در محضر آيت الله مکارم شيرازي؛

کلمه خدا!

منظور از کلمات خدا، همان مخلوقات اوست و از آنجا که عيسي (ع) يکي از مخلوقات بزرگ خدا بوده است، اطلاق کلمه بر او شده که در ضمن پاسخي به مدعيان الوهيت عيسي (ع) نيز بوده باشد.

کد خبر: ۵۵۸۸۸

جمعه - ۲۵ دی ۱۳۸۸ / January 15, 2010

چرا مسيحيان عيسي را کلمه خدا مي خوانند؟

مسيحيان به خصوص با استناد به انجيل يوحنّا_(1) ايمان دارند که عيسي انساني است که کلمه خدا در او زيست مي کند؛ يعني پيام ازلي که خداي حکيم هر چيز را به وسيله آن آفريد، با تجسم يافتن در عيساي انسان، در ميان بشر خيمه خويش را برافراشت.

پيام ازلي با قرار گرفتن در عيسي (ع)، به شکل انساني زيست مي کرد که مانند همه مردم براي تحصيل لقمه اي مي کوشيد، مي خورد و مي نوشيد، دوستان و خويشاونداني داشت، رنج کشيد و مرد، تنها تفاوت عيسي (ع) با سايرين اين بود که وي مرتکب هيچ گناهي نشد.(2)

در قرآن نيز از عيسي (ع) به عنوان کلمه ياد شده است(3) در اين خصوص ميان مفسران سخن بسيار است که به بعضي از اين آراء اشاره مي کنيم: بيشتر به نظر مي رسد که علت آن همان تولد فوق العاده عيسي (ع) باشد و يا به خاطر اين است که قبل از تولد، خداوند بشارت او را در کلامي به مادرش داده بود.

و نيز ممکن است علت اين تعبير آن باشد که «کلمه» در اصطلاح قرآن به معناي مخلوق به کار مي رود، مانند:

«قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً» بگو: «اگر دريا براى (نوشتن) كلمات پروردگارم مركّب شود، دريا پايان مى گيرد، پيش از آن كه كلمات پروردگارم پايان يابد؛ هر چند همانند آن (دريا) را كمك آن قرار دهيم.»

در اين آيه منظور از کلمات خدا، همان مخلوقات اوست و از آنجا که عيسي (ع) يکي از مخلوقات بزرگ خدا بوده است، اطلاق کلمه بر او شده که در ضمن پاسخي به مدعيان الوهيت عيسي (ع) نيز بوده باشد.(4)

همچنين گفته اند: کلمه ناميده شد؛ زيرا خداوند در کتاب‌هاي آسماني قبل از او بشارت او را داده بود، چنان که چيزي را وقتي به کسي خبر مي دهيم و بعداً واقع شود گوييم کلام من آمد «حرف من انجام شد».(5)

1 . يوحنا 1:1.

2 . توماس ميشل، کلام مسيحي، ترجمه ي حسين توفيقي، ص 70 – 71.

3 . إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيمُ إِنَّ اللّهَ يبَشِّرُكِ بِكَلِمَة مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيمَ (آل عمران، آيه ي 45.)

4 . ناصر مکارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 2، ص 414.

5 . مرحوم طبرسي، تفسير مجمع البيان، ج 4، 72.