مرز دانش/

انقلابی در صنعت حمل‌ونقل دنیا/ تجربه‌ای به هیجان‌انگیزی هایپرلوپ و تندی سرعت صوت

با ارائه طرحی نو از حمل‌ونقل با سرعت مافوق صوت، شرکت‌های دنیا ضمن رقابتی سخت و هیجان‌انگیز در پی گسترش صنعت حمل‌ونقل با سیستم هایپرلوپ هستند.

کد خبر: ۶۸۳۹۵۳

شنبه - ۲۲ ارديبهشت ۱۳۹۷ / May 12, 2018

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محیامعصومی- زمانی انسان‌ها دغدغه جابجایی و حمل‌ونقل کالای خود را با حیوانات داشتند و برای آن روز‌ها و حتی ماه‌های زیادی را صرف می‌کردند، اما امروزه دیگر خبری از این حرف‌ها نیست و مسافت‌های طولانی زمان‌بر با ماشین، قطار و هواپیما به حداقل می‌رسند.

از آنجایی که انسان‌ها همواره به داشته‌های خود قانع نبوده و به فکر واقعیت بخشیدن به رویاهایشان بوده‌اند، در دنیای امروز جنون و عشق به سرعت بالا، باعث کشف نوع جدیدی از حمل و‌نقل سریع شده است، حمل‌ونقلی که می‌تواند در یک چشم برهم زدن شما را به دورترین نقطه شهر یا حتی کشورتان برساند؛ این امر شاید تجلی‌گر جمله معروف "وقت طلاست" باشد که بشر برای بهتر استفاده کردن از زمان خود به هرکاری دست می‌زند و هرچیزی را آزمایش می‌کند.

در شرایط کنونی طراحان و شرکت‌های پیشرفته به تکنولوژی جدیدی دست یافتند که بعنوان تجربه‌ای تازه از حمل‌ونقل سریع بر سرزبان‌ها افتاده است. آری، "هایپرلوپ"، یک روش جدید سفر با سرعت مافوق صوت است که توسط" ایلان ماسک" یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های علمی در عرصه فضا و بنیانگذار شرکت‌هایی همچون تسلا موتورز و اسپیس‌اکس مطرح شده و گویا قرار است در سال‌های پیش‌رو انسان‌ها و کالا‌ها را با سرعت ۱۲۲۰ کیلومتر بر ساعت یعنی حدود سرعت صوت جابه‌جا کند.

۶۰۰ کیلومتر را در ۳۰ دقیقه طی کنید
در این نوع حمل‌ونقل کپسول‌های بزرگ در داخل لوله‌هایی با شرایط خلا (برای حذف اصطکاک)، قرار می‌گیرند که سرعتی بالغ بر ۱۲۲۰ کیلومتر بر ساعت دارند، هایپرلوپ با استفاده از فشار هوایی که از عقب وسیله وارد و از خروجی‌های پائین آن به بیرون رانده می‌شود، حرکت می‌کند. با این سرعت می‌توان مسیر حدود ۶۰۰ کیلومتری را تنها در ۳۰ دقیقه طی کرد.

این طرح تا اینجا شبیه به مترویی پرسرعت به نظر می‌رسد، اما تفاوت عمده آن با مترو این است که قطار‌ها یا محفظه‌های حامل انسان‌ها روی ریل حرکت نمی‌کنند بلکه آن‌ها درون تیوب‌هایی با خلاء جزئی و روی لایه‌ای از هوا با کمک تعلیق نیروی الکترومغناطیسی حرکت خواهد کرد، ماسک معتقد است که فراهم کردن تیوب خلاء کاری دشوار و کافی است که نشتی کوچکی صورت بگیرد تا کل سیستم از کار بیفتد.

در این سیستم، مسافران به صورت انفرادی یا گروهی در جایگاهی قرار می‌گیرند و سپس به کمک آهنربا‌های بزرگی بالا برده می‌شوند تا در کپسول‌ها قرار گیرند. هرکپسول به اندازه شش تا هشت مسافر جا دارد و در عرض ۳۰ ثانیه مسافران پیاده و سوار خواهند شد.

برترین مهندسان دنیا در خدمت فناوری هایپرلوپ
درواقع ماسک طی مقاله‌ای، یک قطار فوق سریع را که با سرعت ۱۳۰۰ کیلومتر در ساعت درون لوله‌ای حرکت می‌کند، توصیف کرد و پس از ارائه این طرح، دو شرکت با نام‌های Hyperloop One و HTT سریعا کار روی ایده ماسک را آغاز کردند.

هایپرلوپ وان یکی از شرکت‌های فعال در پروژه هایپرلوپ با عزم راسخی به انجام تحقیق و توسعه برای اجرای نهایی این پروژه می‌پردازد و در حال حاضر بیش از ۱۵۰ میلیون دلار روی این پروژه سرمایه‌گذاری کرده، همچنین شرکت HTT برترین مهندسان سراسر دنیا را برای تحقق این طرح پیشنهادی به خدمت گرفته است.

از فرصت تا خطراتی که انسان‌ها را تهدید می‌کنند

مدیران شرکت‌های ساخت این پروژه همه چیز در رابطه با این پروژه را یک فرصت می‌دانند. ستون‌های تکیه‌گاه لوله‌ها، ضد لرزه هستند و در واقع به دلیل اینکه قادر به پاکسازی دی‌اکسید‌کربن‌اند، می‌توان آن‌ها را مزارع عمودی نامید. مسیر هم می‌تواند طولانی‌ترین بیلبورد روی زمین باشد، که خود درآمدزایی جداگانه‌ای دارد.

با وجود این موفقیت بزرگ، تا تبدیل شدن هایپرلوپ به سیستم حمل و نقل نوین در راستای جابه‌جایی مسافران با سرعت ۱۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، فاصله زیادی باقی است. بسیاری بر این باور هستند که این نوع جابه‌جایی در فواصل زیاد همراه با حفظ شرایط ایمن عملا غیر ممکن است؛ به‌خصوص وقتی این نکته را در نظر بگیریم که محفظه این سیستم دارای انعطاف‌پذیری زیادی نیست و در شرایط آب و هوایی متفاوت دچار انبساط و انقباض می‌شود و ممکن است با ایجاد اختلال در حرکت این وسیله نقلیه، امنیت مسافران را به خطر بیندازد، همچنین اجرایی شدن این پروژه با هزینه بالای بهره‌برداری و موانع زیست محیطی مثل آلودگی صوتی مواجه است.

رقابت ادامه دارد..

در این مسیر کشور‌های مختلفی شروع به کار کردند و هریک سعی دارند اولین کشوری باشند که این پروژه را به ثمر می‌نشاند درواقع رقابت برای تجهیز خاورمیانه به سیستم حمل‌ونقل هایپرلوپ بیش از پیش داغ شده است؛ به عنوان مثال کشور‌های عربی هم فارغ از پرداختن به چاه‌های نفت خود این بار به فکر تجارتی نوع از این تکنولوژی افتاده‌اند.

بنا بر گفته ها، HTT قصد دارد خط موردنیاز برای هایپرلوپ را در ابوظبی بسازد و قرار است از سال ۲۰۲۰ این خط عملیاتی شود، بر اساس ادعای این شرکت ارتباط این کمپانی با مسئولان دولت ابوظبی عالی است. از سوی دیگر شرکت ویرجین هایپرلوپ وان که توسط ریچارد برانسون مدیریت می‌شود اخیراً اعلام کرده که قصد دارند طی ۲ یا ۳ سال آتی سیستم خود را (انتقال بار در بندر دبی) راه اندازی کند. به این ترتیب شاید HTT بدل به اولین شرکتی شود که این فناوری را برای استفاده تجاری اجرایی خواهد کرد.

اما ماجرای رقابت برای موفقیت در این تکنولوژی به همینجا ختم نمی‌شود و دانشگاه‌هایی نظیر MIT، دانشگاه صنعتی دلفت هلند و دانشگاه فنی مهندسی مونیخ نیز طرح‌های مفهومی هایپرلوپ را ساخته‌اند.

البته شرکت برگزارکننده (SpaceX) خاطرنشان کرده است که هیچ انسانی در جریان این آزمایشات روی نمونه‌های مفهومی ارایه شده از سوی شرکت‌کنندگان سوار نخواهد شد.

فضای داخلی هایپرلوپ به سبک BMW

از طرف دیگر در حالی که برخی از مدیران حوزه فناوری مانند ایلان ماسک و شرکت‌هایی نظیر اسپیس‌ایکس و ویرجین (Virgin) همچنان با سرعت بالا در توسعه سیستم حمل و نقل سریع هایپرلوپ (hyperloop) فعالیت می‌کنند، تیم طراحی بی‌ام‌و با طراحی یک فضای داخلی ایده‌آل در پروژه ویرجین، شرکت کرده است و بی‌ام‌و دیزاین‌ورکس (BMW Designworks)، کابین لوکس و آینده‌محور خود را برای پروژه ویرجین هایپرلوپ وان (Virgin Hyperloop One) عرضه کرد.

یوهانس لامپلا، مدیر طراحی استودیوی دیزاین‌ورکس در این باره بیان کرد: ما می‌خواستیم با طراحی پروژه ویرجین هایپرلوپ وان، یک نمایش بصری جدید برای حالت نوینی از سیستم‌های حمل‌ونقل عمومی ایجاد کنیم. این کپسول شامل امکاناتی مانند صندلی‌های چرمی قابل تنظیم، گرم و خنک‌شونده است که با صفحه نمایش لمسی دارای تنظیمات سفارشی مجهز می‌شود؛ همچنین چراغ‌های سقفی رنگی با قابلیت عملکرد هوشمند و سیستم سرگرمی ویدئویی با مجموعه‌ای از صفحه نمایش‌های داخلی برای رفاه بیش‌تر کاربران فراهم شده است.

با چنین رقابت و پیشرفتی به نظر می‌رسد در سال‌های نه چندان دور شاهد حمل‌ونقلی مدرن و بسیار جذاب خواهیم بود و دیگر فاصله بین شهر‌ها و کشور‌های مختلف معنایی نخواهند داشت. اینگونه است که ترکیب علوم مختلف و حذف مرز‌های دانشی سبب شکسته شدن مرز‌های جغرافیایی و بهره‌مندی مناسب از وقت و زمان می‌شوند.