پرویز امینی نوشت:

ارزیابی اولیه از اولین حضور انتخاباتی رئیسی

امینی نوشت: ثبت‌نام رئیسی در انتخابات و فضایی که در اطراف وی به شکل رسانه‌ای و خبری شکل گرفت، نشان داد تا این ساعت جدی‌ترین رقیب روحانی اوست.

کد خبر: ۵۹۷۷۵۴

شنبه - ۲۶ فروردين ۱۳۹۶ / April 15, 2017

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، پرویز امینی کارشناس جامعه شناسی سیاسی در کانال تلگرامی شخصی در ادامه یادداشت های تحلیلی خود در خصوص انتخابات ریاست جمهوری، ارزیابی اولیه‌ای از حضور رئیسی در قامت یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری ارائه داد. مشروح این یادداشت به شرح زیر است:

ثبت‌نام رئیسی در انتخابات و فضایی که در اطراف وی به شکل رسانه‌ای و خبری شکل گرفت، نشان داد تا این ساعت جدی‌ترین رقیب روحانی اوست.

رئیسی همانطور که پیش از این در یکی از مطالب به آن اشاره کرده بودم، مجموعه‌ای از مزیت‌های بالقوه است که این مزیت‌ها به طور سلبی و ایجابی زاییده «موقعیت خاص» او در جایگاه معنوی تولیت آستان قدس رضوی و نیز  «شرایط خاص» جامعه، نارضایتی از دولت مستقر، و نیز انسداد در مجموعه‌های سیاسی رقیب دولت و... است و این مزیت‌ها هرچند مهم، اما به هیچ وجه نمی‌تواند تحلیل‌ها درباره او را تا در محک توانایی‌های سیاسی‌اش آزموده نشده باشد، نهایی کند.

اینک او پای در میدان سیاست در بالاترین سطح در ایران یعنی انتخابات ریاست جمهوری گذاشته است و با ثبت‌نام و نطق و گفتگو با رسانه‌ها در تالار وزارت کشور، اولین گام جدی خود را در این راه برداشته است.

اگرچه هنوز زود است تحلیل‌ها درباره او را و با ارزیابی همین گام نخست نهایی کنیم اما می‌توان یک چشم‌انداز اولیه از او ارائه کرد که البته در جریان رقابت‌های انتخاباتی می‌توان آن را اصلاح و بازنگری کرد.

اولین نکته درباره او اظهار «استقلال» محترمانه اما «واضح» از مجموعه «جبهه مردمی» بود که یک گام و پایه اساسی مثبت برای وی در رقابت‌های انتخاباتی ماه آینده به حساب می‌آید که در ترکیب اصلی همراهان رئیسی نیز برجسته بود. رئیسی نباید با روتوش این اظهارات، این ظرفیت را از خود سلب کند و علاوه بر این خود را تا پایان انتخابات درگیر دعوای فرسایشی استقلال یا رد آن بکند.

مواضع و ادبیات و در کل زبان جناب رئیسی خصوصا برای اولین ارتباط با افکار عمومی از این نظر که مسئله‌ساز و حاشیه‌بردار نبود، مثبت است اما در سطح ایجابی خصوصا برای مردمی که تا حدود زیادی نسبت به او ناآشنا هستند، چندان قوی و پخته و برانگیزاننده نبود. در کل گزاره‌های بیان شده از سوی رئیسی در وزارت کشور، گزاره‌هایی که بتواند فضاساز باشد و موج ایجاد کند و بتواند به فلسفه حضور او موضوعیت عمومی ببخشد و امکان اجتماعی شدن به وی بدهد، دیده نمی‌شد.

انتخاب شعار دولت «کرامت و کار» به عنوان لوگوی اصلی وی نیز به نظر نمی‌رسد چندان با فضای واقعی جامعه متناسب باشد و بتواند کارویژه مورد انتظار از آن را خصوصا درباره اقشاری که رئیسی در آنها (محرومین و حاشیه‌نشینان) نسبت به روحانی مزیت نسبی دارد، برآورده کند.

علاوه بر اینها در ظهور و گفتار رئیسی، «جاهای خالی» برای اولین مواجهه با افکار عمومی نیز وجود داشت که پر نشد. با این حال، همانگونه که در ابتدا بیان شد، هنوز برای ارزیابی سیاست‌ورزی جناب رئیسی خیلی زود است و باید به انتظار روزهای آینده نشست.