سرمشق از سخنان حضرت على (ع)

غيبت، تلاش عاجزان است!

در ميان گناهان كبيره، كمتر گناهى همانند غيبت نشانه پستى و ضعف و زبونى و ناجوانمردى است، آن‏ها كه به مذمّت و عيب‏جويى مردم در پشت سر آن‏ها مى‏پردازند و آتش حسد و كينه خود را به اين وسيله فرومى‏نشانند، افرادى ناتوانند.

کد خبر: ۶۲۵۴۶

شنبه - ۲۲ اسفند ۱۳۸۸ / March 13, 2010

قال على عليه السلام: «الْغيبَةُ جُهْدُ الْعاجِزِ»؛ «غيبت كردن آخرين تلاش افراد ناتوان است» «نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره 461».

شرح و تفسير

در ميان گناهان كبيره، كمتر گناهى همانند غيبت نشانه پستى و ضعف و زبونى و ناجوانمردى است، آن‏ها كه به مذمّت و عيب‏جويى مردم در پشت سر آن‏ها مى‏پردازند و آبرو و حيثيّت افراد را با إفشاى عيوب پنهانى، كه غالب مردم به يكى از اين عيوب گرفتارند، مى‏برند و آتش حسد و كينه خود را به اين وسيله فرومى‏نشانند، افرادى ناتوان و فاقد شخصيّتند، كه در مبارزه بى‏دليل و ظالمانه خود شهامت ندارند و تمام قدرتشان اين است كه از پشت خنجر بزنند.

در حديث آمده است: «آن كس كه غيبت مردم مي‌كند، اگر توبه كند، آخرين كسي است كه وارد بهشت مى‏شود و اگر توبه نكند نخستين كسى است كه وارد دوزخ مى‏شود!» «بحار الانوار، ج72».

در آيه 12 سوره حجرات، غيبت به خوردن گوشت مرده برادر مسلمان تشبيه شده است!

و در حديث ديگرى چنين مى‏خوانيم: «در روز قيامت براى جبران خسارت حيثيّتى غيبت ‏شونده، ثواب كارهاى غيبت ‏كننده را به پرونده غيبت ‏شونده منتقل مى‏كنند و اگر ثوابى نداشته باشد، گناهان غيبت ‏شونده را به پرونده غيبت ‏كننده منتقل مى‏كنند!» «المحجّة البيضاء، ج5».

با توجّه به آنچه گذشت، انسان عاقل هرگز غيبت نمى‏كند؛ زيرا غيبت ‏شونده يا دوست اوست و يا دشمنش مى‏باشد، اگر دوست او باشد، شخص عاقل در تحت هيچ شرايطى حاضر به خوردن گوشت مرده دوست خود نمى‏شود و اگر دشمنش باشد، هرگز راضى نمى‏شود كه ثواب اعمالش در روز قيامت به پرونده اعمال او منتقل شود يا مجازات گناهان غيبت ‏شونده را متحمّل شود!.

بنا بر اين عقل سليم حكم مى‏كند كه با كمك همديگر اين گناه كبيره را از زندگى خويش بشوئيم، و جامعه را از شرّ عواقب سوء و تبعات آن رهايى بخشيم./انتهاي پيام/