شگفتي هاي آفرينش؛

راز هوش حيواناتى چون بز كوهى، روباه و دلفين‏

امام صادق(ع) فرمود: اى مفضّل! در هوش حيوانات انديشه كن و بنگر كه خداوند جلّ و علا چگونه از سر لطف و رحمت و براى آنكه حيوانات بى‏عقل و انديشه از نعمتى محروم نشوند در سرشت آنها هوش و كياست نهاد؟!

کد خبر: ۵۶۱۸۸

يکشنبه - ۲۷ دی ۱۳۸۸ / January 17, 2010

نوعى بز نر كوهى از مارها تغذيه مى‏كند بر اثر آن، تشنگى سختى مى‏يابد؛ از هراس آنكه مبادا سمّ در جانش منتشر شود و او را هلاك گرداند، بر كرانه آب مى‏ايستد، بسيار ناله مى‏زند و صدا مى‏كند؛ ولى ذره‏اى از آن نمى‏نوشد؛ زيرا اگر بنوشد بزودى هلاك مى‏شود.

بنگر كه سرشت اين حيوان چگونه آفريده شده كه از هراس زيان نوشيدن آب، آن تشنگى شديد را بر خود هموار مى‏سازد؟ براستى كه حتى انسان انديشمند و عاقل نيز غالباً در چنين زمانى تحمل و خويشتن‏دارى نمى‏تواند.

«روباه» نيز هنگامى كه گرسنگى شديد بر او غالب مى‏آيد، به پشت مى‏خوابد، شكمش را باد مى‏كند تا پرنده‏اى مرده‏اش بپندارد، وقتى كه بر آن نشست روباه بر آن مى‏جهد، به چنگش مى‏آورد و آن را مى‏خورد، جز آن كسى كه اين گونه و از راه اين حيله متكفل روزى روباه شده چه كسى روباه بى‏عقل و انديشه را بر اين نيرنگ يارى داده است؟

همچنين از آنجا كه روباه از آن صولت و قدرت و توان حمله‏ورى ديگر درندگان برخوردار نيست به او هوش و ذكاوت داده شده تا از راه نيرنگ و فريب زندگى كند.

«دلفين» هم كه پرنده شكار مى‏كند، هنگامى كه در ميان آب است، نيرنگ او براى شكار اين گونه است: يك ماهى را مى‏گيرد، مى‏كشد و آن را بر روى آب مى‏نهد تا بر آب بماند، آنگاه در زير آن مخفى مى‏شود و آب را حركت مى‏دهد تا از بيرون آب پيدا نباشد، وقتى كه پرنده بر ماهى نشست؛ حمله مى‏برد و آن را به چنگ مى‏آورد.(1)

1- ترجمه توحيد مفضل.