عضو سابق شورای شهر تهران:

یک سال از ابتلای شهرتهران به بی برنامگی وسوء مدیریت می‌گذرد

عضو سابق شورای شهر تهران گفت: متاسفانه وضعیت امروز شهرداری تهران ماحصل انتخاب امروز نیست بلکه یک سال پیش چنین سرنوشتی برای آن نوشته شد. یک سال از ابتلای شهرتهران به بی برنامگی وسوء مدیریت می‌گذرد.

کد خبر: ۷۰۳۲۴۴

يکشنبه - ۲۱ مرداد ۱۳۹۷ / August 12, 2018

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، پرویز سروری عضو سابق شورای شهر تهران با بیان اینکه پروژه‌ای برای کار در تهران تعریف نشده بنابراین مدیران لطیفه گو خواهیم داشت تا عملگرا گفت:: زمانی می‌توان انتظار داشت که شهرداری و شورای شهر کاری برای تهران انجام دهد که کاری برای انجام تعریف شده باشد! وقتی کاری وجود ندارد بنابراین ضرورتی برای کار نیست فلذا اگر کارمندان و کارشناسان و مدیران هم از دوست و فامیل انتخاب شوند کاری جز دور هم نشینی و لطیفه گویی ندارند!

وی با بیان اینکه وضعیت امروز شهرداری ماحصل مدیریت یک ساله پیش است، خاطر نشان شد: مسلما شرط اول کار خوب تعریف و برنامه کاری است که باید توسط شهرداری و شورای شهر تولید شود تا وقتی که کاری تولید نمی‌شود و پروژه‌ای کلید زده نمی‌شود همه دور هم هستند و فقط بنا برای توجیه کار‌های صورت گرفته یا نگرفته یکدیگراست! متاسفانه وضعیت امروز شهرداری تهران ماحصل انتخاب امروز نیست بلکه یک سال پیش چنین سرنوشتی برای آن نوشته شد. یک سال از ابتلای شهرتهران به بی برنامگی وسوء مدیریت می‌گذرد.

سروری در خصوص مصاحبه خبری آقای افشانی درخصوص عملکرد شهردای کنونی با اظهار تعجب گفت: بعد از تحویل شهرداری تهران و انتخاب اعضای شورای شهر پنجم شهرداری با رکود جدی توام با بی برنامگی و بی انگیزگی وعملا توقف کار‌ها و پروژه مواجه شده است. اینکه آقای افشانی به عنوان شهردار تهران در نشست خبری با روزنامه نگاران پروژه‌های مدیریت قالیباف را به عنوان پروژه‌های خود مطرح می‌کند که ما در یک سال ۵۰ کیلومتر متروبه شهروندان تحویل می‌دهیم نشاندهنده چیست؟ چگونه می‌توان باور کرد شهرداری که تا چندین ماه با بی برنامگی‌های آقای نجفی وقت گذرانی می‌کرد ۵۰ کیلومتر مترو کشیده باشد با این وسعت که در عالم امکان چنین کاری امکان پذیر نیست؟!

وی دراین باره افزود: چگونه آقای افشانی چنین موضوعی را عنوان می‌کند که هنوز مدت محدودی از روی کار آمدن ایشان می‌گذرد و هنوز درگیر موضوعات اولیه و تغییر مدیریتی هستند؟ آیا شهروندان چنین موضوعی را باور می‌کنند که شهرداری فعلی در یک سال گذشته چنین عملکردی داشته است؟ نادیده می‌توان گفت: منظور آقای افشانی تحویل خط ۶ و ۷ مترویی است که مسبب و عامل آن مدیریت شهردار سابق بوده که به دلایل سیاسی تعطیل و اینک به نام اصلاح طلبان به مردم معرفی و رونمایی دوباره می‌شود؟!

سروری خاطر نشان شد: حال این سوال مطرح می‌شود وقتی عموم مردم شهر تهران می‌دانند که پروژه‌های شهر ماحصل زحمت مدیریت شهردار سابق است چرا شهردار کنونی تهران در نشست خبری چنین موضوعی را عنوان می‌کند. در پاسخ این سوال باید گفت: مجبوراست! چرا که باید در برابر رسانه‌ها گزارش عملکردی ارائه دهد بنابراین دستاورد‌های دیگران را به نام خود سند می‌زنند!

عضو پیشین شورای شهر تهران با اشاره به استخدام‌های فامیلی و جناحی در شورا وشهرداری افزود: از سوی دیگردر دوران مدیریت سابق رسانه‌ها دائم به این موضوع دامن می‌زدند که سقف نیروی انسانی شهرداری بسیار بالاست و آن را غیر منطقی اعلام می‌کردند حال خود باید پاسخگوی این سوال باشند که اگر سقف نیروی انسانی شهرداری بالا و غیر منطقی و غیر قابل قبول بود بر چه اساسی شهرداری وشورای شهر دست به استخدام دوستان وآشنایان هم حزبی و... می‌زنند؟ و از همه بدتر اینکه چرا نیرو‌های متخصص با سوابق بیش از یکی دو دهه کار در شهرداری و شورای شهر را از این مجموعه‌ها به بهانه عدم نیاز به نیرو اخراج می‌کنند و برای آن‌ها مشکلات متعددی ایجاد می‌کنند نبوده چرا امروز شهرداری وشورای شهر دست به استخدام می‌زنند و بعد از ما بهتران را جذب می‌کنند؟

وی ضمن اشاره به پارادوکس‌های مدیریت شهری در شورا و شهرداری گفت: آیا انجام چنین رفتار‌هایی منجر به افزایش اعتماد شهروندان به مدیریت شهری می‌شود؟ تداوم چنین سیکل غلطی در اخراج نیرو‌های متخصصی که عمر خود را صرف شهر تهران کرده اند آیا دستاوردی غیر از تحمیل زیان به شهروندان را به دنبال دارد؟ جذب نیرو‌های خودی و فامیل تباری در شهرداری و شورای شهر تهران پارادوکس‌هایی است که متاسفانه امثال آن در یک سال گذشته در شهرداری وشورای شهر به شدت دیده شده است.

سروری گفت: در پایان باید خاطر نشان شوم هنگامی که جذب افراد از راه‌های غیر شایسته سالاری باشد مسلما ماحصل آن چیزی جز افزایش بی انگیزگی و بیکاری مفرطی در مجموعه نیست چرا که جذب تنها به دلیل جنس فامیلی صورت گرفته نه از سر توجه به اولویت‌های شایسته سالاری...