از سوي نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه‌ها؛

كتاب خاطرات رئيس دبيرستان البرز و بنيانگذار دانشگاه شريف منتشر شد

كتاب «خاطرات دكتر مجتهدي» رئيس دبيرستان البرز و بنيانگذار دانشگاه شريف از سوي مركز هم‌انديشي استادان و نخبگان دانشگاهي نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري منتشر شد.

کد خبر: ۵۶۸۹۰

يکشنبه - ۰۴ بهمن ۱۳۸۸ / January 24, 2010

به گزارش گروه فرهنگي «شبکه خبر دانشجو»، سومين سري از مجموعه آثار برگزيده و نقد كتاب با عنوان «خاطرات دكتر مجتهدي» رئيس دبيرستان البرز و بنيانگذار دانشگاه شريف از سوي مركز هم‌انديشي استادان و نخبگان دانشگاهي نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه‌ها و با همكاري دفتر مطالعات و تدوين تاريخ ايران منتشر شد.

بر اساس اين گزارش، در اين اثر ابتدا گزيده‌اي از شرح حال و زندگي‌نامه محمدعلي مجتهدي آمده و در ادامه به نقد كتاب پرداخته شده است.

همچنين در مروري بر زندگي مجتهدي مي‌خوانيم: «محمدعلي مجتهدي به دليل مديريت طولاني مدت در يكي از بزرگترين دبيرستان‌هاي تهران «البرز» بيش از 34 سال در ميان تحصيلكردگان كشور آوازه‌اي فراموش نشدني يافت، با وجودي كه مجتهدي در راه‌اندازي دانشگاه صنعتي شريف (آريا‌مهر) از خود توانمندي چشم‌گيري بروز داده بود، يك سال بعد از رياست دانشگاه عزل شد.

مجتهدي در سمت رياست دانشگاه ملي در بهمن 46 نيز 5 ماه بيشتر دوام نياورد، به اين ترتيب وي خود را در سال 1350 به طور كلي از دانشگاه و نظام آموزش عالي منقطع كرد و بازنشسته شد و بعد از پيروزي انقلاب، مجتهدي از مهندس بازرگان (نخست وزير وقت و همكار سابق وي در دانشكده فني) خواست تا فرد ديگري را به جايش در دبيرستان البرز منصوب كند تا وي بتواند براي معالجه چشمش به خارج كشور برود.

مجتهدي پس از عمل چشم در ژنو به ايران بازگشت؛ اما در سال 61 مجدداً براي معالجه نوه‌اش كه از بدو تولد دچار عارضه قلبي بود، به خارج كشور رفت و در اين ايام مجتهدي خود نيز دچار نارسايي قلبي شد و چند بار سكته قلبي را پشت سرگذاشت و سرانجام در سال 1376 در شهر نيس دار دنيا را وداع گفت.

بنا بر اين گزارش، در نقد اين اثر نيز چنين آمده است: «خاطرات مجتهدي به عنوان يك شخصيت علمي و دانشگاهي دوران پهلوي دوم كه كمتر در امور و مناسبات سياسي درگير مي‌شده و به همين لحاظ نيز داراي استقلال رأي بيشتري نسبت به ساير مديران آموزش عالي كشور بوده است، مي‌تواند برخوردار از ويژگي‌هاي منحصر به فردي قلمداد شود.

همچنين در چارچوب اين خاطرات، مجتهدي با كياست خاص خود و با توسل به شيوه اختصارگويي توانسته است تصوير روشني از وضعيت حاكم بر فضاي علمي كشور ارائه دهد، اگرچه گزيده‌گويي‌هاي حساب شده و سخن به اشاره گفتن‌هاي دقيق، نشان از اطلاعات بسيار وسيع وي از مسائل پشت‌پرده آن ايام دارد، ليكن وي ترجيح مي‌دهد حتي در مقام بيان خاطرات سياسي خود همچنان در كسوت يك عنصر علمي ظاهر شود، از اين رو بيشتر با كنايه‌هاي مجمل و گذرا پاسخ خود را به خواننده منتقل مي‌سازد.»/انتهاي پيام/