رئیس مرکز آموزشی پژوهشی درمانی طالقانی:

عمل موفقیت آمیز پیوند عصب توسط متخصصان علوم پزشکی مشهد انجام شد

رئیس مرکز آموزشی پژوهشی درمانی طالقانی از مراکز زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی مشهد از انجام عمل موفقیت آمیز پیوند عصب در این مرکز خبر داد.

کد خبر: ۶۴۸۸۱۴

يکشنبه - ۰۵ آذر ۱۳۹۶ / November 26, 2017

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، وجدانی، رئیس مرکز آموزشی پژوهشی درمانی طالقانی از مراکز زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی مشهد از انجام عمل موفقیت آمیز پیوند عصب در این مرکز خبر داد.

این عمل توسط مهدی آبیلی، جراح مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد بر روی یکی از ورزشکاران تکواندو کار که دچار آسیب عصب آگزیلری شده بود، با موفقیت انجام شد.

آبیلی جراح مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد نیز در این خصوص بیان کرد: این بیمار از بازیکنان تیم ملی تکواندو بود که در حین تمرین دچار دررفتگی شانه و آسیب عصب آگزیلری شده بود.

وی خاطرنشان کرد: در این عمل، یک شاخه از عصب عضله سه سر بازوی بیمار گرفته و به عصب آگزیلر با موفقیت پیوند شد.

جراح مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد حال عمومی بیمار را مطلوب اعلام کرد و گفت: این ورزشکار پس از طی دوران نقاهت بار دیگر به تمرین های تیم ملی بازگشته است.

وی با بیان اینکه عمل پیوند عصب در مورد نوزادانی که در زمان تولد دچار آسیب عصب شبکه بازویی می شود نیز قابل انجام است تاکید کرد: این عمل در مورد نوزادان محدودیت زمانی دارد و اگر بیش از چهار تا شش ماه بگذرد این عمل قابل انجام نیست.

آبیلی خاطرنشان کرد: با انجام این عمل حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد از ظرفیت اندام برای حرکت برگردانده می شود و نوزادان زیادی در دنیا هستند که این عمل برایشان انجام می شود و هم اکنون قابلیت انجام این عمل در مشهد و در بیمارستان طالقانی وجود دارد که نیازمند اطلاع رسانی و آگاهی خانواده ها می باشد.

این جراح مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد در خصوص بیماران آسیب نخاع گردنی که از چهار دست و پا فلج هستند و از دستها و پنجه هایشان نیز نمی توانند استفاده کنند و برای خوردن و آشامیدن و راه بردن ویلچر باید اطرافیان کمکشان کنند، اظهار داشت: برای پاهای این بیماران کاری نمی توان انجام داد؛ ولی در مورد دستهایشان، تکنیکهایی وجود دارد که می توان با انجام آن و پس از انجام پیوندعصب و با فیزیوتراپی، بیماران بعد از ۴ تا ۶ ماه کم کم دستهایشان راه افتاده در حدی که بتوانند غذا بخورند، آب بیاشامند و ویلچرشان را خودشان راه ببرند.