از وظايف منتظران

صدقه براي وجود مقدس ولي‌عصر(عج) از وظايف منتظران در دوران غيبت است

صدقه از جانب ولي‌عصر(عج) و صدقه براي سلامتي آن حضرت از وظايف منتظران در زمان غيبت كبري است.

کد خبر: ۶۱۵۸۹

جمعه - ۱۴ اسفند ۱۳۸۸ / March 05, 2010

يكي از وظايفي كه در زمان غيبت كبري براي منتظران عنوان شده، صدقه دادن براي سلامتي وجود مقدس امام عصر(عج) است، قبل از آنكه روايات در اين موضوع را يادآور شويم؛ سؤالي را مطرح مي‌كنيم و آن اينكه وجود و بقاي آن امام بزرگوار با عنايت ذات اقدس الهي انجام گرفته و مي‌گيرد، حال چنين وجود مباركي كه ساليان سال است بر طبق اعتقاد شيعه به دنيا آمده و خداوند او را حفظ فرموده است، چه نيازي به صدقه دارد؟!

در پاسخ به اين سؤال ابتدا بيان مي‌كنيم كه صدقه براي حضرت به چه صورت‌هايي تصور مي‌شود:

1. صدقه از جانب ولي‌ عصر(عج): انسان به نيابت از آن حضرت صدقاتي را مي‌دهد تا بدين وسيله براي آن حضرت ثواب و اجري حاصل شود، همان‌طوري كه به نيابت آن حضرت حج انجام مي‌گيرد، در اين‌گونه نيابت‌ها هيچ اشكال و ايرادي نيست؛ زيرا سخني از سلامتي براي آن حضرت، مطرح نشده است.

2. صدقه براي سلامتي آن حضرت: در اين مورد است كه اشكال مطرح مي‌شود كه وجود آن حضرت چه نيازي به صدقه دارد؟ در جواب مي‌توان بيان داشت كه صدقه براي سلامتي آن حضرت مي‌تواند از بيماري‌ها باشد نه به خاطر تحفّظ از مرگ، توضيح اينكه آن وجود مقدس همانند انسان‌هاي ديگر مريض مي‌شوند و در معرض آفات قرار مي‌گيرند، در تاريخ زندگاني امام صادق(ع) چنين آمده كه بر حضرتش تبي عارض گشت، حضرت چندين بار «يا فاطمه» گفتند،(1) يا در جاي ديگر آمده كه امام صادق(ع) در شب بيست و سوم ماه رمضان مريض بودند، دستور دادند با همان حال بيماري، ايشان را به مسجد ببرند،(2)، ظاهراً به خاطر اهميت احياء شب بيست و سوم رمضان.

خلاصه در تاريخ زندگاني ائمه(ع) بسيار مشاهده مي‌شود كه امامان بزرگوار مريض مي‌شدند و در بعضي موارد دستور ذبح گوسفند و اطعام مي‌دادند، وجود مقدس امام زمان(عج) هم يكي از آن ائمة اثني‌عشر است و از آن قاعده مستثنا نيست، نكته‌اي كه هست اينكه ائمه(ع) در معرض آسيب‌هاي ديگر بوده‌اند و دشمنان آنان را از پاي درآوردند، ليكن اراده خداوند بر اين قرار گرفته كه وجود مقدس ولي‌عصر(عج) حفظ شود تا ظهور برسد و بر همگان آشكار شود.

دلايل روايي:

روايات مورد نظر دو دسته هستند:

1- روايات راجع به نيابت از حج

2- روايات صدقه

در اينجا رواياتي را متذكر مي‌شويم، ابتدا روايات مربوط به صدقه ذكر مي‌شود:

الف ـ امام صادق(ع) مي‌فرمايد: «صدقه در شب، خشم و غصب خداوند را خاموش، گناه بزرگ را محو و حساب روز قيامت را آسان مي‌كند و صدقه در روز، موجب بركت در مال و زيادي عمر مي‌شود».(3)

ب ـ امام صادق(ع) مي‌فرمايد: «صدقه دادن آشكار، 70 نوع بلا را دفع و صدقه دادن پنهان، خشم و غضب خداوند را برطرف مي‌سازد.»(4)

و اما روايات مربوط به انجام طواف، حج و صدقه به نيابت از ائمه(ع):

1. موسي بن قاسم مي‌گويد: به امام جواد(ع) عرض كردم، تصميم داشتم كه به نيابت از شما و پدرتان علي بن موسي الرضا(ع)  طواف كنم؛ اما مردم مي‌گويند به نيابت امامان و اوصيا نمي‌توان طواف كرد، حضرت فرمودند: هر مقدار كه برايت ممكن است به نيابت از ما طواف كن و اين امر جايز است...

سپس از آن حضرت سؤال كردم كه آيا مي‌توانم از طرف مادرتان حضرت فاطمه(س) طواف كنم؟ حضرت فرمودند: اين كار را بسيار انجام بده، همانا اين بهترين چيزي است كه انجام خواهي داد.

2. علي بن ابي حمزه مي‌گويد: «به حضرت ابو ابراهيم موسي بن جعفر(ع) عرض كردم: آيا از طرف زندگان و مردگان از خويشان و دوستان، حج به جا آورم و نماز بخوانم و صدقه بدهم؟ حضرت فرمود: بله، از سوي آنها صدقه بده، نماز بگزار و به خاطر صله و پيوندت با او پاداش ديگري نيز برايت خواهد بود.(5)

3. مرحوم حاج شيخ عباس قمي در كتابش به وظايف بندگان در زمان غيبت پرداخته و از جمله آن وظايف، صدقه براي حفظ وجود مقدس آن حضرت و نيز حج به نيابت آن حضرت اشاره كرده و نوشته است: اين عمل (حج نيابتي) انجام مي‌گرفته و مورد تقدير حضرتش واقع شده است.(6)

سيد اجل عليّ بن طاووس به فرزندش چنين سفارش كرده است: پس در پيروزي و وفاداري و تعلّق خاطر و دلبستگي نسبت به آن حضرت(ع) به گونه‌اي باش كه خداوند و رسول او (ص) و پدران آن حضرت و خود او از تو مي‌خواهند و هنگامي كه نماز حاجت به جاي مي‌آوري حوائج آن بزرگوار را بر خواسته‌هاي خود مقدم بدار و صدقه دادن از سوي آن جناب را پيش از صدقه دادن از سوي خودت و عزيزانت قرار ده و دعا براي آن حضرت را مقدم بدار كه سبب مي‌شود به سوي تو توجه كند و به تو احسان كند.(8)

4. امام صادق(ع) مي‌فرمايد: چه چيز باز مي‌دارد شما را كه نسبت به والدين خود در حال زنده بودن و پس از مرگشان نيكي كنيد، از سوي آنان نماز بگزارد، از طرف ايشان صدقه بدهد، حج بجاي آورد و روزه بگيرد، پس آنچه انجام داده براي آنان خواهد بود و مثل آن ثواب براي او است، پس خداوند عزّ و جلّ به خاطر نيكي و صله‌اش، خير بسياري براي او خواهد افزود.(9)

از مجموع اين روايات و نظاير آنها روشن مي‌شود كه صدقه دادن و نماز خواندن و حج به جا آوردن و انجام ديگر امور خير به نيابت از زندگان و مردگان جايز، بلكه مستحب است و از آنجا كه امام(ع) نسبت به شيعيانشان اولي به نفس خودشان مي‌باشند و بايد در تمام امور آن حضرت را مقدم بر خودشان بدارند، پس به جاست كه در صدقه دادن هم مانند دعا كردنف آن حضرت را بر خود مقدم كنند، حال فرق نمي‌كند كه بدون نيابت، اين صدقه را براي سلامتي آن وجود مقدس و به خاطر ثوابش به ايشان هديه كند، يا به نيابت از آن بزرگوار، چه اين كه در سيره و روش علماي رباني و سفارشات آنها، هر دو وجه وجود داشته است.

توضيح بيشتر: در اينجا ممكن است اشكالي بيان شود و آن اينكه بين دعا و صدقه چه فرق است، همان‌طور كه دعا براي آن حضرت است، صدقه هم مطلقاً جايز، بلكه مستحب است.

در بعضي از ادعيه براي وجود و بقاي آن حضرت دعا مي‌شود، يكي از آن دعاهايي است كه سيد بن طاووس و شيخ در مصباح و مرحوم حاج شيخ عباس قمي در مفاتيح‌الجنان ذكر كرده‌اند و اما آن قسمت دعا كه براي حفظ آن حضرت است، اين است كه مي‌فرمايد:

«و أعذه من شرّ جميع ما خلقت و برأت و أنشأت و صوّرت و احفظه من بين يديه و من خلفه و عن يمينه و عن شماله و من فوقه و من تحته بحفظك الذي لا يضيع من حفظته به»

خدايا! او را پناه ده از شرّ همة آنچه كه آفريده‌اي، پديد آورده‌اي، ايجاد كرده‌اي و نقشه كشيده‌اي حفظ كن، او را از پيش رو و پشت سر و از طرف راست و ازطرف چپ و از بالاي سرش و زير پايش به نگهداري و حفظ خودت، آنچنان حفظي كه تباه نمي‌شود و ضايع نمي‌شود آن كسي كه تو او را حفظ كني».

جواب از اين اشكال اين است كه شايد منظور از حفظ در دعاي وارده، حفظ از بلاها باشد و اگر به فرازهاي قبل از اين جملات كه در دعا ذكر شده، رجوع كنيم؛ مطلب روشن‌تر مي‌شود، در اوّل دعا مي‌فرمايد: «اللّهم ادفع عن وليّك و خليفتك...؛ خدايا دفع كن بلا را از وليّ خودت و خليفة خودت» بنا بر اين، جملات بعدي هم بر همان روال است، مي‌خواهد بفرمايد: « الله اعلم» خدايا! او را از همه اطراف محافظت فرما تا اينكه او از هر گونه آسيبي در امان باشد، آسيب‌ها شامل هرگونه بلا، مريضي، سوء قصد و اهانت مي‌شود.

اگر بگوييد در دعاي وارده، كلمه بلا و گرفتاري نيست، جواب اين است كه مناسب با جمله « اللّهم ادفع عن وليّك...» همان دفع از بلايا خواهد بود؛ معمولاً وقتي مي‌خواهند از بيماري و مانند آن جلوگيري كنند، با كلمه «دفع» عنوان مي‌شود.

در خاتمه مي‌خواهيم به عللي بگوييم كه اساس ايراد و اشكال بر هم مي‌ريزد و آن به اين خاطر است كه صدقه و همچنين دعا براي آن حضرت (مطلقاً) شايسته است، يعني چه براي دفع بيماري‌ها و چه براي حفظ آن وجود مقدس؛ بيان اين مطلب آنست كه لزومي ندارد شيعيان و مسلمانان كه به دعا و صدقه در زمان غيبت موظف هستند، توجه به غايت كنند و چون حفظ حضرتش را خداوند به عهده گرفته) بلكه ما مكلف هستيم براي آن حضرت صدقه دهيم و دعا كنيم (مطلقاً)، يعني چه براي حفظ باشد و چه براي سلامتي آن حضرت از بيماري‌ها و به تعبير ديگر لازم نيست علت و حكمت اين وظيفه شايسته را بدانيم، ما بايد بر طبق دستورات شرع،  چه واجب و چه مستحب عمل كنيم.

پي‌نوشت‌ها:

1. بيت الاحزان، خلج شيخ عباس قمي.

2. مفاتيح الجنان، اعمال وارده در شب بيست و سوم ماه مبارك رمضان.

3. ينابيع الحكمة، ج 3، ص 459.

4. ينابيع الحكمة، ج 3، ص 459.

5. وسايل الشيعه، ج 5، ص 367، ح 9.

6. منتهي الآمال.

7. كشف المحجة، علي بن طاووس، صص 152 ـ 151.

8. كشف المحجة، علي بن طاووس، صص 152 ـ 151، فصل 150.

9. اصول كافي، ج 2‌، ص 159، باب والدين، حديث 1./انتهاي پيام/