كنى- جز در صورت عدم تمكن يا ضرورت- كه خلف وعده نشانه نفاق و دورويى و اخلاق ناپاك است.

سوم: غيبت كه مطابق احاديث گناه زيادى دارد.

چهارم: مجادله و كشمكش با مردم كه موجب آزار طرف و عيبجويى و از علائم جهل و نادانى است.

پنجم: خودستايى كه بسيار زشت است، چنان كه خدا فرموده: «ستايش خويش مكنيد كه خدا پرهيزگار را بهتر مى‏شناسد.» به حكيمى گفتند: حرف راست نكوهيده و زشت چيست؟ گفت خودستايى.

ششم: لعنت كردن به مسلمان كه سخت از آن برحذر باش.

هفتم: نفرين به خلق خدا، حتى به كسى كه بر تو ستم كرده كه در حديث آمده: «گاهى مظلوم نفرين مى‏كند كه خدا انتقام بگيرد و اگر نفرينش بيش از اندازه‏ ستم ظالم شود نسبت به مقدار زايد، ظالم از او طلبكار شود.»

هشتم: مزاح ناروا و مسخرگى، زبان را از اين گونه سخنان نگه دار كه آبرو را مى‏برد، موجب سقوط و مايه‏ دشمنى است و نهال عداوت در دلها مى‏نشاند؛ با كسى مزاح نكن و اگر با تو مزاح كردند، جواب نده تا رشته سخن عوض شود، از كسانى باش كه با بزرگى از لغويات مى‏گذرند.

اينها اصول آفت‌هاى زبان است كه رهايى از آنها نشايد مگر به گوشه‏گيرى و دم فرو بستن جز به مقدار ضرورت؛ از اين زبان سخت بر حذر باش كه مايه هلاك دو سراست.(1)

1- برگرفته شده از نصايح