تقديم به تيمارگر جراحت عشق، حضرت زينب (س)

يا كاشف الكرب

بازيگر دشت كربلا زينب بود            افشاگر سر نينوا زينب بود در معركه شگفت صحراي جنون      همدوش حسين سر جدا زينب بود

کد خبر: ۶۵۹۷۳

دوشنبه - ۳۰ فروردين ۱۳۸۹ / April 19, 2010

«الهه درد»

مهتاب بخون گرفته شب!
اي دختر آفتاب! زينب!

اي وارث درد و رنج آدم!
پاييز تر از خزان عالم!

اي باغ پر از شكوفه غم!
وي دشت بنفشه هاي ماتم!

تنديس غم و الهه درد!
اسطوره صبر و اسوه مرد!

گلواژه ي شعر آفرينش!
آيينه ي آفتاب بينش!

بانوي زمين و آسمان ها!
خاتون عفيف هر دو دنيا!

تيمارگر جراحت عشق!
شيريني و هم ملاحت عشق!

سجاده نشين عرصه جنگ!
از سوز تو آب شد دل سنگ!

اي قافله دار اشك و فرياد!
آواره ي دشت هاي بيداد!

حوراي تشيع و امامت!
وي شيوه حيدري كلامت!

در اوج سكوت و وحشت شر!
مي كرد خطابه ي تو محشر!

آوخ كه چگونه بر تو بگذشت!
آن شام شگفت و غربت دشت!

اي اسوه صبر و بردباري!
كوه از تو گرفته پايداري!

ماييم ولي ز غصه بي تاب!
اين دلزده را ز درد، درياب!

ماييم و دلي ز درد لبريز!
پاييزتر از غروب پاييز!

با ما نظري چو كيميا كن!
يك فاطمه درد را، دوا كن!

فرياد ز اضطرار، مضطر!
الغوث، شفيع روز محشر!

اي گوهر شب چراغ در شب!
دردانه در حجاب زينب (س)!

ابوالفضل فيروزي (ني نوا)

/انتهاي پيام/