سرپرست گروه جهادی بشری:

مردم روستای آب‌باریک با مبلغ ماهیانه ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار تومان زندگی می‌کنند!/ حتی برای دادن اسکان هم به ما کمک نکردند

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی کرج گفت: مردم روستای آب باریک از نظر معیشتی در وضعیت مناسبی قرار ندارند و حتی می‌توان گفت که آنان با مبلغ ماهیانه ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار تومان گذران زندگی می‌کنند.

کد خبر: ۶۷۷۶۴۴

چهارشنبه - ۲۲ فروردين ۱۳۹۷ / April 11, 2018

محمدجواد فروغی سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی کرج در گفت‌وگو با خبرنگار گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو در خصوص حضور این گروه جهادی در روستای آب باریک منطقه زلزله زده سرپل ذهاب گفت: تعداد ۳۰ نفر از دانشجویان این دانشگاه از ۷ تا ۱۵ فروردین در روستای آب باریک سرپل ذهاب حاضر شدند که ۱۸ دانشجوی برادر و ۹ دانشجوی خواهر به انجام خدمات عمرانی و فرهنگی مشغول شدند.

فروغی ادامه داد: چون مناطق زلزله زده کرمانشاه شرایط خاصی دارد؛ آقایون کار‌های سازندگی و عمرانی را در دست گرفتند و خانم‌ها کار‌های فرهنگی و اجتماعی را عهده دار شدند که هر کدام از این موارد کار‌های گسترده‌ای را شامل می‌شود.

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی با اشاره به فعالیت‌های عمرانی گفت: این کار‌ها از قبیل پی ریزی، دیوارچینی، آجرچینی، سیم کشی و لوله کشی خانه‌ها و ساختمان‌های نیمه کاره است و خانم‌ها در بحث فعالیت‌های فرهنگی مشاوره و التیام بخشی، بازی‌های کودکانه و ساخت کاردستی با بچه‌های روستا، آموزش گلیم بافی و حصیربافی به خانوم‌های روستا ورد کردند.

به مناسبت روز پدر به اهالی منطقه گل اهدا شد

وی با اشاره به برنامه‌های صورت گرفته در طی مدت زمان حضور گروه بشراء در مناطق زلزله زده تصریح کرد: در روز ولادت علی ابن ابی طالب (ع) و به مناسبت روز پدر به اهالی منطقه گل اهدا شد و همچنین در روز پایانی حضورمان در منطقه مراسم اختتامیه‌ای برگزار کردیم که برنامه‌های متنوعی اجرا شد.

فروغی اظهار داشت: به دلیل اینکه اکثر ساختمان‌ها و منازل این منطقه تخریب شده بود و عمده ساختمان‌ها در وضعیتی بود که نه توان ادامه ساخت آن وجود داشت و نه تخریب کامل آن؛ لذا برخی از این منازل را بازسازی کردیم.

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی تصریح کرد: برخی از این منازل که وضعیت مناسبی نداشتند، ابتدا دیوار‌های ناامن آن را تخریب کردیم؛ سپس پی آن را کندیم و مجدد بازسازی کردیم و برخی دیگر از منازل را که خود اهالی تخریب کندن پی آن را انجام داده بودند، ما فقط پی ریزی و دیوارچینی آن را انجام دادیم و برخی دیگر از منازل که دیوارش کاملا ترک برداشته بود را تخریب کردیم و به جای آن دیواری جدید احداث کردیم.

وی با اشاره به کار‌های فنی عمرانی صورت گرفته تصریح کرد: لوله کشی کانکس‌ها و سرویس‌های بهداشتی آنان ترمیم شده و نواقصی که داشتند را برطرف کردیم. شلنگ و روشویی نیز برای آنان تهیه و نصب شد و در بحث سیم کشی برق آنان نیز ورود کردیم و تعدادی از کانکس‌ها و منازل را برق کشی کردیم.

کمک به همنوع برای بچه‌های گروه لذت‌بخش بود

فروغی در پاسخ به این سئوال که آیا اجرای اردوی جهادی در تعطیلات ایام نوروز برای دانشجویان سخت بود یا خیر؟ گفت: فضای کمک به همنوع و رفع نیاز‌های هموطنان به قدری قابل لمس بود که بچه‌های گروه کمک به همنوع را مهمتر می‌دانستند و انجام این کار‌ها برای همه بچه‌ها لذت بخش بود و نشاط و رضایت مردم با هیچ چیزی قابل مقایسه نیست و واقعا بخاطر نشاط مردم بچه‌های گروه هیچ سختی احساس نمی‌کردند.

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی بیان داشت: تنها مساله‌ای که یک مقدار بچه‌ها را اذیت کرد، زلزله‌های منطقه بود و در طول مدت زمانی در آنجا حضور داشتیم ۴ بار زلزله آمد که به این فکر می کردیم اهالی آن مناطق چطور با وجود این همه زلزله کنار آمده‌اند.

وی با بیان اینکه آن منطقه به شدت زلزله خیز است و بسیاری از مردم دیگر تمایلی به ساخت خانه ندارند و می‌گویند به زندگی در کانکس ادامه خواهیم داد، گفت: دلداری به این افراد کاری بود که به ما قوت قلب می داد، زیرا همه افراد منطقه به نوعی داغدار بودند. بعضی خانه زندگی و بعضی عزیزان خود را از دست داده بودند و ایجاد فضای مفرح و بانشاط برای دور کردن غم و غصه این افراد واقعا کم نظیر بود.

فروغی افزود: بچه‌های گروه حتی پس از پایان کار و در اوج خستگی هنگام نماز و ناهار با کودکان روستا فوتبال بازی می‌کردند که این مورد هم در نوع خودش بسیار جذاب بود که برگشت ما به شهر هم برای خودمان و هم برای مردم روستا بسیار سخت بود.

بچه‌های گروه جهادی هنگامی که کار می‌کردند از اهالی روستا انرژی می گرفتند

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی با اشاره به استقبال مردم اهالی مناطق زلزله زده از دانشجویان و گروه‌های جهادی اظهار داشت: روستای آب باریک جز معدود روستا‌های شیعه نشین بود که تعدای شهید تقدیم این کشور کرده‌اند و از این روستا می‌توان به راحتی کوه‌های بازی دراز را مشاهده کرد. بچه‌های گروه هنگامی که کار می‌کردند از اهالی روستا انرژی می گرفتند و با وجود اینکه خودشان نیاز به کمک داشتند آن چه را که داشتند در طبق اخلاس گذاشته و حتی بسیاری از اوقات بچه‌های گروه را به صرف ناهار دعوت می‌کردند و اگر قبول نمیکردیم ناهار می‌شدند.

وی ادامه داد: وقتی پی ریزی خانه‌ای را انجام دادیم، صاحب خانه به قدری به ما کمک کرد که به دلیل کمر درد راهی بیمارستان شد و می‌توان گفت که استقبال بی نظیری داشتند؛ به طوری که گا‌ها ما شرمنده آنان می شدیم و حتی گا‌ها تا حدی فداکاری می کردند که وقتی می‌خواستیم به آنان کمک کنیم، قبول نمی‌کردند و می گفتند فلان کس اولویت بیشتری به کمک دارد.

فروغی در پاسخ به این سوال که آیا گروه‌های جهادی دیگری در منطقه حضور داشتند؟ جواب داد: به جز گروه جهادی بشراء نیز یک گروه جهادی دیگر از سپاه ناحیه امام حسن مجتبی و بسیج دانشجویی استان البرز حضور داشت که آن گروه زودتر از ما در منطقه حضور داشت و زودتر از ما منطقه را ترک کرد و به نوعی کار‌هایی که انجام دادیم ادامه کار‌های گروه قبل از خودمان بود.

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی تصریح کرد: تفاوت کار ما با گروه قبلی اینطور بود که آنان دوتا پروژه در دست داشتند، اما در میان مردم بودیم و بخشی که نیاز به کمک داشت را رفع نیاز میکردیم.

همچنان تعدادی از مردم در چادر زندگی می‌کنند

وی در پاسخ به این سوال که وضعیت کنونی روستا در چه وضعیتی قرار دارد؟ گفت: روستای آب باریک کلا ۸۲ خانوار دارد و با گذشت این همه وقت از زمان به وقع پیوستن زلزله و با وجود کمک‌های بیشمار مردم، اما همچنان تعدادی از مردم در چادر زندگی می‌کنند و حتی تعدادی از مردم پول خرید لوله برای لوله کشی را نداشتند و ما از هزینه‌های خود بچه‌های گروه کم کردیم تا اقلام مورد نیاز برای روستا را فراهم کنیم.

فروغی اظهار داشت: یکی از مشکلات عمده در این روستا که اهالی بیشتر به خواهران گروه می گفتند، بحث مشکل مالی بود و چون مرزنشین هستند، کمتر به آنان توجه شده و به دلیل نیازی که در این روستا احساس کردیم در تیر ماه مجدد به روستای آب باریک برمیگردیم و یک اردوی جهادی دیگر در این منطقه برگزار خواهیم کرد.

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی تصریح کرد: برای اجرای اردوی جهادی در تیرماه به دنبال این هستیم تا بتوانیم بودجه‌ای را تامین کنیم تا برای اجرا کار‌ها دستمان باز باشد و مقداری مصالح تهیه تهیه کنیم و برق کشی و لوله کشی آنان را راه اندازی کنیم تا حداقل در مسائل ابتدایی مشکل نداشته باشند، زیرا بودجه فعلی بسیار اندک است و حداکثر خورد و خوراک بچه‌های گروه را تامین کند.

هیچ کمکی از خیرین و مراکز دولتی دریافت نکردیم

وی با اشاره به سوالی در مورد بودجه‌ای که صرف این اردوی جهادی شد گفت: نه از خیرین کمکی به ما داده شد و نه از مراکز دولتی پولی دریافت کردیم؛ بلکه فراخوانی برای جمع آوری کمک منتشر کردیم، اما انتظار ما بیشتر از چیزی بود که جمع آوری شد. بسیج دانشجویی مقداری هزینه در اختبار ما قرار داد و دانشگاه نیز در حد خرید اقلام فرهنگی مقداری هزینه پرداخت کرد.

فروغی بیان داشت: اگر خیرینی خواستند کمک کنند بدانند که کمک هایشان مستقیم به دست مردم زلزله زده و نیازمند میرسد و تمام کار‌هایی که در این مدت انجام دادیم به صورت عکس و کلیپ آمادست و همه چیز شفافیت کامل را دارد و خواهند فهمید کمکشان در چه جایی و حتی در منزل چه کسی و برای چه کاری هزینه خواهد شد.

سرپرست گروه جهادی بشری دانشگاه خوارزمی با بیان اینکه شغل اهالی منطقه که بیشتر دامدار بودند از بین رفته است، افزود: از نظر معیشتی در وضعیت مناسبی قرار ندارند و حتی می‌توان گفت که آنان با مبلغ ماهیانه ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار تومان گذران زندگی می‌کنند که باورش برای هرکسی سخت است.

برای اسکان بچه‌ها از هلال احمر چادر خواستیم ولی کمکی به ما نکردند

وی در مورد محل اسکان گروه جهادی بشراء توضیح داد: در ابتدای حضور در منطقه، چون گروه جهادی دیگری قبل از ما در منطقه حضور داشت در پایگاهی اسکان پیدا کردیم که به دلیل سست بودن در یکی از زلزله‌هایی که پیش آمد یکی از دیوار‌های آن فرو ریخت و ما پیش از رفتن از هلال احمر درخواست کمک کردیم که برای اسکان بچه‌ها چادر تهیه کنیم که با همکاری نداشتند، اما بعد از رفتن گروه جهادی قبلی، ما در جای آنان و در مدرسه‌ای که بودند مستقر شدیم.

فروغی در پایان به سوال خبرنگار خبرگزاری دانشجو مبنی بر حال و هوای منطقه و احساس کمک به همنوع گفت: افراد این منطقه علیرغم همه مشکلات و سختی‌های موجود، اما مردم بسیار شادی بودند و هیچگاه متوجه غم آنان نمیشدیم و همیشه در حال گفت و گو و شوخی و تشکر بودندو واقعا رفتار بی نظیری داشتند. در سوی دیگر بچه‌های گروه بودند که نسبت به یکدیگر بسیار فداکاری می‌کردند و نمیگذاشتند مشکلی برای هم پیش بیاید و فضای از خود گذشتگی بسیار جالب و غیرقابل وصف بود.