گزارش محسن مهدیان از وقایع خیایان انقلاب

روایت یک شاهد عینی از معطلی دو ساعته بین معترضین خیابان انقلاب

از حافظ تا آزادی اومدم. چند نکته‌ای که دیدم را خلاصه از همینجا توی خیابون مینویسم. طبیعی است که این مشاهدات من است و همه صحنه‌ها را ندیدم. از ساعت ۱۶ تا ۱۸.

کد خبر: ۶۵۶۴۳۰

شنبه - ۰۹ دی ۱۳۹۶ / December 30, 2017

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، از حافظ تا آزادی اومدم. چند نکته‌ای که دیدم را خلاصه از همینجا توی خیابون مینویسم. طبیعی است که این مشاهدات من است و همه صحنه‌ها را ندیدم. از ساعت ۱۶ تا ۱۸.

یکم) چندتا از رفقای طلبه اومدن که اگر مردم عادی معترض به وضعیت اقتصادی را دیدند، بروند و باهاشون صحبت کنند. همدردی کنند و امیدواری دهند. اما خبری نبود و دست خالی برگشتند.)

دوم) عمده کسانی که اومدن تماشاچی اند. حقن هم هیجان داره. هم حس کنجکاوی و هم تازگی. شاید کمی هم دلهره شیرین.

سوم) معترضین در سه بخش اجتماع کردند. عده‌ای در دانشگاه تهران. کمتر از ۱۰۰ نفر داخل یک پاساژ مقابل دانشگاه و حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر نرسیده به یادگار امام. داخل پاساژ تعدادی دختر و پسر دست می‌زدند و شعار می‌دادند: مرگ بر دیکتاتور. علیه رهبری و آخوندا هم شعار دادند. تعدادی از دختر و پسرا هم انقدر هیجان زده بودند که روی پا نبودن. یه گوشه هم آتیش درست شد که فوری جمع و جورش کردند. نرسیده به یادگار جمعیت بیشتر بود. کل خیابان را بسمت غرب گرفته بودند و راه می‌رفتند. شعار نه غزه و نه لبنان مهمترین شعارشون بود. سن و سال شون بین ۲۰ تا ۳۰ سال است. خیلی جوانند. اصن ۸۸ را خیلی هاشون ندیدن که بخواد شبیه اون روزا باشن. برای همین خبری از شعار‌های سنتی سبز‌ها نیست.

چهارم) برخورد ناجا را خیلی خوب دیدم. با آرامش تماشا می‌کردن. به نظرم راه همینست. اجازه بدن اینا در یک‌حلقه بسته جمع شوند و شعار بدن.

پنجم) حقن مردم عادی شاکی اند و اعتراض شون رو به حالت غرغر به زبون میارن. ترافیک عجیبی است. فکر کنم میشد از قبل برای محدودیت عبور و مرور ماشین‌ها در این مسیر‌ها چاره‌ای کنند.