آسيب شناسي تعاملات ادبي در همايش شاعران ايران و جهان

شيوه شعر و شعور و شرف

نوع تعاملي كه قرار است در همايش شاعران ايران و جهان ميان شاعران خارجي و ايراني پديد آيد و افراد بدان ترغيب شوند از كدام جنس است؟ و اساساً برآمدگان و فرازمندان عرصه شعر و ادب اين تعامل را بر كدام محورها و بر چه اصولي براي خود ترسيم نموده و به تصور كشانده و تصوير كرده اند؟

کد خبر: ۶۵۹۶۲

دوشنبه - ۳۰ فروردين ۱۳۸۹ / April 19, 2010

نوع تعاملي كه قرار است در همايش شاعران ايران و جهان ميان شاعران خارجي و ايراني پديد آيد و افراد بدان ترغيب شوند از كدام جنس است؟ اين همايش بزرگ و گردهمايي ارزشمند كه برآمدگان و فرازمندان عرصه شعر و ادب در آن نقش اصلي و تعيين كننده را دارند چگونه قرار است به اين مهم دست يابد و اساساً اين تعامل را با كدام شكل و شمايل و بر كدام محورها و بر چه اساس و اصولي براي خود ترسيم نموده و به تصور كشانده و تصوير كرده اند؟

اينكه اين «حضور» و «شعرخواني» بتواند در رفع چهره مخدوشي كه رسانه هاي جائر از ايران و ايراني و حكومت جمهوري اسلامي براي مردم ساير ملل به تصوير كشانده اند، موثر و موفق باشد، قطعاً بهره و فايده بزرگ و سترگ و خطيري است، اما آيا به واقع و در اصل، اين نتيجه مي تواند محصول اين شكل از صورت و اجراي برنامه هاي در حد همايش شاعران ايران و جهان باشد؟

اين بهره معنوي ارجمند در كنار ساير دستاوردهاي بالقوه و محتملي كه براي چنين جمعي قابل تصور است و از آن جمله آشنايي هر چه بيشتر شاعران و ديگر حضار جلسات همايش با يكديگر و آشنايي ميهمانان خارجي و داخلي با فرهنگ و منش نمايندگان سفيران فرهنگي ملل مختلف، چگونه قابل دستيابي است؟

تجربه نشان داده است كه بعضي از اين دست برنامه ها جز «ظاهر» و «قالب» ي براي پر شدن «بيلان كاري» مديران و خاصه خرجي مسئولان در جهت هر چه پر رنگ تر كردن دوران مديريت خود و نيز حظ بردن گروهي از شاعر پيشه گان كه شعر و شاعري را وسيله تكسب و تعيش خود قرار داده اند، نيست و بعضي از اين همايش ها و سمينارها و... و ديگر «... يش» و «... ار» هاي ديگر كه وسيله اي جز براي حيف و ميل شدن بيت المال نيستند و البته پر شدن كيسه عده اي و  انگشت حسرت بر دهان ماندن عده اي ديگر!

حقيقت آن است كه حجم و كميت يك برنامه نمي تواند و نبايد مايه و پايه برنامه ريزي ها و تنها نماد و نمودار برنامه ها براي مديران و مسئولان و برگزاركنندگان آنها باشد و بماند.

حقيقت امر در «كيفيت» و چگونگي انجام و فرجام و خروجي و محصولات فكري و فرهنگي و هنري يك برنامه است كه عيار آن در محك آنچه پس از آن و در حين آن رخ خواهد نمود و چفته و انبان مخاطبان را رونق انديشگي و معرفتي خواهد بخشيد، عيان مي شود.

عيار عيان اين محك خوردگي ها نه در سخنران هاي پر طمطراق افتتاحيه و اختتاميه، بلكه در لحظات برگزاري جلسات انس و محافل فكري و فرهنگي و ادبي اين برنامه هاست كه صورت مي پذيرد، شكل مي يابد و رشد مي كند.

باشد كه نخستين همايش شاعران ايران و جهان محمل و محفلي شود براي رسيدن به آن اهداف بلندي كه شعر براي آن به شعور و شرف، زيبايي و غنا و ارزش بخشيده است./انتهاي پيام/