نگاهي خاص به تاريخ و سياست

آيا احتمال حمله نظامي به ايران وجود دارد؟

ما ايرانيان در قرن حاضر و پيش از سال 57 هيچگاه شروع كننده جنگ نبوده ايم و البته بايد اذعان كنيم كه با وجود حاكماني فاسد و وابسته هيچگاه توان حمله به هيچ دشمني را هم نداشته ايم. امروز و در جمهوري اسلامي نيز ما قصد حمله به هيچ دشمن و رقيبي را نداريم.

کد خبر: ۶۱۳۹۹

چهارشنبه - ۱۲ اسفند ۱۳۸۸ / March 03, 2010

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبكه خبر دانشجو»، سايت پرچم در مطلبي به قلم فريدالدين حداد عادل نوشت:

به دلايل زير در آينده اي نه چندان دور درگير جنگي خواهيم بود كه نسبت به وسعت آن تصوري ندارم، ولي قرائني مشخص براي وقوع آن به چشم ميخورد.

الف) به طور متوسط هر 30 سال يكبار كشورمان درگير جنگي وسيع شده است. گذشته از جنگ تحميلي عراق؛ لطمات جنگ جهاني دوم كه در آن خاكمان را اشغال كردند؛ از مخاطرات شديد 88 سال گذشته بوده است. علاوه بر دو جنگ فوق و جنگ جهاني اول، منازعه هاي زير را هم بايد در نمايه كشمكشهايي كه كشورمان را متحمل قشونكشي و تنظيم آرايش نظامي و صرف هزينه كرده است، قرار داد.

1 و 2- تجاوز شوروي و آمريكا به افغانستان

3- حمله طالبان از پاكستان به افغانستان و ساقط كردن دولت برهان الدين رباني.
افغانستان و ايران در دوران حكومت طالبان درگير تنش بودند و يك بار نيز تا مرز جنگ فراگير پيش رفتند.

4 و 5- حمله عراق به كويت و حمله آمريكا به عراق. آمريكايي ها فقط در تصرف عراق در سال 1382 و در طول شش سال پس از اشغال، سه تريليون دلار هزينه كردند. آيا همسايه بزرگ عراق مي تواند از عوارض چنين جنگي مصون بماند!!

6- جنگهاي اعراب و اسرائيل هميشه منطقه را با چالشهاي جدي روبرو ساخته است و ايران با نسبتهاي مختلف در اين نزاعها تأثير و تأثر داشته است. به عنوان مثال در جنگ 22 روزه غزه، تلاش ديپلماتيك و رسانهاي و اطلاعاتي كشورمان به خيزش نسبي جهاني در دفاع از مردم غزه منجر شد.

7- جنگ ظفار در عمان اگرچه انگيزه هاي توسعه طلبانه داشت، ولي در زمره تمرينهاي رزمي نيروهاي نظامي كشور محسوب ميشود.

ب) مباني نظري جمهوري اسلامي و پايبندي عملي مديران عالي و مياني نظام به آرمانهاي اسلامي و انديشه مهاجم و پيشرو امام(ره) اميد غرب به تعامل سلطه جويانه با ايران را به يأس مبدل كرده است. خيزش اسلام خواهانه ايرانيان، غرب را با چالشي تمدني مواجه كرده است كه در شرايط حاضر توسل به گزينه كنترل نظامي، يكي از راههاي مقابله با سوداي الهي ايرانيان است.

ج) موقعيت ژئوپليتيك ايران هميشه براي قدرتهاي بزرگ جهاني از حيث سياسي و اقتصادي طمعبرانگيز بوده است. چرا ما بايد تصور كنيم ابرقدرتها به تسلط روحانيت شجاع شيعي بر اين منطقه وسيع و مهم رضايت خواهند داد!

د) خنثي شدن تلاشهاي داخلي دشمن در سه دهه گذشته و به خصوص در سال جاري شايد خصم را به لزوم برخورد نظامي با ما مجاب كند. سفر رهبري به كردستان در كمال امنيت و صميميت برگزار شد و ابطال منازعات قومي را رقم زد. رهبري 10 روز در استان كردستان و در شهرهاي مختلف به ميان مردم رفتند و به مسائل قوم ايراني كرد از نزديك پرداختند. همه اعضاي كابينه به كردستان سفر كردند و بخش قابل توجهي از مباحث و مسائل كردستان بدون آنكه خوني از دماغ كسي جاري شود، در حضور رهبري بررسي شد. ريگي كه در دهه 80 سيستان و بلوچستان را ناامن كرده بود، روي هوا دستگير شد و حتي محافظين قرقيزش كه وظيفه داشتند او را به پايگاه ماناس در كشورشان برسانند، تنها توانستند شاهد صحنه هايي مشابه لحظات فيلمهاي پليسي باشند.

فتنه سبز نيز در نهم دي ماه و بيست و دوي بهمن ماه از نفس خياباني افتاد. شوراي فكري خارجي فتنه سبز و همپيمانان ماهواره هاي ايشان، نتوانستند هواداران خود را به تكاپويي وادار سازند. سيل مردم در بيست و دوي بهمن هيچ لكه سبزي را در «خيابان»هاي تهران باقي نگذاشت. اصلاح طلبان كه روزگاري از سوي آمريكا و اروپا، اميد و طرف معقول ايراني معرفي مي شدند در انتخابات شكست خوردند.

با لجاجت و عناد آقايان موسوي و كروبي، امروز عموم چهره هاي دوم خردادي نيز در موقعيت نامطلوب قرار دارند. دشمن در عرصه سياست داخلي ايران همه مهره هاي خود را رو كرده است و اگرچه بد بازي كردن بخشي از بدنه قوه مجريه، خساراتي به انقلاب وارد كرده است و جمعي قابل توجه از نخبگان سياسي و غيرسياسي را به موضعگيري كشانده است، ولي اين دشمن است كه به طور جدي همه ظرفيت خود را با ناكامي به صحنه آورده و نتيجتا در يك سال همه آنهايي كه با جريان رهبري زواياي مختلف داشته اند را به لطف عجله خويش از گردونه بازي سياسي بيرون كرده است. گويي انقلاب در سال 88 حجامت كرده است و اينك منتظر بهبود جراحات سطحي وارده است كه البته ممكن است خداي نكرده، عفونت كند.

ه) شخصيت و رفتار اوباما بسيار مستعد تصميمي سريع و عجولانه براي جنگ است. او در قبال سياستهاي هسته اي ما تا به حال مدام عقب نشيني كرده است و ممكن است براي جبران شكستهاي داخلي خود، آمريكا و ايران را به وادي جنگ بكشاند. يادمان نرود رئيس جمهوري اجازه استفاده از بمب اتمي را صادر كرد كه سابقه سياسي اندكي داشت و به طور غيرمعمول رييس جمهور شد.

اگر گزينه جنگ را محتمل بدانيم، لازم است به مجراي تحميل جنگ نيز توجه كنيم. كشوري كه نيروي انساني مناسب براي جنگ با ما داشته باشد كجاست؟! كدام كشور است كه اگر با ما وارد جنگ شود، ميتواند به ورود دوستان آمريكايي و اروپايي اش به عرصه كارزار اميدوار باشد؟! ناتو گزينه حامي دشمن آينده ما خواهد بود يا اتحاديه عرب؟! پاسخ روشن است. ناتو از طريق يكي از همسايگان ما كه عضو آن باشد، ما را به جنگ خواهد كشاند. تركيه تنها گزينه پيشروي غربي هاست، چون تنها همسايه ديگر ما كه همپيمان آمريكا و ناتوست، جمهوري آذربايجان است كه ظرفيت اداره جنگ را ندارد. ارتش تركيه كه دهه هاي متمادي اداره كننده كشور بوده است، هنوز هم مي تواند دولت اسلامگراي اين كشور را براندازد و به اقدامي عجولانه دست بزند. به ياد داشته باشيم كه در دو سال گذشته دستكم دو كودتاي ارتش در اين كشور خنثي شده است و بيش از 100 نفر نظامي بازداشت شده اند.

جنگ پديده مذمومي است، اما اجداد ما بر روي زين اسب بزرگ شده اند تا مرداني شجاع از ملتي بزرگ حراست كنند. ما اگر جنگ كنيم، قطعا خاطره اي تلخ در خاطر دشمن رقم خواهيم زد. ما ايرانيان در قرن حاضر و پيش از سال 57 هيچگاه شروع كننده جنگ نبوده ايم و البته بايد اذعان كنيم كه با وجود حاكماني فاسد و وابسته هيچگاه توان حمله به هيچ دشمني را هم نداشته ايم. امروز و در جمهوري اسلامي نيز ما قصد حمله به هيچ دشمن و رقيبي را نداريم، ولي واقعيت تلخ اين است كه دشمن با ما مشورت نميكند و ممكن است همه دستاورد 30 ساله خود را در عرض چند ماه نبرد از دست بدهيم. اگر احتمال مطرح شده قابل توجه است، بايد همه ملزومات يك دفاع هوشمندانه را فراهم كنيم. لازم است ما ايرانيان بر گرد رهبر حكيم خود وحدت كنيم و همه عناصر واگرايي را حذف كنيم. دشمن بايد اميد خود به داشتن هرگونه پايگاهي در كشور را از دست بدهد.

سرنوشت ملت غافل ملامت شدن است و هميشه رنگ زمينه صفحات كتابهاي تاريخ، قرمز بوده است. /انتهاي پيام/