گزارش/

سه نکته از سه هفته نخست لیگ هفدهم/ آبی مدعی، قرمز گرسنه و جای خالی قطب سوم

لیگ امسال، قطب سومی ندارد. ستاره‌ها در تیول آبی و قرمز هستند و به نظر می‌رسد رقیبی جدی برای آن‌ها قابل تصور نباشد. در چنین شرایطی، شاید فقط یک شگفتی، نتایج قابل پیش‌بینی را تغییر دهد.

کد خبر: ۶۲۶۳۱۲

دوشنبه - ۲۳ مرداد ۱۳۹۶ / August 14, 2017

گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو-محمدصالح سلطانی؛ لیگ هفدهم سه هفته‌ای هست که آغاز شده و با تماشای ۲۷۰ دقیقه بازی از تیم‌ها، حالا می‌توان درباره مختصات کلی این لیگ به قضاوتی ابتدایی رسید.

یک: استقلال ایستاده بر گسل

آن‌ها دوباره اوج گرفته‌اند. این بار زودتر از فصل قبل. چهار هفته زودتر از هفته هفتم. دوباره مقابل تیمی به رهبری یحیی. دوباره با شکست‌دادن بچه‌های گل‌محمدی، این بار در لباس تراکتور. استقلال انتقام سال‌ها پیروز نشدن و زجر کشیدن در مقابل تیم اول تبریز را از ضعیف‌ترین تراکتور پنج سال اخیر گرفت. در روزی که محکوم به برد بود.

منصوریان وارد فصل دوم مربی‌گری‌اش در استقلال شده و هواداران انتظار پختگی و بالندگی بیشتری از او و تیمش دارند. نقل و انتقالات، اما برای استقلالی‌ها نشانی از پختگی نداشت. شلوغ بود و متلاطم. استقلال مدام بازیکن می‌گرفت و حالا ترافیک جذاب و البته عجیبی در برخی پست‌های استقلال ایجاد شده. فهرست استقلال آن قدر پر از بازیکن خوب است که منصوریان در همین سه هفته محبور شده از شهباززاده و قربانی، و یا جابر انصاری و بیت‌سعید به صورت چرخشی استفاده کند. روزی که امید ابراهیمی، فرشید اسماعیلی و لئوناردو پادوانی آماده شوند و مجتبی جباری به اوج برسد، منصوریان چطور می‌خواهد این همه ستاره را مدیریت کند؟

استقلال، تقریباً مثل همیشه‌اش، نقل و انتقالات شلوغی داشته و برای یک‌دست شدن تیم نیاز به زمان دارد. این زمان در فصل گذشته شش هفته بود و در فصل جاری دو هفته. با این حال، گسل میان آبی‌ها و رقیب سنتی از همان هفته اول فعال شده. اختلاف امتیاز در همین سه هفته آغازین فصل به ۵ امتیاز رسیده. سرخ‌ها دوباره به نوک قله چسبیده‌اند و آبی‌ها باید برای رسیدن به آن‌ها تلاش زیادی کنند. در کورس با یکی از آماده‌ترین پرسپولیس‌های تاریخ، یک هفته را هم نباید از دست داد. استقلال، اما دو هفته را از دست داده و برای رسیدن به صدر، یا باید به تیم‌های دیگر و متوقف کردن پرسپولیس امید داشته باشد، و یا به پیروزی سخت در دو دربی رفت و برگشت تکیه کند. منصوریان روزهای سختی پیش رو دارد و بیش از هرچیز، به حمایت نیاز دارد. همان چیزی که تا امروز و با وجود همه طوفان‌ها، او را در استقلال سرپا نگه داشته.

دو: سرخ‌های گرسنه

۹ سال دوری از سکوی قهرمانی لیگ فوتبال ایران، سرخ‌ها را حسابی گرسنه کرده. تا حدی که قهرمانی در لیگ شانزدهم و پایان آن ۹ سال سخت هم انگار پرسپولیس را سیر نکرده. عطش به پیروزی و چنگ زدن به افتخارات مختلف، تمام تیم برانکو را تحت تاثیر قرار داده. تیمی منظم، یک‌دست و البته با حداقل تغییرات. برانکو فقط دو نقطه از تیمش را در فصل نقل و انتقالات تکان داده.

شجاع خلیل زاده را برای ترمیم دفاع وسط و انتقال محمدانصاری به دفاع چپ جذب کرده، گادوین منشا را هم برای تقویب خط آتش و احتمالاً ایجاد یک فضای رقابتی در نوک حمله تیمش. بقیه پرسپولیس نسبت به فصل قبل تغییر چندانی نکرده. برانکو هرکسی را می‌خواسته به خدمت گرفته و البته با قراردادهای سفت و سختی که بسته، هیچ خروجی بزرگ و مهمی نداشته. با همه این اوصاف، شروع مقتدرانه و ۹ امتیازی سرخ‌ها در این سه هفته غیرقابل پیش‌بینی نبود. آن‌ها محکم و تخت‌گاز شروع کرده‌اند. داخل و خارج خانه هم ندارد. می‌آیند که ببرند؛ و در شرایطی که رقبای زیادی ندارند، شاید بتوانند زودهنگام‌تر از سال گذشته جشن قهرمانی بگیرند.

هدف برانکو، اما انگار فراتر از دو جام ِ. داخلی است. او تیمش را برای جنگیدن مقابل بهترین‌های آسیا آماده می‌کند، فدراسیون هم تمام‌قد پشت پرسپولیس ایستاده و انگار همه با هم متحد شده‌اند تا حسرت سال‌ها شکست تیم‌های ایرانی در لیگ قهرمانان آسیا را با رنگ سرخ جبران کنند. همه‌چیز در اردوگاه پرسپولیسی‌ها بر وفق مراد است. ثبات، نظم تیمی و تعهد در پرسپولیس برانکو موج می‌زند. سوال هواداران پرسپولیس این است: «چرا او را زودتر به ایران نیاورده بودیم؟»

سه: در حسرت قطب سوم

هنوز زمان زیادی نگذشته. از روزگاری که فوتبال ایران چندقطبی بود و چندین مدعی داشت. همین یک‌سال پیش بود که وسط هیاهوی آبی و قرمز و زرد، استقلال خوزستان و جوان‌های جنوبی قهرمان لیگ شدند تا نشان دهند لیگ برتر خلیج فارس، قابل پیش‌بینی نیست. از لیگ شانزدهم به بعد، اما انگار در حال بازگشت به کهن‌الگو‌های دهه پنجاه و شصت هستیم. دوباره استقلال و پرسپولیس بالا آمده‌اند و این بار بی‌رقیب اند. از قطب‌های دهه هشتاد و نیمه اول دهه نود فوتبال ایران، سایه‌ای بیشتر باقی نمانده.

سپاهان، پر افتخار‌ترین تیم تاریخ لیگ برتر این روز‌ها اصلاً نشانی از یک مدعی ندارد. سال گذشته آن‌ها کوشیدند با جذب عبدالله ویسی و ستاره‌های جوان و ارزان، همان راهی را بروند که استقلال خوزستان در لیگ پانزدهم آن را پیمود. نتیجه، اما برای سپاهان، فاجعه‌بار بود. زرد‌ها دوباره به کرانچار روی آورده‌اند، اما بدون نقل و انتقالات جدی و بدون رفع کردن نقاط ضعف، انتظار درخشش از تیم او انتظار زیادی است.

ذوب‌آهن، دیگر قطب اصفهانی لیگ هم اگرچه امیر قلعه‌نویی را روی نیمکت دارد و امیر قلعه‌نویی بدون موفقیت قابل تصور نیست، اما به نظر می‌رسد برای کسب موفقیتی در حد قهرمانی لیگ، ذوب‌آهن امکانات کافی را در اختیار ندارد. تیم‌های قلعه‌نویی معمولاً متکی به ستاره‌ها هستند و ذوب‌آهن از این حیث، تیم قدرتمندی نیست.

تراکتورسازان تبریزی، پس از بحران نقل و انتقالاتی که گربیان‌شان را گرفت وارد مخمصه بدی شدند و حالا بدون جذب بازیکن جدید و با نقاط ضعف فراوان در لیگ هفدهم حضور دارند. کسی از آن‌ها هم انتظار درخشش ندارد. گسترش فولاد، پدیده، سایپا، پیکان و بقیه تیم‌ها هم بعید است برای چیزی بیشتر از رتبه سومی بجنگند.

لیگ امسال، قطب سومی ندارد. ستاره‌ها در تیول آبی و قرمز هستند و به نظر می‌رسد رقیبی جدی برای آن‌ها قابل تصور نباشد. در چنین شرایطی، شاید فقط یک شگفتی، نتایج قابل پیش‌بینی را تغییر دهد. تا پیش از آن شگفتی، به نظر می‌رسد رتبه اول و دوم لیگ میان آبی و قرمزهای تهرانی تقسیم شود. این‌که استقلال در پر کردن فاصله خود با پرسپولیس موفق خواهد بود یا نه، مهم‌ترین سوال لیگ هفدهم است. لیگی که سه هفته‌ی آغازین آن، بوی یک دو قطبی تهرانی در دوران افول تیم‌های شهرستانی را می‌دهد.