در محضر علما - ۱

آیت الله جوادی آملی: دانشجویان می‌توانند آینه‌دار جمال مُنعم باشند

جوانی و دانشجویی هر دو از نعمت‌های مهم خداوند است؛ هم می‌توانند حجاب چهره منعم یا به تعبیر رسا حجاب دیده متنعّم باشند تا خدا را نبیند و هم می‌‌توانند آینه‌دار جمال مُنعم باشد تا ولی نعمت خود را در مرآت شباب و علم ببیند.

کد خبر: ۵۹۷۱۰۱

چهارشنبه - ۲۳ فروردين ۱۳۹۶ / April 12, 2017

اخبار دانشگاهی را از «کانال اخبار دانشگاهی SNN.ir» دنبال کنید

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، حضرت آیت الله جوادی آملی، مرجع تقلید جهان تشیع در بخشی از کتاب هدایت سروش خطاب به قشر دانشجو به عنوان قشر مهم جامعه نوشته است:

هر نعمتی که نصیب انسان می ‌شود، هم می ‌تواند حجاب باشد، هم آئینه. اگر نعمتْ انسانِ متنعّم را به خود مشغول کرد و او را از یاد ولیّ نعمت غافل نمود و لذت زودگذر تنعّم مانع تذکّر مُنْعِم شد، در این حال حجاب خواهد بود، و اگر نعمت، انسانِ متنعّم را در حال بهره ‌وری از آن، متذکّر ولیّ نعمت نمود و به یادش آورد که باید به شکرانۀ اِنعام الاهی از لحاظ عقیده موحّد بود و از جهت عمل، بهرۀ حلال بود در این حال آینه خواهد بود نه حجاب.

جوانی و دانشجویی، هر دو از نعمت ‌های مهم خداوند است هم می ‌توانند حجاب چهرۀ منعم یا به تعبیر رسا، حجاب دیدۀ متنعّم باشند تا خدا را نبیند و هم می‌ توانند آینه ‌دار جمال مُنعم باشد تا ولیّ نعمت خود را در مرآتِ شباب و علم ببیند.

متنعّمان جهان، به ویژه دانشجویان جوان، چند گروه ‌اند؛ گروهی محجوب جوانی و مستور دانشجویی ‌اند و از شهود و دیدار از منعم غافل و از یاد ولیّ نعمت ذاهل ‌اند، چنین گروهی، فقط هنگام رفع حجاب و کنار رفتن پردۀ غفلت، به یاد منعم متذکر می ‌شوند. این‌ که هنگام زوال نعمتِ سلامتی و مانند آن، نیایش و تضرّعْ پدید می‌ آید، برای آن است که با برطرف شدن حجاب، آن چه در زیر آن یا در پشت آن مستور بود، مشهور می ‌شود.

گروهی آینه ‌دار جوانی و دانشجویی ‌اند تا در این مرآت، چهرۀ دلپذیر مُنْعم را بنگرند و هماره به یاد و نام او به سر برند و این نعمت را پاس دارند و در راه رضای او صرف کنند. این گروه گرچه غافل نیستند، ولی عاقل ‌اند نه شاهد؛ اینان عکس مُنْعِم را در آینۀ نعمت می ‌نگرند و اهل استدلال و فکرند، نه اهل شهود و ذکر. زیرا از مرآت غیر از ارائۀ صورت کاری ساخته نیست، لذا نه پشت خود را نشان می ‌دهد و نه خود مُنعم را، بلکه فقط عکس او را از یک طرف ارائه می ‌نماید.

گروهی جوانی و دانشجویی را چون شیشۀ شفاف در برابر دیدگان خود قرار می‌ دهند تا پشت شیشه که پشتوانۀ نعمت و پشتیبانِ مُتَنعّم است؛ یعنی خود مُنْعِم را مشاهده کنند، نه عکس او را. این گروه صائدِ سامی، اهل بصر و ذکرند که برتر از اهل نظر و فکر خواهند بود.

چنین متنعّم شاهدی کاملاً می ‌یابد که خدای سبحان را بی ‌پرده، آینه، شیشه... نمی ‌توان دید و اگر خدا بخواهد بدون پرده در سلسلۀ جبال ستبر تجلّی نماید، متلاشی می ‌شوند. ﴿فلمّا تَجَلّی ربّه للجَبَل جَعَلَه دکّاً﴾.

چنین جوانِ خاشع و دانشجوی فاضلی چون به محبوب خود نائل آمد، می‌ آرمد، زیرا بی ‌تابی و اضطراب و تَجَنُّح به جناح ‌ها و تعلّق به تعیّن‌ ها و تَسَمّی به اسامی گونه ‌گون، در اثر گم کردن مطلوب یا گمشدن در طلب است؛ اگر کسی گوهری را گم کند. با اضطراب بالا و پایین، چپ و راست، جلو و دنبال را می‌کاود، ولی با پیدا کردن آن گوهر کمیاب، می ‌آرمد.

تنها اضطراب ‌ها در اثر ندیدن و نرسیدن به مطلوب ذاتی است، وگرنه طمأنینه به جای دلهره و آرامش به جای تشویش می ‌نشیند.

پیام قرآن کریم در این باره چنین است: ﴿أَلا بذکر الله تَطمئنُ القلوب﴾؛ فقط به یاد خدا دل ‌ها آرام می ‌شود. زیرا او محبوب واقعی و مطلوب حقیقی است.

دانشجویان عزیز، فقط با کسی پیوند اعتقادی برقرار کنید که در عین نزاهت از تزمُّن و برائت از تمکّن و قداست از توجّه، در هر زمان و هر مکان و هر جهت حضور دارد. برای تحکیم ارتباط با چنین موجودی، یعنی ذات اقدس خدای سبحان، طیران از زمان و زمین و جهت لازم است و چنین پروازی از باز مردارخوار بر نمی ‌آید. زیرا قلمرو قدرت طائرانِ مُلکی پرواز به سوی چیزی و به سمت و جهت است، و آن چه در این ‌جا برای زائر کوی قدس لازم است، پرواز از اصل سمت و جهت است؛ یعنی بی سمت و سو شدن، و چنین طیرانی از عقل و قلب ساخته است.

عزیزان، همۀ ناقصان، در روز و در جَلْوَت شرمنده ‌اند، لیکن تبهکاران و ناخالصان در شَب و در خَلْوت. سحرگاه که بندگان سَرَه و عابدان خالص به راز و نیاز می ‌پردازند و پرواز دارند، ناسَرَه ‌ها می‌ گویند: چون کسی ما را نمی ‌بیند، چرا عبادت کنیم. این گروه در تاریکی و تنهایی رسوایند، و هر گونه لذت کاذبی که در ظاهر بهرۀ آنان شود، چون بیدار گردند، چیزی از آن ها را احساس نمی‌ کنند.