يکي از آيات ولايت در قرآن

آيه صادقين

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد و با صادقان باشيد؛ خداوند در اين آيه، مؤمنان را به پيروى و تبعيّت از «صادقين» فراخوانده است.

کد خبر: ۵۸۴۳۰

شنبه - ۱۷ بهمن ۱۳۸۸ / February 06, 2010

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصادِقِينَ‏ اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد، و با صادقان باشيد. «توبه/ 119»

آيه فوق، آيه صادقين نامگذارى شده است و يكى ديگر از آيات متعدّد مربوط به ولايت و امامت و عصمت حضرت على عليه السلام و يازده فرزندش عليهم السلام مى‏باشد.

خداوند در اين آيه، مؤمنان را به پيروى و تبعيّت از «صادقين» فراخوانده است؛ خداوند در اين آيه شريفه كه مخاطب آن مؤمنين و مسلمانان هستند، به آنها دو دستور مى‏دهد:

نخست اين كه مسلمانان تقواى الهى را پيشه كنند، تقوايى كه بالاترين سرمايه محسوب مى‏شود، تقوايى كه ميزان قرب الى اللَّه است و هر چه سالك الى اللَّه درجه عالى‏ترى از تقوى داشته باشد به خداوند نزديكتر مى‏شود و هر چه كمتر باشد از خداوند دورتر مى‏شود.

دومين دستورى كه خداوند در اين آيه به مؤمنان مى‏كند؛ اين كه همراه صادقين (راستگويان) باشيد.

صادقين چه كساني هستند؟

آيا منظور از «صادقين» در اين آيه شريفه، كه مسلمانان موظّف به پيروى از آنها شده‏اند، افراد خاصى هستند و يا منظور معناى لغوى آن و همراهى كردن با هر انسان راستگويى است؟

منظور از «صادقين» در اين آيه شريفه، هر انسان راستگويى نيست، بلكه افراد خاصّى منظور مى‏باشد، دو قرينه و شاهد و دليل بر اين ادّعا وجود دارد:

1- نخست اين كه اگر «صادقين» به معناى عام باشد و افراد خاصى مد نظر نباشد، مى‏فرمايد: «كونوا من الصّادقين» نه «مع الصّادقين» چون همه بايد از راستگويان باشند، نه اين كه صرفاً همراه آنان باشند؛ بنا بر اين از آنجا كه‏ «مع‏الصّادقين» گفته شده و پيروى از آنها لازم گشته، معلوم مى‏شود، منظور افراد خاصّ و برجسته‏اى هستند كه پيروى از آنها لازم شده است.

2- شاهد دوم اين كه ظاهر آيه نشان مى‏دهد اين همراهى و پيروى بى قيد و شرط است و چون همراهى و پيروى از صادقين بى قيد و شرط است، پس لابد صادقين مورد بحث، ضمانت الهى دارند و مصون از خطا و اشتباه هستند؛ چون اگر معصوم نباشند مسلمانان نمى‏توانند هميشه از آنها پيروى كنند، بلكه به هنگام اشتباه و خطا و گناه، بايد از آنها جدا شوند.

بنا بر اين، چون همراهى و پيروى از «صادقين» به صورت مطلق ذكر شده، بايد آنان افراد خاصّ و معصوم از خطا و گناه باشند تا پيروى بى قيد و شرط از آنها امكان‌پذير باشد.

نتيجه اين كه يا بايد همراهى و اطاعت از صادقين مطلق باشد، ولى «صادقين» مقيّد به افراد خاصّى باشند و يا اين كه «صادقين» مطلق باشند و شامل تمام راستگويان شوند و همراهى و پيروى از آنان مقيّد شود و طبق دو قرينه‏اى كه گذشت، همان احتمال اوّل صحيح است؛ بنا بر اين «صادقين» مقيّد است و منظور از آن افراد خاصّى است؛ ولى همراهى و پيروى از آن افراد خاص مطلق است.