بلومبرگ تشریح کرد

دلهره‌ «ترزا می» در دیدار ترامپ/ معماي ديپلماتيک نخست وزير انگليس چطور حل می‌شود؟

دعوت ترامپ از ترزا مِي براي بازديد از کاخ سفيد يک معماي ديپلماتيک براي نخست وزير انگليس به وجود آورده است.

کد خبر: ۵۷۹۴۰۰

سه‌شنبه - ۰۵ بهمن ۱۳۹۵ / January 24, 2017

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو به نقل از بلومبرگ اولين رهبر اروپايي بودن که در دوره رياست جمهوري دونالد ترامپ، درهاي کاخ سفيد به روي او باز مي شود، افتخاري است که نخست وزير انگليس براي به دست آوردن آن بسيار تلاش کرد. اما به هر حال چالش هاي دلهره آوري نيز با اين اول بودن همراه است.

نخست وزير انگليس در 27 ماه ژانويه، هفت روز بعد از به قدرت رسيدن ترامپ، با او در واشنگتن ديدار مي کند. هدف اعلام شده و تصريح شده ترزا مي اين است که با رئيس جمهور جديد درباره آينده سازمان پيمان آتلانتيک شمالي و جنگ داخلي در سوريه بحث و گفتگو کند. مهمترين وظيفه او اين است که جزئيات يک توافق تجاري ميان آمريکا و انگليس را نهايي کند.

ولي سؤال اين است که چه نقطه اشتراکي ميان نخست وزيري که خودش را قهرمان تجارت آزاد جهاني مي داند و رئيس جمهوري که ديدگاهش درباره روابط تجاري اين است که کشورهاي ديگر محصولات ما را مي سازند، شرکت هاي ما را مي دزدند و مشاغل ما را ويران مي کنند، وجود دارد؟ آيا خانمي که در کابينه اش يک مسلمان حضور دارد، مي تواند با مردي که زماني گفته بود ورود همه مسلمانان به خاک آمريکا را ممنوع مي کند، تعامل داشته باشد؟

تراز مي در مصاحبه اي که روز يکشنبه داشت، بر اين مواضع خود تأکيد کرد. وي در مصاحبه با بي بي سي گفت: ترامپ به من گفته است که مي خواهم در آينده روابط بسيار مستحکمي ميان آمريکا و انگليس برقرار شود.

وي در ادامه گفت: من هر گاه احساس کنم که ترامپ مسئله غيرقابل قبولي را مطرح مي کند، واهمه اي ندارم که آن را به دونالد ترامپ بگويم.

رويکرد معمول نخست وزير انگليس اين است که با وجود اختلافات ديدگاه تا حد امکان به رئيس جمهوري آمريکا نزديک شود. ایدئولوژي مشترک زماني مارگارت تاچر و رونالد ريگان را به هم نزديک کرد. توني بلر اجازه نداده بود که اختلافات حزبي او را از جورج دبليو بوش جدا کند، به طوري که حتي برخي اين جُک را ساخته بودند که اين دو از خمير دندان مشترک استفاده مي کردند.

ديويد کامرون و باراک اوباما هم از همکاري با يکديگر راضي به نظر مي رسيدند و هر زمان که لازم بود همکاري متقابل سياسي داشتند. البته قضيه ترامپ متفاوت است.

او در زمان تبليغات انتخاباتي خود از سوي انگليس به عنوان يک نامزد نامقبول در نظر گرفته شد و حتي برخي از سياستمداران محدوديت هاي ديپلماتيک را رها کردند و به انتقاد علني از ترامپ پرداختند.

زنان در شهرهاي مختلف انگليس همانند زنان آمريکا عليه ترامپ تظاهرات کردند. پنج درصد جمعيت انگليس را مسلمانان تشکيل مي دهند.

با توجه به اين شرايط به طور کلي روابط بسيار نزديک ميان ترامپ و ترزا مِي مي تواند براي نخست وزير انگليس در کشورش مايه دردسر شود. او البته کارت هايي هم براي بازي دارد. ترامپ از تصميم انگليس براي خروج از اتحاديه اروپا تمجيد کرده است.

اگر او بريگزيت را بخشي از همان جنبشي مي داند که ترامپ را در آمريکا به قدرت رساند، ممکن است اين انگيزه بتواند ترامپ را وادار کند تا با وجود همه لفاظي ها، از مذاکرات تجاري پرسود با انگليس حمايت کند.