دبیر هیئت دولت:

ممکن است مردم ثمرات رشد اقتصادی را حس نکنند؟

محسن حاجی میرزایی گفت: واقعاً ممکن است مردم ثمرات پایان یافتن رشد‌های منفی اقتصاد و مثبت‌ شدن رشد اقتصادی در بخش‌های مختلف را حس نکنند؟

کد خبر: ۵۸۹۸۸۵

شنبه - ۱۴ اسفند ۱۳۹۵ / March 04, 2017

به گزارش گروه اقتصادی خبرگزاری دانشجو، محسن حاجی میرزایی دبیر هیئت  دولت در یاداداشتی نوشته است: در جلسه چهارشنبه هیئت وزیران گزارشی از میزان رشد اقتصادی با نفت و بدون نفت در سه ماهه پائیز و 9 ماهه سال 1395 توسط مرکز آمار ایران ارائه شد.

براساس این گزارش، رشد اقتصادی سه ماهه پائیز 95 با احتساب نفت 8.9درصد و بدون نفت برابر با 6.4 گزارش شده و در نه ماهه سال 1395 به ترتیب این میزان برابر با 7.2و 5 درصد بوده است.

نکته مهم در این میزان رشد، سهم متعادل بخش های گوناگون در آن است. رشد اقتصادی در سه ماهه پائیز 95، در بخش کشاورزی برابر با 5.4، خدمات 4.4 و صنعت 14 درصد گزارش شده است و این ارقام برای نه ماهه سال 95 به ترتیب 5.7 کشاورزی، 5.4 خدمات و 10.5 درصد در صنعت بوده است.

این آمارها خیره‌کننده و درخور اعتنا هستند. علیرغم همه محدودیت‌ها، چرخ‌های صنعت و کشاورزی به حرکت درآمده و خدمات نیز رشد خوبی را تجربه می‌ کند. انصافا باید گفت که عملکرد دولت در حوزه اقتصاد مثبت بوده است.

برخی می‌گویند این آمارها برای مردم معنائی ندارد و آثار آن را در زندگی روزمره خود حس نمی کنند. واقعاً ممکن است مردم ثمرات پایان یافتن رشد‌های منفی اقتصاد و مثبت‌ شدن رشد اقتصادی در بخش‌های مختلف را حس نکنند؟

وقتی رشد بخش کشاورزی در طی سه سال گذشته به طور مستمر ادامه داشته و بیش از بیست میلیون تن بر تولید محصولات کشاورزی افزوده شده است، آیا این در زندگی روستائیان تاثیر مثبتی ندارد؟ چه کسی این تولیدات را افزایش داده است؟ آیا افزایش تولید به معنای افزایش درآمد و بهبود سطح زندگی نیست؟ آیا افزایش تولیدات در بخش کشاورزی به معنای بهبود وضعیت اشتغال در این بخش نیست؟ وقتی میزان بهای پرداختی بابت خریداری گندم از کشاورزان (با احتساب افزایشی که در مبلغ پرداختی به آنان در ازای هر کیلو گرم گندم ایجاد شده است) به بیش از هفده برابر رسیده است آیا این به معنای آفزایش درآمد کشاورزان نیست؟ آیا این شکل از یارانه که متناسب با افزایش کمیت و کیفیت تولید آنان تعیین و پرداخت شده است شکل عزتمندانه تری از تخصیص یارانه نقدی نبوده است؟

کاهش تراز تجاری کشاورزی از منفی هشت میلیارد دلار در سال 91 به سه و نیم میلیارد در سال جاری دارای نتایج مثبت و امید بخشی برای مردم نیست؟ مگر نه این است که جای خالی این میزان از کاهش در واردات توسط تولیدات کشاورزان و دامداران همین سرزمین جبران می شود و به همین میزان از خروج ارز از کشور جلوگیری می‌شود؟ آیا اینها نتایج مثبت برای جامعه و رونق کسب و کار آن و تقویت پایداری رشد تولید در اقتصاد کشور نیست؟

وقتی 15900 میلیارد تومان تسهیلات بانکی برای فعال‌سازی قریب به بیست هزار واحد تولیدی کوچک و متوسط اختصاص یافته است و نتایج آن را در رشد بخش صنعت مشاهده می‌کنیم به معنای بهبود وضعیت بنگاه‌های کوچک و متوسط نیست؟ آیا اینکه برخی از مجموعه‌های تولیدی پس از چند سال تعطیلی یا کاهش تولید، دوباره کارگران خود را فراخوانده‌اند و جنب و جوش تولید در کارخانه آغاز شده است، موجب تغییرات مثبت و امیدآفرین در خانواده‌ها نشده است؟

آیا زمانی که میزان بهره‌برداری ما از میادین مشترک در پارس‌جنوبی و غرب کارون در مقایسه با گذشته افزایش می‌یابد و از استمرار خسارت تحقیرآمیز بهره‌برداری دو برابری قطر از میادین مشترک با افزایش سطح تولید ایران در این میادین، جلوگیری می‌شود و امروز به مدد سخت‌کوشی فرزندان این سرزمین بهره‌برداری از این میادین یکسان می‌شود، در زندگی امروز و فردای این نسل و نسل‌های فردا تغییری ایجاد نمی‌شود؟

البته این واقعیت تلخ که باوجود عملکرد درخشان رشد اقتصادی در امسال هنوز به سطح تولید سال 90 نخواهیم رسید، نبایستی از ارزش و اهمیت تلاش‌های این دولت بکاهد. بالاخره این دولت مسئولیت دارد تا کاستی‌های گذشته را نیز به تدریج ترمیم نماید. بدون شک همه این نتایج به مراتب تاثیر گذارتر می‌بود اگر این دولت کار خود را از متن یک رکود تورمی بی‌سابقه در نیم قرن اخیر آغاز نمی‌کرد.

در دنیای جدید مرسوم است که در چنین شرائطی مردم را به ریاضت و سخت‌کوشی دعوت می‌کنند تا آینده مطمئن تری را نوید بدهند. کسی با دمیدن در انتظارات اجتماعی و برجسته کردن کاستی‌هایی که کم نیز نیستند به امروز و فردای خود و فرزندان خود خدمت نمی‌کند.

باور کنیم که تن خسته و رنجور این سرزمین التیام یافته و به تدریج کمر راست می‌کند و آینده درخشان‌تری را نوید می دهد.