نقبي به عقبه هنري تئاتر و نقد وضع امروز

در دفاع از هنر فاخر تئاتر

تئاتر، هنر فاخري است. جان مايه اش حضور و حس و گرماست و حركتش نشانه پويايي و جويايي.

کد خبر: ۶۸۵۵۵

دوشنبه - ۱۳ ارديبهشت ۱۳۸۹ / May 03, 2010

تئاتر، هنر شريف و با عزت نفسي است. زنده است. حضور دارد. دمادم و نفس به نفس.

تئاتر، هنر همه روزگاران است. اصالت و متانت و صبوري و دردمندي تئاتر، بازتاب روح زمانه است و آينه دل انسان هاي دوران.

تئاتر، هنر زندگي است و زندگي هنري. مي توان رد احساس گرم و شريف بازيگر را در هرم نفس هاي خسته و تاب كلمات بي قرارش گرفت و به كنه دل و ديده بازيگر رسيد.

تئاتر، ميراث دار كهن گنجينه مذهبي ما هم هست. «تعزيه» به عنوان يكي از غني ترين و هنرمندانه ترين و اصيل ترين وجوه نمايشي كه از دير بار گويا و جوياي رسم و مرام و آيين و تاريخ و معرفت بزرگان دين و پاكان و نيكان تمام روزگاران بوده است و البته يادآور حماسه خونين عاشورا و كربلا.

تئاتر، شكوه شگرف و بازتابندگي سترگ نفس آدمي است و نفس او كه تئاتر جلوه انسانيت انسان است در هماوردي حركت و كلمه.

ميزانسن تئاتري، اصالت و گرما و حس و قلب و تكاپو و بزرگي و عزت و صبر و شكوه را با هم دارد و دمادم.

تئاتر، رونق هنر است و مايه اتصال تصوير به انسان. تئاتر شكوه عظمت رستاخير هنر و بازجوينده روح مستقر در خلال زندگي امروز است.

با تئاتر مي توان هنر را كماكان زنده و اصيل نگاه داشت و به ژرفاي كهن اصالت غني و جانمايه هاي عزيزش،‌ به نظاره تماشاگه راز نشست.

تئاتر، هنر معصومي است و مظلوم. هنر صبوري است و زيبا، تئاتر هنر انسان است و برآمده جان و جهان او.

تئاتر، هنر مردم است. هنر دردها، ‌هنر آمال و آلام او و هنر واگويه هاي نحيف و بي تابش در كشاكش او، دوران كه نسل رو به انقراض انسان در گرداب و غرقاب مدرنيته و تكنولوژي آهن و پولاد، مي رود كه از دست برود.

مسخ ارزش هاي هنري و انساني در پيچش آهني تكنولوژي روز آمد، غنا و اصالت هنرهاي فاخر و دوست داشتني و انساني را هر لحظه، نحيف تر مي كند و گرد و غبار ساده خواهي و زورخواهي و بي حوصلگي، بر تاريخ بر ارج و پر قدر اين هنرهاي مردمي و آسماني، تيرگي و كدورتي انداخته است كه دل انسان را به درد مي آورد.

تئاتر اما، هميشه ارزش هاي كلاسيك و سنتي و انساني روح بشري را چه در وجه ساختاري و چه در باطن و فحواي دراماتيكش حفظ نموده و چه غمبار و تاسف آور است كه تئاتر امروز هم كم كم از دست برود و جلوه اي شود براي بازنمايي ابتذال و سخافت و ناراستي و زشتي.

اي كاش هنرمندان اصيل و مردمان هنرشناس نگذارند كه دامان پاك تئاتر به اين ناراستي ها و كژي ها و كاستي ها، آلوده شود و نگذارند ..../انتهاي پيام/