مشكات هدايت

پيروز كيست؟

امام سجّاد عليه السلام (در پاسخ شخصى كه از ايشان پرسيد چه كسى در كربلا پيروز شد) مى‏فرمايد: زمانى كه وقت نماز شد، اذان و اقامه بگو، پيروز را مى‏شناسى.

کد خبر: ۵۸۴۷۱

شنبه - ۱۷ بهمن ۱۳۸۸ / February 06, 2010

قَالَ الإمَامُ عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليه السلام: «إذَا دَخَلَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَأذّنْ وَ أَقِمْ، تَعْرِفُ الغَالِبَ». «امالي صدوق، ص66»

شرح حديث

وقتى قافله كربلا به مدينه بازگشت، عده زيادى از مردم به استقبال آن رفته و شيون كرده و نفرين بر بنى‏اميّه فرستادند، ولى بعضى از منافقان مثل ابراهيم بن طلحه، زخم زبان مى‏زدند، او با امام سجّاد عليه السلام ملاقات كرده و عرض كرد: (يابْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله مَنِ الغَالِبُ؟) چه كسى در كربلا پيروز شد؟ «در واقع مى‏خواهد زخم زبان بزند»، امام عليه السلام متوجّه اين‏ مسأله شده و پاسخى به او دادند كه مفهوم كلام ايشان اين است كه تو خيال مى‏كنى در كربلا نبرد براى حكومت بود، تا بگويى بنى‏اميّه غالب شد و به حكومت رسيد؛ نه، نزاع براى مكتب بود.

بنى‏اميّه طرفدار مكتب جاهليّت، و بنى‏هاشم و خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله خواستار مكتب توحيد بودند، اكنون ببين كدام مكتب حاكم است، آيا مكتب آنها يا مكتب ما؟ وقتى اذان و اقامه گفتى مى‏فهمى غالب كيست.

مسأله پيروزى بنى‏اميّه ظاهرى و سطحى بود و آنچه كه در عمق نهفته، پيروزى مكتب امام حسين عليه السلام است كه اين پيروزى داراى مراحلى است:

1- اوّلين جرقّه بر ضدّ حكومت بنى‏اميّه عصر عاشورا در خود كربلا زده شد، در مقاتل آمده است كه زنى از قبيله بكر بن وائل برخاست و شعار خون خواهى در مقابل اين جنايت را سر داد (فَخَرَجَتْ امْرَأَةٌ مِنْ آلِ بَكْرِبْنِ وَائِل فَقَالَتْ: يَا لَثَارَتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله).

2- در كوفه همه مردم وقتى اسيران را شناختند، اشك‌ها جارى شد و به قدرى مسأله عميق بود كه حضرت زينب عليها السلام در خطبه‏اى فرمود:

خدا فريادتان را خاموش نكند و اشك چشمتان خشك نشود، از اين بيانات معلوم مى‏شود كه اهل كوفه گريه مى‏كردند.

3- چند روز بعد ابن زياد فاتحانه در كوفه بر منبر نشست و خواست به امام حسين عليه السلام توهين كند، در اين موقع «عبداللَّه بن عفيف» نابينا، از شيعيان على عليه السلام از وسط مجلس برخاسته و گفت: «انت‏ الكذّاب و ابن الكذّاب» و اجازه نداد كه ابن زياد صحبت كند و مجلس به هم ريخت.

4- در شام خطبه امام سجّاد عليه السلام كار را به جايى رساند كه يزيد خود را تبرئه كرده و گفت: خدا روى ابن زياد را سياه كند (قَبَّحَ اللَّهُ ابنَ مَرْجَانَة) و اوّلين مجلس رسمى امام حسين عليه السلام در شام برپا شد و كسانى كه پيش از اين جشن و شادمانى برپا كرده بودند، فهميدند چه خبر است؛ يزيد هم از ترس، دستور برگرداندن اسيران را به مدينه صادر كرد.

بعد از اين ايّام قيام‏هاى مختلفى شروع شد و شعار همه آنها خون خواهى امام حسين عليه السلام بود، تا به قيام ابومسلم خراسانى رسيد كه شعار او «الرضا لآل محمد صلى الله عليه و آله» بود.

اكنون از تاريخ مى‏پرسيم كه تا اين زمان چه كسى پيروز است؟ بعد از 1400 سال چه دستجات با عظمتى برگزار مى‏شود؟ در شامى كه ساليان دراز پايتخت حكومت بنى اميّه بود، همه آثار آنها محو شده است؛ امّا دختر 3 ساله امام حسين عليه السلام چنين تشكيلات با عظمتى دارد، اين جاست كه مى‏فهميم آنچه براى خدا و در راه خداست جاودانى است و آنچه براى هوا و هوس و شيطان است، زود فانى مى‏شود.