آزادى انسان‏ها

آرى، بهشت را به بها مى‏دهند!

از كسانى مباش كه آخرت را بدون انجام اعمال صالح مى‏خواهند، و توبه را با آرزوهاى دراز تأخير مى‏اندازند، و درباره دنيا همچون زاهدان سخن مى‏گويند، ولى همچون دنياپرستان عمل مى‏كنند.

کد خبر: ۶۰۶۲۱

پنجشنبه - ۰۶ اسفند ۱۳۸۸ / February 25, 2010

قال على عليه السلام لِرَجُلٍ سَأَلَهُ انْ يَعِظَهُ: «لا تَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُوا الْآخِرَةَ بِغَيْرِ الْعَمَلِ، وَ يُرَجِّي التَّوْبَةَ بِطُولِ الْامَلِ، يَقُولُ فِى الدُّنْيا بِقَوْلِ الزَّاهِدينَ وَ يَعْمَلُ فِيها بِعَمَلِ الرَّاغِبينَ»؛

حضرت در اجابت درخواست شخصى كه از او نصيحت خواست، فرمود: «از كسانى مباش كه آخرت را بدون انجام اعمال صالح مى‏خواهند و توبه را با آرزوهاى دراز تأخير مى‏اندازند و درباره دنيا همچون زاهدان سخن مى‏گويند، ولى همچون دنياپرستان عمل مى‏كنند!» «نهج البلاغه».

شرح و تفسير

به راستى سخنان حضرت على عليه السلام معجزه‏آسا، و اين جمله از درخشان‏ترين آن‏هاست. در اين جمله سه دستور مهم، كه خير دنيا و آخرت فرد و جامعه در آن نهفته، آمده است: توجّه كنيد:

1- بهشت را به بهانه نمى‏دهند، و تنها سخن گفتن بدون عمل، نجات‏بخش انسان نخواهد بود. تنها ادّعاى عشق به دين و ولايت و پيشوايان دين، گره‏اى از مشكلات ما باز نخواهد كرد و با لقلقه زبان بدون عمل، اميدى به آسودگى و راحتى در جهان آخرت نخواهد بود.

ادّعاى دوستى و ولايت اهل البيت عليهم السلام زمانى كارساز است كه‏ مجموعه‏اى از اعمال صالح و نيك به همراه داشته باشيم، تا اگر مرتكب لغزش‏ها و خطاهايى شديم، ولايت و شفاعت و مانند آن، لغزش‏ها و خطاها را جبران كند. در ضمن از مباحث فوق روشن مى‏شود مدعيان عشق به خاندان پيامبر عليهم السلام كه هيچ توشه‏اى از اعمال صالح ندارند، چقدر در اشتباهند.

2- توبه و بازگشت به سوى خداوند با آرزوهاى طولانى سازگار نيست.

مخصوصاً كه انسان از آينده خود هيچ اطّلاعى ندارد و زمان مرگ خود را نمى‏داند. كسى كه نمى‏داند يك لحظه ديگر زنده است يا مرده، چگونه آرزوهاى طولانى دارد؟! و شخصى كه آرزوهاى طولانى دارد چگونه مى‏تواند توبه كند؟! أجل زنگ خطر و داروى مهمّى براى درمان اين درد است. هنگامى كه اجل حضرت سليمان عليه السلام مى‏رسد حتّى اجازه نشستن به او داده نمى‏شود و در حال ايستاده قبض روح مى‏گردد! «تفسير نمونه، ج 18» بنابراين نبايد با آرزوهاى طولانى توبه را به تأخير بيندازيم.

3- سومين موعظه حضرت اين است: از كسانى كه بين گفتار و عملشان تفاوت وجود دارد مباش! كسانى كه به هنگام سخن گفتن آن چنان در مورد دنيا سخن مى‏گويند كه گويا تارك و زاهد دنيا هستند؛ ولى در مقام عمل كاملا وابسته و حريص بر دنيا مى‏باشند. سعى كن سخن و عملت هماهنگ باشد. واى به حال من، اگر از عشق على دم مى‏زنم، امّا عملم هماهنگ با معاويه‏هاست! سخن از معنويّت و خداپرستى و روحانيّت مى‏گويم، ولى غرق در مادّى‏گرايى و تجمّل‏پرستى مى‏باشم!

راغبين به دنيا چه كسانى هستند؟ آن‏ها كسانى هستند كه در سر دو راهى‏ها پشت به خدا و رو به دنيا مى‏كنند.

مردم هنگامى كه بر سر دو راهى قرار مى‏گيرند، چند دسته‏اند: نخست، افرادى كه بى‏قيد و شرط راه دنيا را برگزيده و به خدا پشت مى‏كنند. دوم، گروهى كه عكس گروه اوّل عمل مى‏كنند و راه آخرت را در پيش مى‏گيرند و گروه سوم، انسان‏هاى شكّاك و متحيّر؛ اشخاصى همچون عمر ابن سعد كه هم طالب ملك رى به قيمت شهيد كردن امام حسين عليه السلام بود و هم خواهان بهشت برين، و در جنگ عقل و نفس امّاره بالاخره عقل آن‏ها مغلوب مى‏شود!

بايد با اين معيار خود را بسنجيم، تا معلوم شود كه از چه گروهى هستيم./انتهاي پيام/