وبلاگ «زن بودن ممنوع»؛

یانکی های ايراندوست

سوالي که توجه سياستمداران ايالات متحده را به خود جلب کرده اين است که آيا آمريکا بايد به تظاهرات‌کنندگان کمک کند؟ و اگر بخواهد کمک کند چگونه مي‌تواند اين کار را انجام دهد که در عين حال اين‌گونه القا نشود که تظاهرکنندگان دست نشانده‌هاي ايالات متحده هستند.

کد خبر: ۵۸۸۲۷

دوشنبه - ۱۹ بهمن ۱۳۸۸ / February 08, 2010

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبکه خبر دانشجو»، نوسنده وبلاگ «زن بودن ممنوع» بخشي از يك مقاله منتشر شده در آمريكا را نقل كرده و چنين نوشته است:

روزنامه وال استريت ژورنال در مقاله‌اي آورده است:"...بعضي اوقات ايده‌هاي کوچک مي‌تواند تأثيرات زيادي داشته باشد. در مورد ايران نيز اين امر ممکن است صادق باشد. ابتکار کوچکي براي کمک به اصلاح‌طلبان دموکراسي‌خواه در حال تصويب در کنگره است. اين ايده بسيار ساده است: با سرمايه‌گذاري، کمي پول، دولت ايالات متحده مي‌تواند به تلاش شهروندان ايران براي فرار از سانسور اينترنت و ارتباط با خارج کمک کند[...] قويترين ابزار هاي معترضين در ايران تويتر،فيس بوک ،ماي سپيس و پيامک‌هايي بود که معترضين در ميان خود پخش و از آن براي ارتباط با دنياي خارج استفاده مي‌کردند. در ماه‌هاي بعد از انتخابات، سوالي که توجه سياستمداران ايالات متحده را به خود جلب کرده اين است که آيا آمريکا بايد به تظاهرات‌کنندگان کمک کند؟ و اگر بخواهد کمک کند چگونه مي‌تواند اين کار را انجام دهد که در عين حال اين‌گونه القا نشود که تظاهرکنندگان دست نشانده‌هاي ايالات متحده هستند..."

در بخش ديگري از مقاله‌ي مذکور به نقل از فونتن مشاور سابق مک کين و محقق ارشد مرکز امنيت آمريکاي جديد آورده است: "...بنابراين ما تصميم گرفتيم به جاي بمباران کردن ايران با پيام هاي از جانب آمريکا ،گفت وگوهايی که بعد از انتخابات در ايران ايجاد شد را تسهيل نمائيم اين اقدام نه در جهت تغيير رژيم بلکه اقدامي در راستاي ارزش‌هايي که آمريکا مدافع آن است؛ مي‌باشد و نتيجه اين گفتگو ها "قانون ندا يا قربانيان سانسور در ايران" بود که دولت آمريکا را موظف مي کرد سرورها و آدرس هاي اينترنتي فراتر از اختيار دولت ايران ايجاد کند و فن آوري هاي را به کارگيرد که به ايرانيان اجازه مي دهد به اين سايت ها بدون شناسايي شدن، دسترسي پيدا کنند و با يکديگر و با دنياي خارج در ارتباط باشند[...] خوبي قانون ذکر شده اين است که ؛ اين فانون، نگراني هاي که دولت آمريکا را در کمک به جنبش اعتراضي محدود مي‌کرده را به نوعي مد نظر قرار مي‌دهد. نگراني اول اين است که هرگونه کمک آشکار آمريکا به آن‌ها به دولت ايران اجازه مي‌داد. آن‌ها را به عنوان ابزار دست دولت‌هاي خارجي نشان مي‌دهد..."

اين قانون به طور مستقيم از جنبش اعتراضي ايران حمايت نمي‌کند، ولي از حق جهاني آزادي بيان دفاع مي‌کند و با وجود اين قانون به جنبش اعتراضي اکسيژن براي تنفس مي‌دهد، اما در عين حال در صدد تغيير رژيم نيز نخواهد بود..."

واقعا اين همه مقاله و تحليل و مدرک براي کساني که ادعاي خردمندي مي کنند کافي نيست؟/انتهاي پيام/