مفهوم مكر در مورد خداوند يعنى چه؟

دشمنان «مسيح» با طرح‏هاى شيطانى خود مى‏خواستند جلوي دعوت الهى را بگيرند، اما خداوند براى حفظ جان پيامبر خود، و پيشرفت آئينش، تدبير كرد و نقشه‏هاى آنها نقش بر آب شد.

کد خبر: ۵۸۱۰۸

سه‌شنبه - ۱۳ بهمن ۱۳۸۸ / February 02, 2010

در سوره آل عمران آيه 54 مى‏خوانيم «و مكروا و مكر الله و الله خير الماكرين» و (يهود و دشمنان مسيح براى نابودى او و آئينش) نقشه كشيدند و خداوند (بر حفظ او و آئينش) چاره جوئى كرد و خداوند بهترين چاره جويان است.

حال اين سؤال مطرح مى‏شود كه منظور از مكرالهى چيست؟

در قرآن آياتى، شبيه اين آيه، ديده مى‏شود كه در آن نسبت «مكر» به خدا داده شده (مانند آيه 30 از سوره انفال و آيه 50 از سوره نمل و بعضى آيات ديگر).

«مكر» در لغت عرب با آنچه در فارسى امروز از آن مى‏فهميم تفاوت بسيار دارد:

در فارسى امروز «مكر» به نقشه‏هاى شيطانى و زيان بخش گفته مى‏شود، در حاليكه در ريشه‏هاى لغت عرب «مكر» هر نوع چاره‏انديشى را مى‏گويند كه گاهى خوب و گاهى زيان آور است.

در كتاب مفردات «راغب» مى‏خوانيم: المكر صرف الغير عما يقصده: «مكر اين است كه كسى را از منظورش باز دارند» (اعم از اينكه منظورش خوب باشد يا بد).

در قرآن مجيد نيز گاهى مكر با كلمه «خير» ذكر شده مانند والله خير الماكرين (خداوند بهترين چاره جويان است) و گاهى با كلمه «سىء» (بد) آمده است مانند ولايحيق المكرالسىّ‏ء الّا باهله: «نقشه و انديشه بدجز به صاحبش احاطه نخواهد كرد».

بنابراين منظور از آيه مورد بحث اين است كه دشمنان «مسيح» با طرح‏هاى شيطانى خود مى‏خواستند جلو اين دعوت الهى را بگيرند، اما خداوند براى حفظ جان پيامبر خود، و پيشرفت آئينش، تدبير كرد و نقشه‏هاى آنها نقش بر آب شد. «تفسير نمونه»

نظير همين پاسخ در «كيد الهى» نيز مطرح مى‏باشد، آنجا كه در سوره طارق آيه 16- 15 مى‏خوانيم (انهم يكيدون كيدا و اكيد كيدا) آنها پيوسته حيله مى‏كنند و من نيز در برابر آنها چاره مى‏كنم «همان».