با صدور بیانیه‌ای صورت گرفت

مخالفت جمعی از اساتید و تشکل‌های دانشجویی با سند آموزشی ۲۰۳۰/ لیبرال‌‌ها می‌خواهند کودکان را طعمه منفعت‌ خود کنند

جمعی از اساتید، دانشجویان و تشکل‌های دانشجویی دانشگاه‌ها با صدور بیانیه‌ای، مخالفت خود را با اجرای سند آموزشی ۲۰۳۰ در کشور اعلام کردند.

کد خبر: ۶۰۹۲۲۲

شنبه - ۰۶ خرداد ۱۳۹۶ / May 27, 2017

اخبار دانشگاهی را از «کانال اخبار دانشگاهی SNN.ir» دنبال کنید

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، جمعی از دانشجویان، اساتید و تشکل‌های دانشجویی دانشگاه ها با صدور بیانیه ای، مخالفت خود را با اجرای سند آموزشی 2030 اعلام کردند.

در این بیانیه آمده است:

هرچند نظام سرمایه داری در قرن نوزده با اتکا بر تصاحب دستمزد کارگران، زنان و کودکان توسط سرمایه داران در درونِ اروپا شکل گرفت، اما جهانی شدن آن، بعد از جنگ جهانی دوم رخ داد. مطابق با نظریۀ تالکوت پارسونز، در سرمایه داری بعد از جنگ جهانی دوم، کارگران، زنان و کودکان و البته مواد خام از کشورهای غیر اروپایی و امریکایی، از جمله خاورمیانه و آفریقا تامین می شود و سرمایه داران در کشورهای بلوک غرب قرار داشته باشند.

در این وضعیت، تنها حریف باقیمانده، بلوک شرق (کشورهای جهان دوم) و الگوی مارکسیستی حاکم بر آن بود. به همین دلیل در دوران جنگ سرد، بلوک غرب برای پیروزی در این میدان، از اجرای برنامه های حاضر و آمادۀ «توسعۀ سرمایه داری» برای کشورهای توسعه نیافته و «جهان سوم» استفاده نمود تا بتواند بلوک شرق را از میان بردارد. در این راه، از نهادهایی ظاهراً بین المللی نظیر سازمان ملل بهره برد و دهۀ 1960 میلادی (1340 شمسی) را دهۀ توسعه سرمایه داری نام نهاد.

ایران، از عصر پهلوی دوم تا به امروز، از آن دست کشورهایی بود که مورد هدف برنامه های توسعۀ سرمایه داری قرار گرفت. شاه در جریان انقلاب شاه و مردم (1341)، دولت سازندگی با تعدیلات اقتصادی و فرهنگی، دولت اصلاحات با تلاش بسیار برای پیوستن به WTO و مواردی از این دست و دولت یازدهم در کنار پیوستن به اجلاس داموس و تن دادن به قرارداد برجام و ابهام های فراوانی که دربارۀ آن وجود دارد، سند بالادستی دیگری را نیز البته در خفا و به صورت پنهانی و با امضاء -ان شاءالله ناآگاهانۀ- معاونت اول ریاست جمهوری، تصویب کرده و وارد مراحل «اجرایی» نموده است. هرچند سند «دستور کار 2030 برای توسعۀ پایدار» صرفاً معطوف به آموزش و پرورش نیست، اما بند چهارم آن، «آموزش با کیفیت«، در ایران مورد توجه قرار گرفته است.

بررسی بندهای مختلف این سند نشان می دهد که این سند، با مبانی اسلامی و دینی ما سازگار نیست و اساساً با تبعیت از الگوهای نئولیبرالی، با منطق و راهکارهای توصیۀ شدۀ دینی منافات دارد. اما آنچه مسئله را روشن تر می سازد، این است که این سند، در واقع تکرار همان برنامه توسعۀ سرمایه داری و اجرای الگوهای لیبرال دموکراسی در کشورهای به اصطلاح توسعه نیافته یا جهان سوم، البته این بار با تاکید بر کودکان و زنان است.

مخالفت صریح و روشن مقام معظم رهبری با اجرای این سند و گلۀ ایشان از غفلت نیروهای متعهد داخلی از جمله شورای عالی انقلاب فرهنگی، به خوبی نشان می دهد که ما بار دیگر در حال تکرار حوادث تاریخ معاصر ایران و اتخاذ یک تصمیم تاریخی دشوار هستیم. بار دیگر نیروهای داخلی متعهد به جمهوری اسلامی یا به حاشیه رانده شده اند یا دچار غفلت هستند و همین امر سبب شده تا بار دیگر جمهوری اسلامی به سمت تبعیت از الگوهای لیبرال-دموکراسی کشیده شود.

شاید به همین جهت است که «نئو لیبرال های» فعلی مانند خطابه های پهلوی دوم دربارۀ مرتجعین سیاه در جریان انقلاب سفید یا مانند نسبت های ناروایی که «لیبرال های» گذشته به سید شهیدان اهل قلم در دوره های گذشته می دادند، دائماً مخالفین برجام و سند 2030 و دیگر اسناد مشابه را با القابی نظیر «مرتجع»، «بی شناسنامه» و نظایر آنها خطاب می کنند. با این تفاوت که با توجه به محتوای سند و راهکارهایی که صریحاً برای آموزش امور جنسی به کودکان زیر ده سال بیان شده، مشکلات ناشی از اجرایِ آن، مستقیماً ناظر به «مسائل جنسی» و تربیتی کودکان و زنان خواهد بود و ظاهراً این بار لیبرال دموکرات ها قرار است کودکان ما را طعمۀ منفعت های اقتصادی و سیاسی خویش کنند.

ما جمعی از دانشجویان اساتید و تشکل های دانشجویی به دلایلی که در بالا آمد و تفصیل یافته آن که در ذیل قرار دارد، مخالفت خود را با سند 2030 اعلام می کنیم و متقابلا خواستار برخورد مراجع ذی صلاح با سند 2030 می باشیم.