۳۰روز ۳۰ شهید/ شهید احمد کاظمی

خداوندا فقط می‌خواهم شهید شوم شهید در راه تو

هر روز با انتشار وصیت نامه یک شهید والامقام از یک سو مطالبات و توصیه های آن عزیزان را مرور می کنیم و از سویی ثواب روزه آن روز خود را به آن شهید بزرگوار هدیه میکنیم.

کد خبر: ۶۱۱۵۵۴

سه‌شنبه - ۱۶ خرداد ۱۳۹۶ / June 06, 2017

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری دانشجو؛ همزمان با فرارسیدن ماه مبارک رمضان و تقارن آن با ورود پیکرهای پاک شهدا به کشورمان برای زنده نگه داشتن یاد آن ها که به فرموده رهبر معظم انقلاب فضیلتش کمتر از شهادت نیست، تا پایان ماه مبارک هر روز با انتشار وصیت نامه یک شهید والامقام از یک سو مطالبات و توصیه های آن عزیزان را مرور می کنیم و از سویی ثواب روزه آن روز خود را به آن شهید بزرگوار هدیه میکنیم.(هدیه کردن ثواب اعمال واجب با نیت قربه الی الله از نظر مراجع و فقه شیعه نه تنها اشکالی ندارد که فضیلت و اجر آن عمل را بیشتر می کند)

خبرگزاری دانشجو ضمن التماس دعای خیر از همه مخاطبین گرامی پیشنهاد می کند تا همه مخاطبان این اقدام را در زندگی روزمره خود و فضای مجازی تبلیغ کنند.

۳۰ روز ۳۰ شهید، در روز یازدهم ماه مبارک رمضان به سراغ وصیت نامه شهید والامقام احمد کاظمی می رود.

الله اکبر

اشهد ان لا اله الا الله اشهد ان محمد رسول الله اشهد ان علیاً ولی الله

خداوندا فقط می‌خواهم شهید شوم شهید در راه تو، خدایا مرا بپذیر و در جمع شهدا قرار بده. خداوندا روزی شهادت می‌خواهم كه از همه چیز خبری هست الا شهادت، ولی خداوندا تو صاحب همه چیز و همه كس هستی و قادر توانایی، ای خداوند كریم و رحیم و بخشنده، تو كرمی كن، لطفی بفرما، مرا شهید راه خودت قرار ده. با تمام وجود درك كردم عشق واقعی تویی و عشق شهادت بهترین راه برای دست یافتن به این عشق.

نمی‌دانم چه باید كرد، فقط می‌دانم زندگی در این دنیا بسیار سخت می‌باشد. واقعاً جایی برای خودم نمی‌یابم هر موقع آماده می‌شوم چند كلمه‌ای بنویسم، آنقدر حرف دارم كه نمی‌دانم كدام را بنویسم، از درد دنیا، از دوری شهدا، از سختی زندگی دنیایی، از درد دست خالی بودن برای فردای آن دنیا، هزاران هزار حرف دیگر، كه در یك كلام، اگر نبود امید به حضرت حق، واقعاً چه باید می‌كردیم. اگر سخت است، خدا را داریم اگر در سپاه هستیم، خدا را داریم اگر درد دوری از شهدای عزیز را داریم، خدا داریم. ای خدای شهدا، ای خدای حسین، ای خدای فاطمه زهرا(س)، بندگی خود را عطا بفرما و در راه خودت شهیدم كن، ای خدا یا رب العالمین.

راستی چه بگویم، سینه‌ام از دوری دوستان سفر كرده از درد دیگر تحمل ندارد. خداوندا تو كمك كن. چه كنم فقط و فقط به امید و لطف حضرت تو امیدوار هستم. خداوندا خود می‌دانم بد بودم و چه كردم كه از كاروان دوستان شهیدم عقب مانده‌ام و دوران سخت را باید تحمل كنم. ای خدای كریم، ای خدای عزیز و ای رحیم و كریم، تو كمك كن به جمع دوستان شهیدم بپیوندم.

گرچه بدم ولی خدا تو رحم كن و كمك كن. بدی مرا می‌بینی، دوست دارم بنده باشم، بندگی‌ام را ببین. ای خدای بزرگ، رب من، اگر بدم و اگر خطا می‌كنم، از روی سركشی نیست. بلكه از روی نادانی می‌باشد. خداوندا من بسیار در سختی هستم، چون هر چه فكر می‌كنم، می‌بینم چه چیز خوب و چه رحمت بزرگی از دست دادم. ولی خدای كریم، باز امید به لطف و بزرگی تو دارم. خداوندا تو توانایی. ای حضرت حق، خودت دستم را بگیر، نجاتم بده از دوری شهدا، كار خوب نكردن، بنده‌ی خوب نبود،... دیگر...

حضرت حق، امید تو اگر نبود پس چه؟ آیا من هم در آن صف بودم. ولی چه روزهای خوشی بود وقتی به عكس نگاه می‌كنم. از درد سختی كه تمام وجودم را می‌گیرد دیگر تحمل دیدن را ندارم. دوران لطف بی‌منتهای حضرت حق، وای من بودم نفهمیدم، وای من هستم كه باید سختی دوران را طی كنم. الله اكبر خداوندا خودت كمك كن خداوندا تو را به خون شهدای عزیز و همه بندگان خوبت قسم می‌دهم، شهادت را در همین دوران نصیب بفرمایید و توفیق‌ام بده هر چه زودتر به دوستان شهیدم برسم، انشاء الله تعالی.

منزل ظهر جمعه 6/4/82

بــه پایان آمد این دفتر                  حكایت همچنان باقی است