استاد دانشگاه ویسکانسین آمریکا در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجو:

دولت برجام را بیش از آنچه ارزش داشت معرفی کرد/ نئولیبرال‌های وطنی نمی‌دانند شرکت‌های چند ملیتی تهدید جدی علیه منافع ملی ایجاد می‌کنند

عبدالله صوفی گفت: نئولیبرال‌های وطنی نمی‌دانند شرکت‌های چند ملیتی تهدید جدی علیه منافع ملی ایجاد نموده، وابستگی سیاسی کشور مهمان را به قدرت‌های بزرگ ایجاد کرده و باعث رشد فساد مالی می‌شوند.

کد خبر: ۶۳۷۳۲۷

شنبه - ۲۲ مهر ۱۳۹۶ / October 14, 2017

دکتر عبدالله صوفی، استاد دانشگاه ویسکانسین آمریکا در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجو با اشاره به ادعای گشایش اقتصادی پسابرجام گفت: دولت برجام را بیش از آنچه ارزش داشت به مردم ایران معرفی کرد. این یک اشتباه سیاسی استراتژیک بود. من از همان روز اول می‌دانستم با رخ دادن برجام هم مشکل روابط ایران با آمریکا و اروپا حسنه نخواهد شد. چرا که کشور‌های غربی از موضوع تحقیقات هسته‌ای ایران به عنوان ابزاری برای فشار علیه ایران استفاده می‌کردند.
وی افزود: علاوه بر آن، افرادی بیان می‌داشتند که توافق هسته‌ای باعث سرازیر شدن سرمایه خارجی به کشور، بهبود کسب و کار و رشد اقتصادی خواهد شد آگاهانه و یا نا دانسته از تئوری نئولیبرالی نئوکلاسیکی پیروی می‌کردند و هیچگاه نتوانستند جواب دهند که با وجود روابط حسنه بسیاری از کشور‌های دنیای سوم با کشور‌های غربی چرا شرایط نامناسب اقتصادی در آن کشور‌ها رواج دارد.
این کارشناس اقتصادی با انتقاد از نئوکلاسیک‌ها خاطر نشان کرد: حامیان سیاست در‌های باز و سرمایه خارجی نمی‌دانند که سرمایه خارجی در صورتی می‌تواند نقش مثبت نظریه نئوکلاسیکی را ایفا نماید که شرایط لازم سرمایه اجتماعی، نظام موثر قانونی، موجودیت حداقل رانت خواری و فساد مالی و بلاخره ثبات سیاسی که در کشور‌های پیشرفته اقتصادی وجود دارد در کشور وارد کننده سرمایه خارجی موجود باشد. واضح است که چنین شرایطی در بسیاری از کشور‌های در حال توسعه موجود نیست. همچنین نئولیبرال‌های وطنی نمی‌دانند و یا نمی‌خواهند قبول کنند که شرکت‌های چند ملیتی تهدید جدی علیه منافع ملی ایجاد نموده، وابستگی سیاسی کشور مهمان را به قدرت‌های بزرگ ایجاد کرده و باعث رشد فساد مالی و اقتصادی می‌شوند.
وی افزود: من با این نظریه که هرگونه سرمایه‌گذاری خارجی مثبت است بشدت مخالفم. ژاپنی‌ها در بدترین شرایط اقتصادی هم که بودند با هرگونه سرمایه‌گذاری خارجی موافق نبودند و فقط سرمایه گذاری ها‌ی خارجی را پذیرا بودند که باعث افزایش توان فناوری بنگاه‌های ژاپنی می‌شد. ژاپنی‌ها دید استراتژیک به سرمایه خارجی داشتند و خواهان این بودند که از سرمایه گذاری خارجی به عنوان ابزاری برای رشد فناوری در ژاپن استفاده کنند. چین امروز هم دقیقا همین سیاست را دنبال می‌کند.