ظریف: وقتی بارزانی از ما کمک خواست به آنجا رفتیم/ همه‌پرسی کردستان عراق اشتباه راهبردی بود

وزیر خارجه ایران در نشست یک اندیشکده آمریکایی گفت که ایران بر خلاف متحدان آمریکا مشروعیتش را از مردم می‌گیرد.

کد خبر: ۶۳۶۶۳۸

پنجشنبه - ۰۶ مهر ۱۳۹۶ / September 28, 2017

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران بامداد پنجشنبه در اندیشکده انجمن آسیایی درباره مسائل مختلف ایران با «چارلی رز» گفت‌وگو کرد.

وی گفت: «ما مشروعیت و قدرتمان را از مردممان می‌گیریم، بر خلاف دوستان شما در خاورمیانه.»

ظریف اضافه کرد: «ما مشروعیتمان را از تجهیزات نظامی زیبایی که از ایالات متحده می‌خریم به دست نمی‌آوریم.»

وی درباره دیدار هفته گذشته‌اش بار رکس تیلرسون، وزیر خارجه آمریکا در نشست کمیسیون مشترک برجام گفت: «دیداری بسیار متمدانه بود. البته تیلرسون سطح توقعات را پایین آورد و گفت که سمت همدیگر کفش پرتاب نکردیم. (خنده حضار)»

ظریف اضافه کرد: «هیچ بخشی از توافق هسته‌ای بر اساس اعتماد نیست. ما اعتمادی به آمریکا نداریم و آن‌ها هم به ما اعتماد ندارند.»

ظریف در پاسخ به اینکه آیا ایران بعد از ده سال مجاز به غنی‌سازی به میزان دلخواه خواهد بود، گفت: «بله، ولی ما در معرض ساز و کارهای بسیار شدید نظارتی قرار خواهیم داشت.»

وزیر خارجه ایران در پاسخ به سوال مجری برنامه درباره اینکه چرا آمریکا ایران را به نقض روح برجام متهم می‌کند گفت: «آمریکا، به متن برجام پایبند نیست. اظهارات رئیس‌جمهور ترامپ در مجمع عمومی که نه در یک راه‌پیمایی انتخاباتی بلکه در سازمان ملل مطرح می‌شد نقض بندهای ۲۶، ۲۸ و ۲۹ برجام بود. نقض متن این بندها، نه روح آن!»

ظریف درباره فضاسازی‌های کشورهای غربی در خصوص فعالیت‌های منطقه‌ای ایران هم گفت: «درباره مسائل منطقه‌ای، اجازه بدهید ببینیم چه کسی در سوی درست مسائل ایستاده است. به عقب برگردیم. بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، چه کسی از صدام حسین حمایت می‌کرد و چه کسی با او مبارزه می‌کرد؟ در سال ۱۹۹۰ وقتی صدام حسین به کویت حمله کرد، چه کسی از کویت حمایت کرد؟ وقتی طالبان، افغانستان را تصرف کرد، چه کسی از دولت قانونی افغانستان حمایت کرد و چه کسی از طالبان؟ در سال ۲۰۰۳، اولین کشوری که دولت عراق را به رسمیت شناخت کدام کشور بود و چه کسی از هیچ اقدامی برای تضعیف آن دولت فروگذار نکرد؟»

وی درباره همه‌پرسی جدایی کردستان عراق هم اظهار نظر کر و آن را یک «اشتباه مهم راهبردی» توصیف کرد.

ظریف گفت: «در اربیل ما به حمایت کُرد‌ها رفتیم. من هر کسی که بگوید کسی غیر از ایران برای جلوگیری از پیشروی داعش به اربیل رفت را به چالش می‌کشم.»

وی اضافه کرد: «تمام نیروهای پیشمرگه، زمانی که داعش داشت به سمت اربیل پیش می‌رفت، داشتند منطقه را ترک می‌کردند. بارزانی با ما تماس گرفت، از ما کمک خواست و ما به آنجا رفتیم.»

رئیس دستگاه دیپلماسی ایران تصریخ کرد: «برگزاری همه‌پرسی [جدایی منطقه کردستان عراق]، اشتباهی بسیار جدی بود. ما به عنوان دوستان کُرد‌ها که دوستان ابدی آن‌ها هم خواهیم ماند، معتقدیم که این یک اشتباه مهم راهبردی بود.»

او ادامه داد: «ما کسانی بودیم که به آنجا رفتیم و به آن‌ها کمک کردیم، اما معتقدیم که آن‌ها مرتکب اشتباهی بزرگ شدند. [این اشتباه]پیامدهایی خواهد داشت که تن‌ها به کردستان عراق محدود نخواهد بود.»

ظریف در بخش دیگری از این مصاحبه درباره تنش‌های میان ایران و عربستان هم اظهار نظر کرد.

وی گفت: «تنش بین ایران و عربستان، تنشی است که در آن، از نگاه ما یک طرف در حال اتخاذ تصمیمات اشتباه است. می‌خواهم به شما بگویم آن تصمیمات نادرست چه تصمیماتی هستند: طالبان در افغانستان، داعش در عراق، النصره در سوریه. تمام این‌ها انتخاب‌های اشتباه هستند. آیا این تقصیر ما است که انتخاب اشتباه نکردیم؟»

ظریف گفت: «درگیر این توهم نیستیم که می‌توانیم عربستان را از این منطقه کنار بگذاریم. معقتدیم که عربستان، بازیگری بسیار مهم در منطقه است و بایستی به نقش این کشور احترام گذاشت. اما انتظار داریم عربستان سعودی هم درک کند که ما بخش مهمی از این منطقه هستیم و آن‌ها هیچ وقت نمی‌توانند ایران را حذف کنند.»

وی تأکید کرد: «همان‌طور که ما تلاش نخواهیم کرد عربستان را حذف کنیم، عربستان سعودی هم باید توهم کنار زدن ایران را کنار بگذارد.»

ظریف گفت: «زمانی من پیامی به وزیر خارجه فقید عربستان سعودی فرستادم و به او گفتم که ما آماده گفت‌وگو با شما هستیم تا بتوانیم یکدیگر را در منطقه بپذیریم. او به من گفت: جهان عرب ربطی به شما ندارد. من به او می‌گویم: جهان عرب به ما ربط دارد. ما در منطقه هستیم؛ لازم است ما با یکدیگر برای امنیت این منطقه کار کنیم؛ و ما آماده هستیم با یکدیگر برای امنیت این منطقه همکاری کنیم.»

رئیس دستگاه دیپلماسی ایران در بخش دیگری از این گفت‌وگو به سیاست‌های ضد ایرانی ترامپ پرداخت. وی گفت: «آمریکا واقعیت‌های منطقه را درک نکرده است. وقتی رئیس‌جمهور ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و از ایران به عنوان یک 'دیکتاتوری در نقاب دموکراسی' نام می‌برد، این واقعیت را فراموش می‌کند که در کشورهایی که متحد آمریکا هستند، مفهومی به نام صندوق رأی وجود ندارد.»

او گفت: «امروز ما داریم در برخی از کشورهای متحد شما، اعطای حق رانندگی به زنان را جشن می‌گیریم! واقعیت‌ها را در نظر بگیرید. آمریکا می‌خواهد تمام این واقعیت‌ها را نادیده بگیرد.»

ظریف گفت: «در ۱۱ سپتامبر، چند نفر ایرانی دخیل بودند؟ من به ایرانی‌های داخل آمریکا می‌بالم. ایرانی‌های داخل آمریکا، رهبران تجارت و محافل علمی هستند، اما ایرانی‌ها از ورود به آمریکا منع می‌شوند و شهروندان همان کشورهایی که برج‌های تجارت جهانی را منفجر کردند می‌توانند با آزادی کامل به آمریکا بیایند.»

او گفت: «من نمی‌خواهم کسی از آمدن به آمریکا منع شود، اما مطمئناً نمی‌توانم بپذیرم هیچ رئیس‌جمهور آمریکا به کشور من توهین کند.»

وزیر خارجه ایران به سوالات مجری برنامه درباره برنامه موشکی هم جواب داد و گفت: «سال گذشته عربستان سعودی ۶۷ میلیارد دلار برای خرید تسلیحات هزینه کرد. امارات ۱۴ میلیارد برای تسلیحات هزینه کرد. بودجه دفاعی ایران ۶ میلیارد دلار است.»

وی گفت:ا «آیا ما موظف هستیم از ۸۰ میلیون ایرانی دفاع کنیم یا خیر؟ این مردم، هشت سال مورد حمله قرار گرفتند. همه از صدام حمایت کردند. وقتی صدام داشت از سلاح‌های شیمیایی علیه غیرنظامیان ما استفاده می‌کرد، برای هیچ کس اهمیتی نداشت. به خاطر دارم به عنوان یک دیپلمات جوان نزد رئیس شورای امنیت رفتم و گفتم که آقای رئیس دارند از سلاح‌های شیمیایی علیه ایران استفاده می‌کنند. این را علناً می‌گویم. او به من گفت که من مجاز نیستم با تو درباره این صحبت کنم.»

وزیر خارجه ایران گفت: «مردم ما با موشک مورد حمله قرار می‌گرفتند، ما یک موشک نداشتیم که از خودمان دفاع بکنیم. یک عدد موشک نداشتیم که از آن به عنوان بازدانده استفاده کنیم. حالا دارند به من می‌گویند سلاح شیمیایی برای آن‌ها خط قرمز است؟ مزخرف است! از ایرانی‌ها بپرسید. هیچ ایرانی فکر نمی‌کند استفاده از سلاح شیمیایی، برای هیچ کشور غربی خط قرمز است، چون شما استفاده از آن سلاح‌ها توسط عراقی‌ها علیه غیرنظامیان را تحمل کردید. در سردشت از سلاح‌های شیمیایی علیه غیرنظامیان استفاده شد، اما خبری از محکومیت آن توسط جامعه بین‌المللی نبود.»