صادقی در گفت‌و‌گو با خبرگزاری دانشجو:

به دنبال فضای مطلوب فرهنگی در دانشگاه صنعتی شیراز هستیم

دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه صنعتی شیراز پیرامون تخلف‌ها و بی‌قانونی‌های دانشگاه صنعتی شیراز گفت: در حوزه فرهنگی فقط به دنبال فضای مطلوب فرهنگی دانشگاه هستیم و در مقابل فضاهای مسموم و آلوده ایستادگی می‌کنیم.

کد خبر: ۵۸۱۷۳۸

چهارشنبه - ۱۳ بهمن ۱۳۹۵ / February 01, 2017

اخبار دانشگاهی را از «کانال اخبار دانشگاهی SNN.ir» دنبال کنید

محمد صادقی، دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه صنعتی شیراز در گفت و گو با خبرگزاری دانشجو، پیرامون قانون گریزی‌های مسئولان دانشگاه صنعتی شیراز، بیان داشت: فکر کنم اگر دانشجویی در دانشگاه صنعتی شیراز کمی با قانون ها و آیین نامه های دانشجویی و دانشگاهی آشنایی داشته باشد، به مشکلات و بی قانونی های مسئولان دانشگاه در حوزه های فرهنگی پی خواهد برد؛ اما با سیاستمداری مسئولان دانشگاه، دانشجویان را با روش های مختلف از جمله تهدید و تشویق فقط مشغول به درس خواندن می کنند تا دانشجویان از بسیاری از مسائل از جمله حقوق دانشجویی و آیین نامه ها بی خبر و ناآگاه باشند.

وی با بیان اینکه فقط به دنبال فضای مطلوب فرهنگی دانشگاه هستیم و در مقابل فضاهای مسموم و آلوده ایستادگی می‌کنیم، افزود: تا به حال از زبان هیچکدام از مسئولان دانشگاه صنعتی شیراز شنیده نشده است که بگویند بروید دنبال حق و حقوقتان و آیین نامه ها را دنبال کنید؛ درعوض همیشه و درهرحال به دنبال این بودند که دانشجویان را از فعالیت های فرهنگی و دانستن آیین نامه ها محدود می کنند.

این فعال دانشجویی ادامه داد: اخیرا پیرو پیگیری های صورت گرفته در مورد بی قانونی های مسئولان دانشگاه، مسئولان مربوطه از هر دری برای اثبات بی گناهی خود وارد شده اند و از انجام هیچ کاری ترسی ندارند.

دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه صنعتی شیراز تصریح کرد: نکته بعدی که وجود دارد، این است که تنها بی قانونی بخش فرهنگی دانشگاه، اردوی مختلط بیرون از دانشگاه در شب یلدا نبوده است؛ بلکه به موارد دیگری از جمله جشن هفته خوابگاه های سال های 93 و 94 و بسیاری از موارد دیگر می توان اشاره کرد.

صادقی گفت: سئوالی که وجود دارد، این است که چرا شخصی که ادعای دین، دینداری و انقلابی و ارزشی بودن دارد، آنقدر محکم و سخت به صندلی خود چسبیده‌اند؟ مگر نه اینکه ما بر اساس دینمان می گوییم نباید به مقام و منسب و مسئولیت دنیوی دل بست؟ و اینکه با وجود سن و سال بالا آیا بهتر نیست که این منسب را به جوان ترها بسپارند تا با انرژی و صبر و تحمل بیشتر باعث پویایی بیشتر دانشگاه و حاکمیت بیشتر قانون شوند؟