گزارش//

زمان در برگزاري همايش‌ها فراموش مي‌شود

هنوز در همايش‌هايي كه در كشورمان برگزار مي‌شود، وقت اهميت ندارد و براي يك نشست 2 ساعته، نصف روز مدعوين رزرو مي‌شود.

کد خبر: ۵۷۴۵۲

جمعه - ۰۹ بهمن ۱۳۸۸ / January 29, 2010

ضرغام نصرتي - گروه اجتماعي؛ هر سخنران، موقعي خودش را به همايش مي‌رساند كه فقط در سخنراني خود حاضر شود و از صدر و ذيل برنامه‌ها خبري ندارد و گاهي مي‌بينيم كه دو سخنران عين هم سخنراني مي‌كنند.

هنوز همايش‌ها را بعضي وقت‌ها كنفرانس، نشست، گردهمايي و ... عنوان مي‌كنند كه البته اين تعدد نام براي تنوع خبرنويسي و ويرايش خبر مفيد است.

وقتي يكي از مدعوين سر ساعت مي آيد، همه با تعجب به ساعتشان نگاه مي‌كنند كه چرا زود آمده، در حالي كه هنوز نصف كارهاي آماده سازي سالن در زمين سُر مي‌خورد.

در بعضي همايش‌ها كه يك ساعت سپري مي‌شود، ولي هنوز مهيمانان از راه نمي‌رسند، مجري به قاري مي‌گويد كه سوره مباركه بلندي را براي قرائت انتخاب كند.

بالاخره قسمتي از مدعوين از راه مي‌رسند، 3 رديف صندلي جلو به زور پر مي‌شود و همايش رسميت مي‌يابد (ياد كلاس‌ درس مي‌افتم كه بعضي از استادان به جبر حضور و غياب هم نصف دانشجوها را نمي‌توانستند سر كلاس حاضر كنند).

مجري ضمن خوشامدگويي به حضار از اولين سخنران دعوت مي‌كند و اولين سخنران هم فرصت را غنيمت شمرده و به جاي نيم ساعت، يك ساعت اطاله كلام مي‌فرمايد و باعث مي‌شود كه سخنران آخري از قافله جا بماند و به وعده سخنراني ديگر در سال آينده راضي شود.

همايش ديرتر از وقت خودش تمام مي‌شود، هر مدعوي به راهي مي‌رود و تا همايشي ديگر و تنظيم وقتي ديگر، دفتر يادداشت خود را ورق مي‌زند./انتهاي پيام/