در همایش مهندسی معدن مطرح شد

آموزش نیروهای امدادی برای حوادث معدنی/ حقوق معدن‌کاران و مهندسان معدن واقعا اندک است

​مهندس معدن یورت گفت: در حادثه معدن یورت مهندسان خوبی را از دست دادیم؛ در حالی که اگر نیروی امدادگر آموزش‌دیده حضور داشت با چنین اتفاقی، مهندسان ما از دست نمی‌رفتند.

کد خبر: ۶۰۸۳۴۰

دوشنبه - ۰۱ خرداد ۱۳۹۶ / May 22, 2017

اخبار دانشگاهی را از «کانال اخبار دانشگاهی SNN.ir» دنبال کنید

به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، عبید محمدی، مهندس معدن یورت در چهاردهمین همایش علمی مهندسی معدن که در تالار اجتماعات دانشگاه صنعتی امیرکبیر در حال برگزاری است، با اشاره به تاریخچه اکتشاف این معدن گفت:  معدن زمستان یورت توانست یکم تیر 1382 از طرف وزارت صنعت، معدن و تجارت مجوز دریافت کند و در حال حاضر نیز زیر نظر یک شرکت شاهرود فعالیت می کند. این معدن دارای دو بخش شرقی و غربی است و معدن کاران به صورت سه شیفته در این معدن فعالیت می کنند و در حال حاضر هر دوی این معادن تعطیل می باشد.

وی افزود: وقتی این فاجعه رخ داد، من با شش تن از همکاران به داخل تونل رفتیم تا بتوانیم همکاران و کارگران را نجات دهیم؛ در حالی که گلویمان به شدت می سوخت، بی حال شدیم و با این حال هر کدام از ما به یک نفر کمک کرد تا از معدن خارج شود. پس از اینکه از معدن خارج شدیم ا بی حال روی زمین بودیم، اما فکر کارگرانی و همکارانی که در معدن دچار سانحه شده بودند، راحت نمی گذاشت و به محض اینکه کمی جان می گرفتیم، دوباره به معدن می رفتیم.

محمدی ادامه داد: با اطلاع این حادثه به مراکز خدمات اورژانس و هلال احمر، به رغم اینکه آنها در محل حادثه حضور داشتند، ولی داخل تونل نمی رفتند و ما خودمان دوباره داخل تونل رفتیم و هر بار چند تن از همکاران را نجات می دادیم.

مهندس معدن یورت افزود: این مسئله رفت و آمد ما به داخل و بیرون تونل، باعث شد در دفعه آخر که من وارد تونل شدم، بی هوش شدم و اگر همکارانم مرا نجات نمی دادند، حالا اینجا نبودم.

وی ادامه داد: 6 نفری که با من برای کمک به همکارانمان داخل تونل می رفتند، فوت کردند و حالا ما تعدادی از متخصصین با تجربه خود را از دست داده ایم.

محمدی با اشاره به اینکه ایمنی معادن در کشور بسیار پایین است، گفت: ایمنی معادن ما کم است و به همین دلیل دانشجویان فارغ التحصیل این رشته به دنبال کار در رشته های دیگر می روند و فقط ۱۰ درصد به صورت فعال در معادن حضور دارند. باید تعدادی از نیروهای هلال احمر و اورژانس را برای آمادگی در چنین حوادثی آموزش داد.

مهندس معدن یورت در پایان خاطر نشان کرد: در این حادثه مهندسان خوبی را از دست دادیم، در حالی که اگر نیروی امدادگر آموزش دیده حضور داشت با چنین اتفاقی مهندسان ما از دست نمی رفتند. گله دیگر من مربوط به حقوق معدن کاران و مهندسان معدن است؛ که واقعا با توجه به شرایط کاری آنها، بسیار کم است.

صنعت و معدن ستون های اقتصاد جامعه هستند

صادقی، مدیر عامل شرکت سهامی عام ذوب آهن اصفهان نیز در این همایش گفت: یکی از مسائلی که در جامعه ما به وفور وجود دارد، این است که تخصص و نیروی متخصص در جای خودش قرار ندارد. در دوره قبلی که مدیر عامل ذوب آهن اصفهان بودم، تلاش زیادی کردیم تا از بزرگترین تولید کننده فولاد دنیا فرصتی برای تبادل اطلاعات بگیریم. در آن دیدار که به سختی محقق شد، از مدیر این شرکت پرسیدم شما پاداش راندمان تولید را چه مدلی پرداخت می کنید،  این فرد متوجه سوال من نشد و من از همکارانم خواستم تا این سوال را دوباره بازگو کنند، اما باز هم متوجه نشد . دست آخر جواب داد ما 120 سال پیش پاداش می دادیم،  اما در حال حاضر این کار را نمی کنیم.

وی افزود: بزرگترین تولید کننده فولاد در دنیا به ما مسئله قرار گرفتن هر شخص با تخصص خودش را در جایگاه مناسب را یادآوری کرد و گفت: ما معتقدیم خدای متعال در هر دوره و عصری شخصی را برای همان کار و همان تخصص می آفریند و ما تنها کاری می کنیم این است که همان شخص را در سر جای اصلی خودش که به تخصصش مربوط است، قرار می دهیم.

صادقی  افزود: یکی از مشکلات ما این است که انتصابات باید در جای خودش و با تخصص افراد سازگار باشد؛ در حالی که نیست و این مسئله باید مورد تاکید در دولت جدید قرار بگیرد.

مدیر عامل شرکت سهامی عام ذوب آهن اصفهان تصریح کرد: صنعت و معدن ریشه ها و ستون اقتصاد را می سازند و این ریشه ها باید محکم باشند تا اقتصاد مطلوبی داشته باشیم. در حالی که فارغ التحصیل دانشگاه، بیگانه از صنعت است و ما صنایع را فقط به صورت تصویری می خریم و هم چنان در وضعیت قبل باقی می مانیم.

وی اظهار داشت: همین مسئله باعث شد ذوب آهن در شرایط دشواری قرار گرفت و بدهی های بالایی داشت؛ به خاطر همین باید دانشگاه و صنعت با هم ارتباط برقرار کنند.

صادقی در پایان خاطر نشان کرد: علم یکی از اجزای اصلی صنعت را تشکیل می هد و دانشجویان باید در محیط دانشگاه با صنعت آشنا شده و ارتباط برقرار کنند؛ چرا که با این کار صنعت و دانشگاه مثل دو بال پرنده کنار هم قرار می گیرند.