۵۰ میلیارد دلار هواپیمای ایرباس کجا رفت؟

۱۰ درصد از زمان کل طرح ایران برای تحقق یک هاب هوایی ۵۰۰ فروندی، ما هنوز در انتظار همان ایرباس‌های ساده و کوتاه‌برد معمولی مانده‌ایم و همانش نیز متوقف بر قرارداد با بوئینگ شده است.

کد خبر: ۵۶۰۷۰۵

دوشنبه - ۲۴ آبان ۱۳۹۵ / November 14, 2016

به گزارش گروه اقتصادی خبرگزاری دانشجو، 9 ماه انتظار به سر آمد و تولد هاب هوایی منطقه‌ای برای پوشش ترانزیت خاورمیانه همچنان در گام قبل از اول مانده است. برای تأسیس هاب هوایی منطقه‌ای که وزیر راه‌ سال پیش سخن از آن گفت، ایران نیاز به خرید 300 هواپیما اضافه بر آنچه فی‌الحال در خطوط هوایی در حال بهره‌برداری هستند، دارد. 50 میلیارد دلار تخمین هزینه اولیه‌ای بود که برای این تصمیم رویایی به آن نیاز داشتیم و مدت 7 سال برای تبدیل شدن به هاب هوایی منطقه زمان برآورد شده است و بنده در آن روز توضیح دادم که این ادعا در مقطع فعلی و تا سال 2023- که وزارت راه مدعی آن شده بود- به کلی شدنی نیست. علاوه بر اینکه تامین 50 میلیارد دلار سرمایه اولیه برای خرید هواپیما هم برای وزارت راه در توان دولت نیست حتی اگر به‌زعم وزیر راه، امید به تامین مالی خارجی داشته باشیم. راه‌حل را هم عرض کردیم و آن این بود که درست آن است که به جای بلندپروازی‌های قاره‌پیما در خرید هواپیماهایی که حتی آشیانه نگهداری آنها را هم نداریم بهتر است اگر واقعا به فکر بهبود وضع ناوگان هوایی‌مان هستیم، اقدام به خرید هواپیماهای کوتاه‌برد و میان‌بردی کنیم که در کوتاه‌مدت هم ترانزیت هوایی‌ داخلی را توسعه دهد و هم جان هموطنان‌مان را که محکوم به استفاده از ناوگان فرسوده هستند ایمنی بیشتری بخشد.

اکنون که از زمان آن موج خبری بیش از 9 ماه می‌گذرد، مشاهدات ما حقایق دیگری را پدیدار کرده است. 10 درصد از زمان کل طرح ایران برای تحقق یک هاب هوایی 500 فروندی، ما هنوز در انتظار همان ایرباس‌های ساده و کوتاه‌برد معمولی مانده‌ایم و همانش نیز متوقف بر قرارداد با بوئینگ شده است.

اکنون به نظر می‌رسد طرح تحول ناوگان هوایی تنها یک «مانور کار» بود برای وزارتخانه‌ای که با گذشت بیش از 3 سال از عمرش تقریباً هیچ عملکردی نداشته است.

خرید هواپیما از حیث عملکرد، ساده‌ترین کاری است که می‌توان کرد و متاسفانه همان هم امروز روشن شده است آنطور که در آن برنامه رویایی اعلام شده بود به هیچ وجه دست‌یافتنی نیست. ما دل‌مان از این وزارتخانه بسیار عظیم که تا چندی قبل 2 وزارتخانه بود و چند سالی است با تجمیع مسکن و شهرسازی و راه‌وترابری، تولیت بخش اعظمی از زیرساخت‌های توسعه کشور را در دست گرفته، پخت‌وپزهای بهتری می‌خواست. اما واقعیت این است که برای تحقق این رویاها دیگر دیر شده است. آقای آخوندی دراین مدت آنقدر بیخیالی طی کرده ما در حسرت همین کاچی هم مانده‌ایم! از 40 ماه پخت‌وپز در این بازوی عظیم دولتی کاش لااقل یک کاچی بیرون بیاید. همانش هم به ز هیچی است. آقا نخواستیم! رویا نداریم! لطفا همان هواپیما بخريد.

محمدرضا اسماعیلی