کلام امير(ع)

امارت و اسارت!

على عليه السلام مى‏فرمايد: «به هر كس مى‏خواهى نيكى كن تا امير او شوى! و به هر كس مى‏خواهى محتاج شو تا اسير او گردى! و از هر كس مى‏خواهى بى‏نياز شو تا همانند او شوى 1».

کد خبر: ۶۹۰۷۵

چهارشنبه - ۱۵ ارديبهشت ۱۳۸۹ / May 05, 2010

شرح و تفسير

در روابط اجتماعى افراد و ملّت‏ها، اين قانون با قدرت تمام حكومت مى‏كند كه: «حكومت از آنِ دستِ‏دهنده است، و دستِ گيرنده خواه و ناخواه زير دست است!» افراد و ملّت‏هاى نيازمند در واقع بردگانى هستند كه فرمان بردگى خود را با ابراز نياز و احتياج به ديگران امضاء كرده‏اند، بدين جهت تقاضاى كمك از ديگران در اسلام امرى نكوهيده و غير اخلاقى محسوب مى‏شود و تنها به افراد خاصّى اجازه اين كار داده شده است، بنابراين مسلمان واقعى كسى است كه بكوشد ارتباط اجتماعى خود را با ديگران بر اساس كمك متقابل قرار دهد، نه يك جانبه، و كمك گرفتن بلاعوض بايد مخصوص افراد معلول و از كارافتاده باشد «2».

نكته ديگرى كه از حديث جالب فوق استفاده مى‏شود اين است كه:

اسارت يا امارت، عزّت و ذلّت، خوشبختى و بدبختى، فقر و غنا و مانند آن امور تصادفى نيستند؛ بلكه معلول عواملى و علّت‏هايى هستند كه خود ما آن را فراهم مى‏كنيم. بايد سعى و تلاش كنيم تا عوامل نيك بختى و بدبختى را بشناسيم، تا به سراغ قسمت اوّل برويم و از دوم اجتناب كنيم.

1- بحارالانوار، جلد 74، صفحه 400 و 421 و جلد 72، صفحه 107 و جلد 71، صفحه 411.

2- يكصد و پنجاه درس زندگى، صفحه 26.

/انتهاي پيام/